Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Από-στάσεις

  • «Ες κόρακαν»

    Απορούν πολλοί και με το δίκιο τους. Πώς γίνεται να πιέζεται η Ελλάδα να λάβει (αντιλαϊκά) μέτρα την ώρα που και άλλα κράτη-μέλη της Ενωσης εμφανίζουν το ίδιο έλλειμμα, το ίδιο ή και πολύ μεγαλύτερο χρέος;

    Οι απαντήσεις που δίδονται ποικίλλουν, η καθεμιά εντούτοις προσεγγίζει ισχυρό τμήμα αλήθειας. Γινόμαστε πειραματόζωο του κεφαλαίου και των «μεγάλων δυνάμεων» σε ό,τι αφορά την ανακήρυξη της νίκης του φιλελευθερισμού· καταντάμε δηλαδή πρότυπο για την επιβολή μέτρων τέτοιων (κατάργηση 14ου μισθού, επιπλέον φορολόγηση κ.λπ.) που ευνοούν μόνο το κεφάλαιο, και συντρίβουν ταυτοχρόνως τα εργασιακά (με αίμα και αγώνες) κεκτημένα.

    Από την άλλη, επισημαίνουν αναλυτές, ο όρος που χρησιμοποιούν οι εταίροι για την τήρηση ή όχι του συμφώνου σταθερότητας δεν είναι επιτήρηση, αλλά κηδεμονία. Μάλλον έχει δίκιο ο πρωθυπουργός που συνεχώς εκστομίζει τα ακατάληπτα (;) περί ολίγης απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δημιουργούνται άρα σφαίρες επιρροής από τους «ισχυρούς» κι εμείς συγκατανεύουμε, επικροτώντας -λένε οι δημοσκοπήσεις- τις προσπάθειες της κυβέρνησης για «νοικοκύρεμα» του τόπου και επανάκτηση της αξιοπιστίας μας (λες και όλοι οι άλλοι είναι αξιόπιστοι). Αλλά, «γύρω τους», ό,τι θέλουν είναι, μήπως αυτοί εξουσιάζουν; Κι αυτοί πειθήνια όργανα της αγορά είναι (και ας τολμήσουν να μην υπακούσουν στις εντολές της αγοράς).

    Το μόνο που φοβούνται οι ηγέτες, το μόνο που δεν μπορούν να ελέγξουν είναι η αντίδραση της κοινωνίας, η λαϊκή οργή. Αλλά, ως φαίνεται, τόσες δεκαετίες «μακαριότητας» και καταναλωτικής ζωής έχουν μεταλλάξει την κοινωνία. Οταν η τελευταία συνειδητοποίησε τον ψεύτικο πλουτισμό της και την ανυπαρξία της στην πολιτική ζωή, ήταν αργά. Είναι αργά. Ζούμε πλέον την αποθέωση της αγοράς, στην επικράτεια του φιλελευθερισμού. Στο τρίπολο δηλαδή της Δημοκρατίας κράτος-κοινωνία-αγορά απουσιάζει κραυγαλέα η κοινωνία, ενώ το κράτος δεν είναι παρά ο υπηρέτης της αγοράς.

    Και ποια είναι αυτή η αγορά; Οι μεγάλες τράπεζες, το ίδιο το κεφάλαιο. Οροι όπως διατραπεζική αγορά, περιθώρια ανάπτυξης κ.λπ. είναι απλώς η επικάλυψη των διεθνών ληστών. Και όμως, η ανυπαρξία της κοινωνίας, αλλά και μιας δημοκρατικής πρότασης διακυβέρνησης (από ποιους, τάχα;) κάνουν αυτή την αγορά αλώβητη, απρόσιτη, παντοδύναμη. Ποια κόμματα και ποια συνδικάτα να ξεσηκώσουν την κοινωνία; Αυτά συμμετέχουν -σχεδόν ισότιμα- στην ιδιοκτησία του πολιτικού συστήματος (πάρτε παράδειγμα αυτόν τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ... ή τις συνιστώσες της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, που σφάζονται για τις κρατικές επιδοτήσεις στα κόμματα...).

    Μαζί μ' όλα αυτά έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε και το οξύμωρο της «κρίσης». Παίρνει η κυβέρνηση (τα αντιλαϊκά) μέτρα, κατά συνέπεια μειώνεται η αγοραστική δύναμη της κοινωνίας, κατά συνέπεια οδηγούμαστε σε οικονομική ύφεση, άρα πρέπει να ληφθούν νέα επιπρόσθετα μέτρα και έτσι εσαεί. Πού θα καταλήξει όλο αυτό το παράδοξο; Γιατί η κοινωνία αρνείται να καταλάβει τον θεσμικό πολιτικό της ρόλο; Γιατί, έστω, δεν βγαίνει στους δρόμους; Και, τέλος, τι έχει να φοβηθεί το ελληνικό κράτος από το χρέος του; Τι κυρώσεις θα έχει και από ποιους; Από τους γεννήτορες της διαφθοράς; Από τους υμνητές του καπιταλισμού; «Ες κόρακαν» έλεγαν οι (πολύ) παλιότεροι.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
ΠΑΣΟΚ
Εξεταστική, νέα μέτρα και ΔΝΤ τα σημεία τριβής
Βουλή
Παπακωνσταντίνου κατά Τσίπρα και ο 14ος στη μέση
Οικονομική πολιτική
Γ. Πεταλωτής: Δεν υπάρχει σκέψη για πρόσθετα μέτρα
Νέα Δημοκρατία
ΔΝΤ: Επιζήμιο για Ευρώπη και επικίνδυνο για Ελλάδα
«Με παρερμήνευσαν»
Δημοσιονομικές προβλέψεις
Περιμένοντας τους εμπειρογνώμονες
Γ. Παπανδρέου
«Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία»
ΣΥΝ
Τάσεις εξόδου
Άλλες ειδήσεις
Στη «μαύρη λίστα» για «μαύρο χρήμα»
ΗΠΑ: Ακύρωσαν ξαφνικά τη βίζα του Π. Κοροβέση
ΝΑΤΟ υπό κατάληψη