Έντυπη Έκδοση

Πριγκίππισες με άρωμα μαστίχας σε ταξίδια με λουλούδια, αρχαιότητες και τον Περικλή στην κλασική Αθήνα

***Χαρά Κατσαρή

Κάντε με πριγκίπισσα

εικονογράφηση: Μαρία Τζαμπούρα

εκδόσεις IntroBooks, σ. 32, 13 ευρώ

Ενα από τα συμπαθητικά βιβλία με ηρωίδες μάγισσες που κυκλοφορούν -και κυκλοφορούν υπερβολικά πολλά- εδώ και μερικά χρόνια, σε όλο τον κόσμο.

Οι λόγοι της ροπής αυτής, για να μη χρησιμοποιήσω τη λέξη μόδα, είναι πολλοί, με πρώτον από όλους την προσπάθεια, από μέρους των συγγραφέων, να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο η φοβερή -όπως τη θέλουν τα παραμύθια, μα και οι παραδόσεις- γυναίκα και να λησμονηθούν ή να αγνοηθούν κακίες και πράξεις φθονερές και ανόσιες, έτσι ώστε τα παιδιά να λυτρωθούν από τους εφιάλτες που φωλιάζουν στις ψυχές τους και μεγεθύνονται στο σκοτάδι. Αλλος λόγος της ευρύτατης κυκλοφορίας βιβλίων με ηρωίδες μάγισσες είναι φυσικά η αγορά, η οποία για μεγάλο διάστημα τα απορροφούσε. Ετσι κυκλοφόρησαν βιβλία με μάγισσες ερωτευμένες και καλοσυνάτες, μάγισσες μετανιωμένες, επιπόλαιες, γκαφατζούδες, αφηρημένες, μάγισσες κοινωνικότατες, μάγισσες με οικολογικές ανησυχίες, κοκκινομάλλες και αστείες μαγισσούλες. Μέχρις ενός σημείου τα παιδιά τα χάρηκαν τα βιβλία αυτά, αν και η αλήθεια είναι ότι όταν από μια ιστορία με μάγισσες απουσιάζει ο έμφυτος στον άνθρωπο φόβος, ο οποίος ζωηρεύει μέσα από σελίδες που περιέχουν ξόρκια και πράξεις μυστικές, μεταμεσονύκτιες συνομιλίες με τ' άστρα και τα αόρατα όντα, όταν οι εν λόγω μάγισσες οδηγούν χρωματιστούς σκαραβαίους με προορισμό τα πολυκαταστήματα, όταν την ανατριχίλα αντικαθιστά το γέλιο, ο αναγνώστης γρήγορα το ξεπερνά το είδος αυτό. Εκτός και αν κάποιο είναι γραμμένο από σπουδαίο σύγχρονο παραμυθά, όπως είναι λ.χ. η Βρετανή Σίλια Ρις. Αλλά η «Μάγισσά» της ήταν σοβαρή, εντυπωσιακός χαρακτήρας, γυναίκα προικισμένη με απίθανες διαισθητικές δυνάμεις. Και δεν καταγινόταν με τη μαγεία.

Επειτα η αγορά παρουσίασε ενδιαφέρον για τα βιβλία με τους μονόκερους, τα βιβλία με τις γοργόνες, για εκείνα με τους πειρατές, με τις νεράιδες κ.ά. Χρόνια πριν οι πάγκοι των βιβλιοπωλείων είχαν γεμίσει με μικρούς «ντετέκτιβ». Ανάμεσά τους και μερικοί αξιοπρόσεκτοι τίτλοι. Τώρα, όπου και να στρέψεις το βλέμμα, θα αντικρίσεις βιβλία Οικολογίας (ευπρόσδεκτα βέβαια), μερικά από τα οποία είναι και πανάκριβα. Φαίνεται, η αγορά του παιδικού βιβλίου δεν παρουσίασε ανησυχητική κάμψη. Τουλάχιστον ακόμη. Αλλιώς πώς εξηγείται τέτοια υπερπαραγωγή;

Η αναφορά της γράφουσας σε όλα αυτά γίνεται διότι συχνά παρουσιάζονται τάσεις που φέρνουν κορεσμό, και αυτό δεν ευνοεί ούτε τον συγγραφέα ούτε τον εκδότη - και προπαντός τον νέο αναγνώστη.

