Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Επ-ένδυση

  • »Η κληρονομιά του «Αλεξάντερ» ΜακΚουίν

    Βουτιά στα ερέβη από ένα φωτεινό μυαλό

    Παιδί της οικογένειας ενός ταξιτζή με έξι παιδιά από το East End του Λονδίνου και έχοντας ζήσει με φόντο μια καθημερινότητα που μοναδικά αποτυπώθηκε στις ταινίες του Κεν Λόουτς, ο ΜακΚουίν παράτησε το σχολείο στα 16 με τις ευλογίες της μητέρας του, για να γίνει μαθητευόμενος μάγος στη Savile road -τη Μέκκα των ραφτάδων παγκοσμίως.

    Οταν έκλεινε ένας κύκλος ο ΜακΚουίν άνοιγε ο ίδιος τον επόμενο. Νεαρός ακόμα και πριν σπουδάσει στο θρυλικό St. Martins δούλεψε πλάι στον Ρόμεο Τζίλι, ο οποίος μιλώντας στην Corriere della Sera αναφέρθηκε στο πάθος του σχεδιαστή και τη δίψα του για μάθηση περιγράφοντάς τον ωστόσο ως «μοναχικό, άλλοτε σιωπηλό και άλλο χαρούμενο, συχνά σκοτεινό αλλά με εκλάμψεις βρετανικού χιούμορ». Ο Τζίλι αποκάλυψε ότι μέσα από τη φόδρα κάποιου ανδρικού κοστουμιού που έραψε ο ΜακΚουίν βρήκε γραμμένη την... παρότρυνση-φράση «fuck you». Ηταν αναιδής ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν και γι' αυτό δεν άρεσε πολύ στους καθώς πρέπει. Τα πρώτα χρόνια με δυσκολία κατάπιναν τις δημιουργίες του, ανάμεσά τους το θρυλικό «κοντοκάβαλο» παντελόνι που αποκάλυπτε όλο το επάνω μέρος των οπισθίων. Δέκα χρόνια μετά ακόμα φοριέται και αντιγράφεται. Τα ρούχα του είχαν μοναδικό tailoring, αψεγάδιαστα κοψίματα και μοναδική κομψότητα. Ηταν όμως και ο τρόπος με τον οποίον τα «πουλούσε» που κέρδισε από την πρώτη στιγμή τις εντυπώσεις. Ακόμα και όταν προκαλούσαν, οι επιδείξεις του καταγράφονταν στην ιστορία. Είτε για το υπερφυσικό σκηνικό που έστηνε είτε γιατί έβαζε ένα ακρωτηριασμένο και από τα δύο πόδια κορίτσι να κάνει πασαρέλα. Η συλλογή του Highland Rape, ο βιασμός των Υψιπέδων της Σκωτίας (φθινόπωρο/χειμώνας 1995-'96) γύρισε τον ΜακΚουίν πίσω στις ρίζες του. Τα μοντέλα του, που έμοιαζαν να έχουν υποστεί κακοποίηση, πέρασαν το μήνυμα ότι οι Εγγλέζοι εκμεταλλεύτηκαν τη Σκωτία και τους ανθρώπους της. Μια άλλη «δήλωσή» του ήταν σε εκστρατεία κατά του πολέμου στο Ιράκ. Ο Λι, όπως τον φώναζαν οι φίλοι, έφτιαξε ένα μαντίλι που έφερε τον τίτλο «διπρόσωπος» και απεικόνιζε τον Τόνι Μπλερ σε δύο διαφορετικές εκφράσεις. Ενα άλλο μαντίλι πάντως ήταν η ταυτότητά του. Αυτό που απεικόνιζε τη νεκροκεφαλή και φορέθηκε από όλους τους σταρ.

