Έντυπη Έκδοση

ΣΤΕΡΕΟ-ΦΟΝΙΚΑ

Ροκ ταξίδι στην έρημο

Οι Walkabouts επιστρέφουν με ένα δίσκο για την εικόνα της σύγχρονης Αμερικής Οι Walkabouts επιστρέφουν με ένα δίσκο για την εικόνα της σύγχρονης Αμερικής *  «Travels in the Dustland»   The Walkabouts (Hitch Hyke)

Στην παράδοση της Δύσης, η έρημος ήταν πάντα ο τόπος της απομόνωσης, της μετάνοιας, του μαρτυρίου, της λήθης. Ετσι, ο Κρις Εκμαν χρειάστηκε να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις του όταν έφτασε στην αφρικανική έρημο, να ζήσει μαζί με τους ανθρώπους της, τους Τουαρέγκ, για να συνειδητοποιήσει τελικά ότι αυτό το διαρκώς επαναλαμβανόμενο τοπίο της άμμου και των βράχων είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα πεδίο ερημιάς και αναπόφευκτου θανάτου.

Κάπως έτσι έγραψε μια σειρά από τραγούδια, ένα είδος ταξιδιωτικού ημερολογίου, συγκρίνοντας όμως την εικόνα της ερήμου με αυτήν της σύγχρονης Αμερικής. Οπως η έρημος μοιάζει με ένα απειλητικό μέρος έτσι και οι ΗΠΑ, η χώρα από όπου ξεκίνησε η οικονομική κρίση, συνεχίζει να θυμίζει τις μέρες της οργής του 1929. Εχοντας όμως μάθει καλά τη Σαχάρα, ο Εκμαν, άλλοτε κάνοντας την παραγωγή σε δίσκους όπως των Tamikrest, των Τουαρέγκ μουσικών, κι άλλοτε βγάζοντας δίσκους σε στούντιο του Μάλι, όπως των Dirtmusic μαζί με τον Χιούγκο Ρέις και τον Κρις Μπρόκοου, ξέρει ότι πίσω από την άμμο και τη σκόνη κρύβεται η ζωή.

Το «Travels in the Dustland», ένας δίσκος μετά από έξι χρόνια, κρύβει αυτήν ακριβώς την αντίφαση ανάμεσα στην απόγνωση και την ελπίδα. Ετσι, ο Εκμαν στήνει μελωδίες με τρομπέτες και βιολιά, τις στολίζει με κάντρι περάσματα και ροκ κιθάρες, λοξοκοιτάζει τα παλιά μπλουζ και προσθέτει ελεγειακούς τόνους στα δώδεκα κομμάτια. Τίτλοι όπως το «Rainmaker Blues» ή το «Long Drive in a Slow Machine», με στίχους για την αέναη περιπλάνηση και την αναζήτηση ελπίδας, είναι χαρακτηριστικοί. Οπως με τον προηγούμενο δίσκο τους, το «Acetylene», οι πέντε μουσικοί από το Σιάτλ εξέφραζαν την οργή τους για την αλαζονεία της αμερικανικής υπερδύναμης υπό τη διακυβέρνηση του Μπους τζούνιορ, στον δέκατο πέμπτο δίσκο τους γράφουν για το τέλος μιας περιόδου πλαστής ευμάρειας που σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής.

Οι Walkabouts δεν υπήρξαν ποτέ ένα ροκ συγκρότημα του συρμού με νέο δίσκο ανά δύο χρόνια και στη συνέχεια εξοντωτικές περιοδείες. Από το 1984 στη σκηνή, κυκλοφορούν δίσκους μόνο όταν έχουν κάτι να πουν. Και σε αυτόν το δίσκο απλά θυμίζουν ότι πρέπει να διασχίσεις τη «γεμάτη σκόνη γη» για να βρεις τελικά την όαση.

http://www.thewalkabouts.com/

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική μουσικής
Σχετικά θέματα: Κριτική μουσικής
Νέες κυκλοφορίες
Τάνγκο στα ερείπια του Τείχους
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Βικτόρια Χίσλοπ
«Η Ελλάδα είναι για μένα πηγή έμπνευσης, είναι η μούσα μου»
Αρχαιολογία
Στρατιωτικός χαιρετισμός σε μινωικά ειδώλια
Κινηματογράφος
Η βία στο σελιλόιντ
Κριτική μουσικής
Ροκ ταξίδι στην έρημο
Νέες κυκλοφορίες
Τάνγκο στα ερείπια του Τείχους
Ερευνα
Τα στρατόπεδα της τέχνης αναδιατάσσονται
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Συνιστώ στη Μέρκελ να ζητήσει και το γνήσιο της υπογραφής»
Συνέντευξη: Λόρενς Κάρντις
«Ο κινηματογράφος είναι η πιο λαϊκή μορφή τέχνης»
Μουσική
Ενα άλμπουμ, ένα live
Τα συγκροτήματα που έδωσαν το παράδειγμα
Κομικ(ς)οδρόμιο
Lucien: η συμμορία ενός αμετανόητου