Τώρα, όσον αφορά το βιβλίο της Χαράς Κατσαρή, που απευθύνεται στα παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, είναι η ιστορία μιας νεαρής μάγισσας, της Νταίζης, που δεν ήθελε πια να είναι μάγισσα, επάγγελμα κληρονομημένο από γενιές μαγισσών, παρά λαχταρούσε να γίνει πριγκίπισσα. Την απωθούσαν τα μαντζούνια, οι χύτρες, τα φίλτρα, ολόκληρο το «Μαγοχωριό» στο δάσος με τις βελανιδιές. Κι ήταν μια πριγκίπισσα στην πόλη που δεν ήθελε να 'ναι πριγκίπισσα. Με τρόπο μαγικό οι δύο κοπέλες συναντήθηκαν. Και με τρόπο μαγικό, επίσης, πήρε η μία τη θέση της άλλης. Θα ευτυχήσουν; Κάθε άλλο. Είχαν και οι δύο απαρνηθεί τον εαυτό τους· τον κόσμο τους, τις συνήθειες και τις αγάπες τους...

Το βιβλίο έχει αίσιο τέλος και, γενικώς, είναι πολύ ευχάριστο, αστείο και γραμμένο με πολλή φαντασία. Τη χαριτωμένη εικονογράφηση έκανε η Μαρία Τζαμπούρα.

***Ελένη Χωρεάνθη

Αρωμα μαστίχας

νεανικό μυθιστόρημα

εικόνες: Εύα Καραντινού

εκδόσεις Αγκυρα, σ. 216, 10,90 ευρώ

Πρόκειται για σελίδες ωραίων καλοκαιρινών διακοπών σε νησί αλλά η ιστορία προσφέρει και άλλα, απείρως σημαντικότερα από τη χαρά και την ανεμελιά που η νεανική συντροφιά απολαμβάνει. Και ας εξηγήσουμε γράφοντας ότι δύο αδελφές, δίδυμες, Κλειώ και Μυρτώ τα ονόματά τους, στην αρχή του καλοκαιριού, πιέζουν διακριτικά τη μητέρα τους να περάσουν τις διακοπές τους στο νησί της Χίου. Επιθυμία τους, αφανέρωτη όμως, είναι να βρεθούν κοντά στους φίλους και συμμαθητές τους, των οποίων τον προορισμό γνωρίζουν από πριν. Τελικώς ταξιδεύουν ολόχαρες για τον τόπο των ονείρων τους, με τον οποίο ανέκαθεν είχαν δεσμούς, και όταν η μητέρα αντιλαμβάνεται γιατί αυτή η προτίμηση στο νησί της μαστίχας, «Φυσικό είναι να θέλουν τη συντροφιά των αγοριών», μονολογεί. «Αν ζούσε ο πατέρας τους θα ήταν πολύ διαφορετικά», σκέφτεται δακρύζοντας, μετά την εγκατάστασή τους στο παραθαλάσσιο εξοχικό που τους είχε παραχωρηθεί από παλιούς γνωστούς.