    Ο ΜακΚουίν πάντως δεν έγινε σφουγγοκωλάριός τους. Για «κοσμικά» και «κοσμικούς» έλεγε χαρακτηριστικά: «Δεν μένω, επισκέπτομαι». Ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν ήταν ιδιοφυΐα στη δουλειά του αλλά λατρεύτηκε και για την πορεία του. Προερχόταν από πολυμελή εργατική οικογένεια, ήταν αναιδής και θαρραλέος και δεν δίστασε να προκαλέσει ακόμα και τους «θεούς» της βιομηχανίας που υπηρετούσε -είχε αποκαλέσει τον Givenchy, που ο οίκος του τον πλήρωνε, «άσχετο». Πήρε τη ζωή του στα χέρια του από μικρός και έμεινε ο εαυτός του, ακόμα και όταν πουλήθηκε στον όμιλο Gucci. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα είχε συμβεί αν δεν τον έβλεπε στην τελετή αποφοίτησης από το St. Martins η Ιζαμπέλα Μπλόου, στιλίστρια τότε στη βρετανική Vogue. Αγόρασε όλη τη συλλογή του με διακανονισμό (δεν της έβγαιναν τα λεφτά) και ήταν εκείνη που πρώτη φόρεσε ρούχα του και φωτογραφήθηκε για τη Vogue τον Νοέμβριο του 1992. Αδιανόητη τιμή για άρτι αποφοιτήσαντα. Ο θάνατός της -η Μπλόου που έπασχε από κατάθλιψη, αυτοκτόνησε με παρασιτοκτόνο όταν έμαθε ότι είχε καρκίνο των ωοθηκών- τον συγκλόνισε. Δεν μίλησε γι' αυτό. Ομως στην πρώτη επίδειξή του μετά τον θάνατό της, που έγινε στη μνήμη της, το κοινό που μπήκε στην αίθουσα τυλίχτηκε από το άρωμα Fracas του Piguet, αυτό που πάντα φορούσε η Μπλόου.

    Ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν ουδέποτε είχε κρύψει την ομοφυλοφιλία του. Περιέγραφε τον εαυτό του ως το «ροζ πρόβατο της οικογένειας». «Είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου και τη σεξουαλικότητά μου και δεν έχω τίποτα να κρύψω. Από την κοιλιά της μάνας μου πήγα κατευθείαν στο gay parade». *

    Οι πωλήσεις των δημιουργιών του ΜακΚουίν εκτοξεύτηκαν μετά τον θάνατό του. Το ίδιο όμως και η κερδοσκοπία. Σε λίγα 24ωρα οι διαθέσιμες προς ηλεκτρονικό πλειστηριασμό δημιουργίες του από 63 έγιναν 900. Τα γραφεία του brand ζήτησαν από δημοσιογράφους στους οποίους είχαν στείλει δείγματα δουλειάς της τρέχουσας και παρελθουσών συλλογών να τα επιστρέψουν, για να διασώσουν το έργο του. Αν το brand χωρίς τον Αλεξάντερ θα καταφέρει να επιζήσει, είναι πολύ αμφίβολο.

    Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε η τελευταία συνέντευξή του στο περιοδικό «LOVE». «Θέλω to brand μου να ζήσει και πέρα από μένα... Οταν πεθάνω, ελπίζω ο οίκος να συνεχίσει να ζει. Σε διαστημόπλοιο. Που θα χοροπηδά πάνω από τη Γη».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Το τελευταίο παράδοξο του Μπέκετ λέγεται Καλατράβα
Πάρτε την Disney στα χέρια σας
Κριτική θεάτρου
Ο μικρός χώρος δίνει αισθαντικότητα στην τραγωδία
Ο Τσέχοφ γύρισε σπίτι
Συνέντευξη: Γ. Αρβανίτης
«Δεν επιτρέπω στους σκηνοθέτες να με καταργούν»
Κινηματογράφος
Μες στου Αιγαίου τα νερά κάμερες φτερουγίζουν
Συνέντευξη: Μπάρι Πέρβις
Εποχή του Avatar, κι αυτός παίζει ακόμα κούκλες
Συνέντευξη: Μαρίνα-Λαμπρινή Διαμαντίς
Η Μαρίνα στον ουρανό με τα διαμάντια
Συνέντευξη: Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Υπάρχουν άνθρωποι που εκτίουν τα ισόβια του μυαλού τους