Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • Τεστ κοπώσεως και θείος Τάκης

    ...Σε μέρες κουραστικές ένα τεστ κοπώσεως μου χρειαζόταν. Μοναχικό, σιωπηλό, με κάπου δυο χιλιάδες χιλιόμετρα ασφάλτου ή σχεδόν ασφάλτου ακριβοπληρωμένης. Ατέλειωτα ευρουλάκια στους εισπράκτορες του κράτους ώσπου να σβήσει η μηχανή του αυτοκινήτου. Ευτυχώς που το αμάξι το διακατείχε ο ενθουσιασμός της φυγής και τσουλούσε κανονικά.

    Ο θείος Τάκης όπως ήταν την εποχή του πολέμου στην Κορέα (από το αρχείο της θείας Τέτης) Ο θείος Τάκης όπως ήταν την εποχή του πολέμου στην Κορέα (από το αρχείο της θείας Τέτης) Πίσω μου είχα αφήσει την αισθητική ασάφεια μιας Αθήνας τραυματισμένης από τα γνωστά ευτράπελα δράματα. Εφτασα εκεί που φτάνω συνήθως μετά από πολύωρο ταξίδι κάτω από ωραίους συννεφιασμένους ουρανούς μέσα από δάση χρυσών βελανιδιών και πλατάνων...

    Υστερα, μ' ένα διαβατήριο (και μια φωτογραφία που νομίζω πως με αδικεί) πέρασα στην αγαπημένη Αδριανούπολη (Edirne), που στην αιωνιόβια μελαγχολία της πρόσθεσε και παντελώς φρέσκα «εμπορικά κέντρα» με την απαραίτητη γκλαμουριά της ομοιομορφίας. Ομως αυτό δεν με αφορούσε. Εξάλλου, βρισκόμουν πειθαρχημένος κάτω απ' την επήρεια του «τεστ». Την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου η πλούσια αντιφατική (και θαυμαστή για πολλούς λόγους) Τουρκία τιμούσε άλλη μια επέτειο θανάτου του Ατατούρκ.

    Στις εννιά και κάτι το πρωί, σε όλη την επικράτειά της, η ζωή σταμάτησε (αν ήθελε ας μη σταματούσε) για να τιμηθεί το γεγονός. Ο Ερντογάν έπαιξε όπως πάντα θαυμάσια το ρόλο του έχοντας δίπλα του όλη την ισλαμική παρέα, αυτή δηλαδή που πολέμησε με τον ιδιότυπο ευρωπαϊσμό του ο μακαρίτης Κεμάλ. Παράλληλα με το μνημόσυνο, η Τουρκία ανάσαινε βαριά κάτω απ' την αγωνία του σεισμού στο μακρινό Βαν. Ο πρωθυπουργός ανέβαζε τους τόνους πως σαμποτάρουν την κρατική βοήθεια κι άλλα πολλά... Τέλος πάντων. Ο Βόσπορος ήταν γκρίζος για να κάνει ωραίο κοντράστ με τα αδηφάγα θαλασσοπούλια. Και για ένα σαρανταοκτάωρο είπα να χαθώ σ' αυτό που λέμε ωραίες άχρηστες πληροφορίες. Δηλαδή το μόνο φάρμακο στα τραύματα. Ανάσανα στις ανυπόληπτες τουριστικά γειτονιές το χαρακτηριστικό κάρβουνο που καίνε στις σόμπες οι γιοι και οι κόρες του Αλλάχ, έφαγα λίγο ωμό κιμά με ψωμί (ο κιμάς μαρινάρεται με μυρωδικά, μπαχάρια και άλλα παπαζοτά), χόρτασα από καυκασιανά κάστανα, λάχανο και καυτερά πιπεράκια τουρσί κι αργότερα πήγα να δω την Εκθεση Βιβλίου, την τριακοστή παρακαλώ. Ηδη, εφημερίδες όπως η Τζουμχουριέτ (Cumhuriyet) είχαν εκπληκτικά αφιερώματα για το βιβλίο και για πολλοστή φορά αναρωτήθηκα ποιος είναι ο Τούρκος αναγνώστης. Για να τα εκδίδουν, πάει να πει ότι κάποιοι τα διαβάζουν. Μπορεί κι αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες μαντιλοφασκιωμένες κυρίες που θλίβονται τάχαμου που πέθανε πριν από εβδομήντα τρία χρόνια ο Μουσταφά Κεμάλ! Τουρκία είν' αυτή! Η Κωνσταντινούπολη βέβαια εξακολουθεί, παρά τη χωριατιά και τη σκιά της «τουρκικής ισλαμικής νύχτας», που κερδίζει έδαφος, να είναι η Ιστανμπούλ, η Κωνσταντινίγιε, η Πόλη, η Βασιλεύουσα όλων των τραυμάτων μιας αταξινόμητης νοσταλγίας. Και πάλι σας παραπέμπω στο εξαιρετικό βιβλίο του Αλέξανδρου Μασσαβέτα «Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των απόντων», όπου μέσα από την περιπέτεια των μειονοτήτων δίνει θαυμαστά το στίγμα της νέας ηθικής στην Πόλη του Κωνσταντίνου (εκδ. Πατάκη).

