Έντυπη Έκδοση

Εποχή του Avatar, κι αυτός παίζει ακόμα κούκλες

Ο Βρετανός ανιμέιτορ Μπάρι Πέρβις έχει δουλέψει με τον Τιμ Μπέρτον στο «Οι Αρειανοί επιτίθενται» και με τον Πίτερ Τζάκσον. Εχει συνεργαστεί με Dreamworks και Pixar και υπογράψει πολλές μικρού μήκους παραγωγές. Υπόσχεται ότι τον Μάρτιο θα φέρει στο αθηναϊκό Animfest μία από τις κούκλες της πιο αγαπημένης του ταινίας, τον «Αχιλλέα»

Ο Μπάρι Πέρβις, ένας από τους φετινούς επίτιμους καλεσμένους του Animfest, που ξεκινά στις 11 Μαρτίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, είναι διάσημος για τον τρόπο που... παίζει με τις κούκλες. Ή μάλλον για τον τρόπο που σε κάνει να ξεχνάς πως βλέπεις κούκλες να παίζουν μπροστά σου. Ο Βρετανός ανιμέιτορ έχει δουλέψει με τον Τιμ Μπέρτον και τον Πίτερ Τζάκσον, έχει συνυπογράψει το παιδικό «Oh, Mr. Toad» (τηλεοπτική προσαρμογή τού «Ο Ανεμος στις Ιτιές» του Κένεθ Γκράχαμ), που προβαλλόταν στην ελληνική τηλεόραση τη δεκαετία του '90, και έχει πάρει άπειρα βραβεία. Εχει υπογράψει πάνω από 50 διαφημίσεις, συνεργασίες με εταιρείες όπως η Dreamworks και η Pixar και μια ντουζίνα δικές του μικρού μήκους παραγωγές. Σε αυτές -που απολαμβάνουν χιλιάδες στο YouTube- ζωντανεύει ιστορίες με έναν μοναδικό συνδυασμό παιδικού αυθορμητισμού και «ενήλικου» συνδυασμού των κλασικών τεχνών.

Στο πεντάλεπτο φιλμάκι του «Next» ο ίδιος ο Σέξπιρ ανακατεύει επί σκηνής με χιούμορ όλα του τα έργα, περνώντας οντισιόν τον Πίτερ Χολ. Στο «Screenplay» μέσα σε 11 λεπτά ένα παραδοσιακό κινεζικό παραμύθι μεταφέρεται στην Ιαπωνία σαν παράσταση παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου Μπουνράκου, ανακατεύοντας το ερωτικό με το δραματικό στοιχείο. Και στο πολυβραβευμένο «Achilles», ένα αφιέρωμα στο αρχαίο δράμα και τη γλυπτική, η ιδιαίτερη σχέση του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο εξιστορείται από κούκλες που θυμίζουν αγάλματα που ζωντάνεψαν.

Παραδόξως αρχίζω την κουβέντα μου με έναν δάσκαλο του παραδοσιακού ανιμέισον, που πηγαίνει τους μαθητές του να δουν μπαλέτο για να καταλάβουν ευρύτερα την τέχνη, από το... Χόλιγουντ.

Πώς είναι για έναν Βρετανό πάπετ ανιμέιτορ στο Χόλιγουντ;

«Υπέροχα. Πήγα στη Νέα Ζηλανδία για να αναπτύξω για τον Πίτερ Τζάκσον ιδέες για το πώς ο Κινγκ Κονγκ θα άλλαζε εκφράσεις, πώς θα κινούνταν, πώς θα άρπαζε πράγματα και ανθρώπους, θα πολεμούσε κ.λπ. και πώς η κίνηση και η έκφρασή του θα έδεναν με το σενάριο. Εντελώς τυχαία στον ίδιο χώρο έβλεπα να δουλεύουν και τον τελευταίο "Αρχοντα των Δαχτυλιδιών" και έμπλεξα και σε αυτό, συμβουλεύοντας τους ανιμέιτορ της παραγωγής».

