Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • «Ενας σαρακοστιανός άνδρας μόνος...»

    Φάγαμε και τη «γοργονοσαλάτα» της Καθαρής Δευτέρας, δοκιμάσαμε δυο-τρεις νέες ολόφρεσκιες καταθλίψεις και τώρα ΕΜΠΡΟΣ για τον ανήφορο της Σαρακοστής.

    Ανήφορος, όπου συναντάς όλες τις παρωχημένες ευαισθησίες, τις σταθμευμένες από πολλές δεκαετίες, κατασκονισμένες πλέον αλλά υπαρκτές. Και μαζί τους η ανελέητη επικαιρότητα με τον «οικονομικό βόθρο» που ακόμη και ο γνωστός «ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ» διστάζει να ρουφήξει για να πάμε παρακάτω...

    Χθες οι Πρώτοι Χαιρετισμοί έγιναν κιόλας παρελθόν, μες στη γενική αδιαφορία για τέτοιου είδους τελετουργίες. Κάποτε όλα αυτά χρωμάτιζαν τη ζωή μας και μας φόρτωναν μικρές ζωτικές ελπίδες για τον ερχομό του ερωτικού ελληνικού Πάσχα. Μόνο οι μέρες αυξομειώνονται με το ειδικό βάρος της περήφανης μοναξιάς του. Σαν βραδιάσει, οι μετανάστες τρέχουν να μπουν στον λαθραίο ύπνο τους, τα θέατρα και οι κινηματογράφοι ανάβουν τα φώτα τους, οι νεοέλληνες σπεύδουν στους «Συμπέθερους απ' τα Τίρανα» για περαιτέρω εκπαίδευση και το φάντασμα της Μπεναζίρ Μπούτο βολτάρει στα «υποβαθμισμένα» σοκάκια παρατηρώντας τους σοκολατένιους υπηκόους της.

    Είναι η ώρα που στήνομαι μπροστά στη μικρή οθόνη να μάθω τις περιπέτειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου εκεί στην παγωμένη Ευρώπη, εκεί όπου ο παγωμένος αέρας γεμάτος από την παλιομοδίτικη φρεσκάδα της κολόνιας «4711» πετρώνει τα βυζιά της λεβεντόκορμης Αγγελικούλας Μέρκελ. Και μαθαίνω και απορώ και θαυμάζω την κατάπτωσή μας ΑΛΛΑ και τις γνωστές αθάνατες αντιστάσεις μας. Αντιστάσεις που σήμερα θαυμάζουν και ζηλεύουν οι μικρόψυχοι Ευρωπαίοι εταίροι. Μπορεί τα ευαγή σκυλάδικα να δουλεύουν ΜΟΝΟ τριήμερο, αλλά τίποτα δεν προδικάζει ότι θα φτάσουμε στα Τάρταρα της μεταπολεμικής μας φτώχειας. Αυτό ακριβώς περνά ως μήνυμα και ο νυν πρόεδρος της Βουλής, που πιστεύει ακράδαντα ότι οι υπάλληλοι των Παλαιών Ανακτόρων (όπως λέγαμε κάποτε) πρέπει να αμείβονται με δεκάξι μισθούς το λιγότερο. Εγώ θα πρόσθετα κι άλλον ένα μισθό σαν αποζημίωση για εργασία εκτάκτως ανθυγιεινή. Ουδείς αμφισβητεί πως το να ζεις και να εργάζεσαι στη Βουλή των Τριακοσίων ΔΕΝ είναι εύκολο πράγμα. Εστω κι αν εκ πρώτης όψεως καθένας από αυτούς δίνει την εντύπωση βαθυστόχαστου κονφερασιέ αναψυκτηρίου. (Ισως εκτός της Παπαρήγα, που χρησιμοποιεί συντεταγμένες παλιάς καλής Σιβηρίας).