    Πέρα απ' αυτά, για να νιώσω πολυτελής -και πάντα δικαιώνομαι- μπήκα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης πλάι στη θάλασσα, με διπλό άψογο εσπρέσο.

    Ο Βόσπορος τραγουδούσε το νοεμβριάτικο έπος της παλαμίδας (είναι η καλή της εποχή), αλλά ο καφές μού αρκούσε. Ελληνόπαιδες με κινητά και ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση φωνασκούσαν ως συνήθως. Αργά το βράδυ στα τελευταία δελτία ειδήσεων του NTV έμαθα ότι ένας κύριος συνομήλικός μου, γεννημένος δηλαδή το 1947, έγινε ο master of ceremony τους δράματός μας. Στις τουρκικές εφημερίδες φιγουράριζε ο Παπανδρέου σ' ένα καφενεδάκι με το γνωστό του χαμόγελο... το τζοκόντειο, ενώ ο κύριος Παπαδήμος ήταν πια η νέα μας πραγματικότητα. Οι μέρες υγρές και οι νύχτες περισσότερο. Πότε πότε μια ειρωνική πανσέληνος -έτσι μου φαινόταν- έπεφτε στα νερά. Πουθενά, πάντα το λέω, δεν υπάρχουν τόσο καλοθρεμμένες, φιλικές και όμορφες γάτες. Τις λατρεύω και το καταλάβαιναν. Δάση από ουρανοξύστες που είναι σαν να ξύνουν πληγές αιώνων. Ολα αλλάζουν φυσικά. Το κακό είναι η ταχύτητα. Γειτονιές ξεκληρίζονται για να φωτιστούν από τα υπέρλαμπρα συμφέροντα της νέας τάξης πραγμάτων. Προτιμούσα, όπως πάντα, το ημίφως... Ευτυχώς κάποια πράγματα παραμένουν σταθερά ακόμη: η τουρκική μελαγχολία διάχυτη και επινοημένη σαν προσόν ανάμεσα στα γεμάτα αραβουργήματα οράματα του κ. Ερντογάν. Οι Τζάγκουαρ με τον παστουρμά και το φτηνό παπούτσι του πληβείου συνυπάρχουν. Τα κάστανα ψήνονται από ακατάβλητους καστανάδες. Οσο για τους ψαράδες στις γέφυρες, δεν τους πτοεί η βυζαντινή κρούστα του Κεράτιου (Halic), ούτε το κρύο και η βροχή.

    Το «τεστ» τελείωσε με λίγα χρυσάνθεμα στους τάφους των δικών μου. Πέρασε καιρός... πέρασαν οι μέρες. Νύχτα μπήκα στην Αθήνα της «κρίσης». Αυτό ήταν...

    ΥΓ.1: Κι όλοι στο πόστο τους για τη... διάσωση. Μέχρι και η Φώφη, ο απαραίτητος «κύβος» που νοστιμίζει!

    ΥΓ.2: Ξαναβγάζω τον «Θείο Τάκη» στις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ όπου κάναμε την «Πελαγία». Ο θείος Τάκης του 2005 επιστρέφει με ερωτική μεταφυσική και φρέσκο εξώφυλλο, έχοντας για παρακαταθήκη ήδη σαράντα πέντε χιλιάδες αντίτυπα ώς τώρα πουλημένα. Οι συγγενείς ξανάρχονται λοιπόν...*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Βικτόρια Χίσλοπ
«Η Ελλάδα είναι για μένα πηγή έμπνευσης, είναι η μούσα μου»
Αρχαιολογία
Στρατιωτικός χαιρετισμός σε μινωικά ειδώλια
Κινηματογράφος
Η βία στο σελιλόιντ
Κριτική μουσικής
Ροκ ταξίδι στην έρημο
Νέες κυκλοφορίες
Τάνγκο στα ερείπια του Τείχους
Ερευνα
Τα στρατόπεδα της τέχνης αναδιατάσσονται
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Συνιστώ στη Μέρκελ να ζητήσει και το γνήσιο της υπογραφής»
Συνέντευξη: Λόρενς Κάρντις
«Ο κινηματογράφος είναι η πιο λαϊκή μορφή τέχνης»
Μουσική
Ενα άλμπουμ, ένα live
Τα συγκροτήματα που έδωσαν το παράδειγμα
Κομικ(ς)οδρόμιο
Lucien: η συμμορία ενός αμετανόητου