Στις προσωπικές σας δημιουργίες συναντά κανείς από αρχαίους Ελληνες εραστές μέχρι παραδοσιακό ιαπωνικό δράμα και Σέξπιρ... Πώς μαζεύετε τις ιδέες σας;

«Μου έρχονται πολλές και εύκολα. Το δύσκολο στις μέρες μας είναι να τις μετατρέψεις σε ταινίες. Με τον "Αχιλλέα", για παράδειγμα, η ιδέα ήρθε από το γεγονός πως ήθελα πάντα να δουλέψω με αρχαίο ελληνικό χορό. Σκεφτόμουν πως κάτι τέτοιο δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στο ανιμέισον».

Εχετε δει παραστάσεις αρχαίου δράματος;

«Λατρεύω οτιδήποτε έχει να κάνει με το αρχαίο ελληνικό θέατρο, από τότε που το είχα μελετήσει στο πανεπιστήμιο. Πριν τον "Αχιλλέα" είχα κάνει το ημίωρο φιλμ για την όπερα Ριγκολέτο, με πολύ εντυπωσιακά κουστούμια και σκηνικά, και εξαιρετικά περίπλοκο. Με έκανε να θέλω να "γδύσω" το επόμενο έργο μου και να γυρίσω στα βασικά, χωρίς τεχνολογία, με τις κούκλες και τις ερμηνείες τους στο επίκεντρο. Το Channel 4 ήθελε κάτι "ενήλικο" και ξεκινήσαμε αρχικά με την ιδέα τού "Ορφέας και Ευρυδίκη". Αλλά επειδή είχε ξαναγίνει αρκετές φορές καταλήξαμε στον "Αχιλλέα". Οι τρεις ταινίες μου, που αναφέρατε, είναι η κάθε μια ένα αφιέρωμα σε μία από τις μεγάλες μου αγάπες: τον Σέξπιρ, το ιαπωνικό θέατρο και το αρχαίο ελληνικό δράμα. Δοκίμασα να χρησιμοποιήσω τις συμβάσεις τους για να πω μια ιστορία από τη δικιά μου οπτική».

Το σενάριο σας επιβάλλει κάθε φορά την τεχνοτροπία και τα στοιχεία που θα χρησιμοποιήσετε;

«Ναι, μαζί με την προσωπική μου ματιά. Λατρεύω πριν και πάνω απ' όλα τη θεατρική σύμβαση. Λατρεύω την ψευδαίσθηση και την ιδέα ότι οι κούκλες ερμηνεύουν σε μια λίμνη φωτός. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει και γι' αυτό ο "Αχιλλέας" είναι η αγαπημένη μου δουλειά».

Πώς μπλέξατε αρχικά με το ανιμέισον;

«Ηθελα να γίνω ηθοποιός, αλλά πείστηκα πως υπάρχουν πολύ καλύτεροι ηθοποιοί από μένα. Το ανιμέισον είναι ερμηνεία. Απαντούσε σε πολλές ερωτήσεις για το τι θέλω να κάνω: να δημιουργώ παράξενους κόσμους και να κάνω τους ανθρώπους να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Ο "Αχιλλέας", για παράδειγμα, ξεσήκωσε μια κριτική (με το γκέι θέμα του) για το τι πρέπει ή όχι να δείχνει το ανιμέισον -αν θα έπρεπε να ασχολείται με θέματα "ενηλίκων". Αλλά ταυτόχρονα με κάνει σήμερα να μιλάω με κάποιον από την Ελλάδα που του άρεσε. Α, θα φέρω και μια κούκλα από την παραγωγή του στο Animfest. Ενα μέλος του αρχαίου ελληνικού χορού μου θα έρθει στην Αθήνα για πρώτη του φορά!»