    Ενώ λοιπόν καθημερινά διαδραματίζονται πολλά κι εξόχως δραματικά γεγονότα, είπα κι εγώ να θαυμάσω το πείσμα του παλιόφιλου Αντρέι Βάιντα, να χώνει ακόμη σφήνες στις μακάριες παραγραφές της ιστορίας. Ετσι κλείστηκα στην αίθουσα προβολής του μεγάρου όπου ζω κι απόλαυσα την αθλιότητα των σταλινικών τακτικών στη σφαγή του «ΚΑΤΥΝ» το 1940. Τότε δηλαδή που ο «πατερούλης» έκανε χειραψίες με τους προγόνους της Μέρκελ σε βάρος των Πολωνών... Χρήσιμος κινηματογράφος, λοιπόν, απ' τους πολύπαθους Πολωνούς και τον Βάιντα, ακόμη και σε τούτο τον καιρό της αφασίας. Απ' την άλλη, ο Τεξανός Τομ Φορντ, γνωστός και ως αναμορφωτής του οίκου «Γκούτσι», αποδεικνύει ότι ξέρει να σκηνοθετεί τις εμμονές του στο φιλμ «Α single man», βασισμένο στο βιβλίο τού Κρ. Ισεργουντ. Ισως κάποιοι να θυμούνται πως ο Ισεργουντ τού «Αντίο Βερολίνο» υπήρξε πατέρας της συμπαθέστατης Σάλλυ Μπόουλς, όταν στα μέσα του '60 το βιβλίο έγινε μιούζικαλ ως «Καμπαρέ». Σελίδες επί σελίδων, λοιπόν, για τον μυστηριώδη αμφίθυμο και γοητευτικό Τομ Φορντ, που γνωρίζει, ως ταλαντούχος, πολλά μυστικά... της ανθρώπινης ψυχής, είτε κρύβεται κάτω από φιρμάτα ενδύματα είτε όχι.

    Η οικονομία μας, όπως πολύ σωστά μου είπε ένας φίλος, πενθεί με τη λογική χήρας πολέμου που δεν είδε το όνομα του συζύγου στις λίστες των μεταστάντων. Γιατί; Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, και γιατί πολλοί και πολλά (που αγνοούμε) ενέχονται στον οικονομικό σκατόλακκο της Ενωμένης Ευρώπης, της πολυπολιτισμικής ψευδοανοχής και της φαιδρότητας. Γι' αυτό απ' όλους, γενικώς, τους Ευρωπαίους ηγέτες (του κώλου) προτιμώ τον Πούτιν που είναι ΚΑΙ παιδαράς ΚΑΙ καουμπόι αν μη τι άλλο. Οσο για την ελληνική εξωπραγματικότητα αρκεί να μελετήσετε τις «κοσμικές» στήλες των εφημερίδων και περιοδικών με το συνονθύλευμα των ευημερούντων νταβατζήδων, που πολύ αμφιβάλλω αν επιδίδονται στο σπορ συλλογής αποδείξεων από τους μπακάληδες... Ουφ. ...Τελειώνω, ανασαίνοντας νοερά χιώτικη μαστίχα και λεμονανθούς με αφορμή τα ποιήματα της Χιώτισσας φίλης Εφης Τσιροπινά-Κυριαζή με τίτλο «8 ΟΥΡΑΝΟΙ». Μια πανέμορφη έκδοση που κλείνει την τρυφερότητα της Εφης, με σχέδια του Κώστα Θεοδώρου. Από εκεί και οι στίχοι του τελευταίου ποιήματος:

    Σ' ευχαριστώ για όλες σου τις προσευχές.

    Σ' ευχαριστώ για όλες σου τις σκέψεις.

    Σαν έρθει βράδυ κάνω και εγώ ευχές.

    Για να μπορέσουμε ν' αντέξω και ν' αντέξεις. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Το τελευταίο παράδοξο του Μπέκετ λέγεται Καλατράβα
Πάρτε την Disney στα χέρια σας
Κριτική θεάτρου
Ο μικρός χώρος δίνει αισθαντικότητα στην τραγωδία
Ο Τσέχοφ γύρισε σπίτι
Συνέντευξη: Γ. Αρβανίτης
«Δεν επιτρέπω στους σκηνοθέτες να με καταργούν»
Κινηματογράφος
Μες στου Αιγαίου τα νερά κάμερες φτερουγίζουν
Συνέντευξη: Μπάρι Πέρβις
Εποχή του Avatar, κι αυτός παίζει ακόμα κούκλες
Συνέντευξη: Μαρίνα-Λαμπρινή Διαμαντίς
Η Μαρίνα στον ουρανό με τα διαμάντια
Συνέντευξη: Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Υπάρχουν άνθρωποι που εκτίουν τα ισόβια του μυαλού τους