Τι σας έκανε να κολλήσετε με τις κούκλες;

«Το χέρι μου! Οταν κρατάς μια κούκλα έχεις μια σχέση με τον χαρακτήρα που υποδύεται. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, έχει πολλή πλάκα να κάνεις ανιμέισον με κούκλες. Αλλοι το κάνουν με ειδικά εφέ, ο Κάμερον έκανε το "Avatar" με όλα αυτά...».

Αλήθεια, πώς σας φάνηκε;

«Ηταν... τεράστιο, δεν ήταν; Χμ... το αγαπημένο μου ανιμέισον φιλμ όμως φέτος ήταν το "Mary and Max" από την Αυστραλία, που είχε πολύ μεγάλη καρδιά, με έκανε να κλάψω, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε καν στα υποψήφια για Οσκαρ. Το "Avatar" με άφησε έκθαμβο σαν κατόρθωμα, αλλά δεν με συγκίνησε».

Ετσι επιμένετε στις κούκλες όταν όλοι πάνε σ' ένα είδος υπερσύγχρονου ψηφιακού μάνγκα και ξεσπαθώνουν με τεραμπάιτ υπολογιστών...

«Ναι, η επόμενη ταινία μου, που ξεκινάει σε λίγες εβδομάδες, θα είναι για έναν άντρα που έχει φτερά. Απλώς αυτό. Ούτε εφέ ούτε κουστούμια... Δεν θέλω να χάνω το θέμα μου. Μέχρι πρόσφατα το ανιμέισον με κούκλες ήταν σε μια κόντρα με το ψηφιακό CGI. Τώρα πια γιορτάζουμε την απόλαυση του στοπ μόσιον με ταινίες όπως ο "Fantastic Mr. Fox" και άλλες πέντε παρόμοιες ταινίες που γίνονται καθώς μιλάμε. Οι άνθρωποι τις αγαπάνε και μέρος της γοητείας τους είναι η τεχνική τους. Σου δίνει την αίσθηση πως μπορείς να "πιάσεις" τους πρωταγωνιστές. Γι' αυτό θα υπάρχει για καιρό ακόμα».

Πού κρύβεται αυτή η μαγική σχέση του κοινού με το ανιμέισον;

«Είχατε αρκουδάκι μικρός;».

Ναι, αλλά του είχα φάει τη μύτη...

«Του φτιάχνατε ιστορίες; Ιδού. Δεν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα αλλά είναι πολύ εύκολο να του δώσεις ζωή, γιατί μπορείς να το αγγίξεις. Ξέρεις πως υπάρχει, σε αντίθεση με τα ψηφιακά δημιουργήματα που σου δίνουν την αίσθηση ενός γυάλινου τοίχου, ενός καθρέφτη που ξέρεις πως είναι μαγικός, αλλά γεννά απλά είδωλα. Οι κούκλες είναι ατελείς, αλλά έτσι δείχνουν πραγματικές -όπως ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα, που στέκεται εκεί, υπάρχει, κάποιος το έφτιαξε και λέει μια ιστορία. Και αυτό είναι το σημαντικότερο». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Το τελευταίο παράδοξο του Μπέκετ λέγεται Καλατράβα
Πάρτε την Disney στα χέρια σας
Κριτική θεάτρου
Ο μικρός χώρος δίνει αισθαντικότητα στην τραγωδία
Ο Τσέχοφ γύρισε σπίτι
Συνέντευξη: Γ. Αρβανίτης
«Δεν επιτρέπω στους σκηνοθέτες να με καταργούν»
Κινηματογράφος
Μες στου Αιγαίου τα νερά κάμερες φτερουγίζουν
Συνέντευξη: Μπάρι Πέρβις
Εποχή του Avatar, κι αυτός παίζει ακόμα κούκλες
Συνέντευξη: Μαρίνα-Λαμπρινή Διαμαντίς
Η Μαρίνα στον ουρανό με τα διαμάντια
Συνέντευξη: Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Υπάρχουν άνθρωποι που εκτίουν τα ισόβια του μυαλού τους