Το σπίτι αυτό γειτνιάζει με το νοικιασμένο εξοχικό όπου μένουν οι φίλοι τους. Αλλά εκεί δεν κατοικούν μονάχα αυτοί αλλά κι ένα τσούρμο παιδιά. Τα τρία από αυτά είναι παιδιά του πολέμου και της προσφυγιάς, ορφανά, ξεσπιτωμένα, μακριά από την πατρίδα τους, τη Βοσνία, κι έχουν βρει απάγκιο και στήριξη στην ήδη πολυμελή οικογένεια συμπονετικών ανθρώπων. «Τα παιδάκια αυτά τα έφερε στο σπίτι μας η δυστυχία. Γι' αυτό είπαμε να φερθούμε σαν άνθρωποι. Εκεί που βάζεις εφτά δεν φτωχαίνεις να βάλεις κι ένα, δύο και τρία παραπάνω πιάτα στο τραπέζι...», εξομολογείται η γλυκιά ανάδοχη μητέρα, η οποία δεν είναι δα και εύπορη.

Αυτή είναι η μια, η ωραιότερη ίσως, όψη του βιβλίου. Η άλλη είναι η φιλία, η γνωριμία με το νησί, τις φυσικές καλλονές του -που είναι στ' αλήθεια απαράμιλλες-τον πολιτισμό, τη μακραίωνη ιστορία του. Επίσης, η ανάδειξη ανθρώπων θερμών, απλών, αξιοσέβαστων. Τέλος, η περιγραφή παιδιών ζωηρών που θέλουν και ξέρουν να ονειρεύονται. Στιγμές χιουμοριστικές και στιγμές συγκινητικές, στιγμές χαράς άφθονες.

Το βιβλίο της ποιήτριας Ελένης Χωρεάνθη είναι γραμμένο σε γλώσσα συγκροτημένη και συγκρατημένη και οι διάλογοι μοιάζουν απολύτως φυσικοί και καθημερινοί. Είναι από τα βιβλία που διαβάζονται με ενδιαφέρον από τους εφήβους.

Σημ.: Η συγγραφέας, ανάμεσα στις πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες που δίνει για το νησί, στο τέλος αναφέρει ότι «η πρώτη κοινωνική επανάσταση στην ιστορία του κόσμου έγινε στη Χίο από τον Δρίμακο, έναν δούλο, μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο». Αλλά προ του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ.) σημειώθηκαν πάμπολλες εξεγέρσεις και στάσεις ειλώτων στη Λακεδαίμονα· σοβαρές και αιματηρές.

***Beatrice Rodriguez

(Ιστορία - εικονογράφηση)

Η αρπαγή της κότας Μια ιστορία χωρίς λόγια

εκδόσεις Ηλίβατον, σ. 26, πολύχρ., ολοσέλ. εικονογραφ., σκληρό εξώφυλλο, 11 ευρώ

Αυτό το έξοχο βιβλιαράκι που δεν έχει καθόλου λέξεις και όπου η αφήγηση γίνεται μόνο με τις εικόνες, εκφράζει τόσα όσα καμιά φορά δεν εκφράζονται σε εκδόσεις πολυσέλιδες και πυκνογραμμένες. Ναι, δεν έχει κείμενο η «Αρπαγή της κότας»· έχει όμως χιούμορ και αίσθημα, αισθητικότητα, ευφυΐα. Εχει ανθρωπιά και ανεκτικότητα.

Ο μεγάλος Αρκούδος ζει σ' ένα ξέφωτο. Ευχάριστο σπιτικό, ο στάβλος για τα ζώα, στο υπόστεγο το ποδήλατο, δίπλα τα κούτσουρα για τον χειμώνα, τραπεζάκι έξω, τα δέντρα ολάνθιστα, οι κότες τσιμπολογούν, ο κούνελος ανοίγει τα παραθυρόφυλλα, τα κλωσσόπουλα πίσω από τη μάνα τους, όλα ειρηνικά, ένα πουλί στην καμινάδα, η αμέριμνη λευκή κοτούλα· εικόνες εύγλωττες. Νομίζεις πως θα μοσκοβολήσει εξοχή. Μα αν καλοπροσέξεις, θα δεις, πίσω από έναν θάμνο, την αλεπού να παραφυλά έχοντας το πρόσωπο στραμμένο προς τη λευκή, παχουλή κότα.

Οταν ο Αρκούδος και η συντροφιά του είδαν την αλεπού να απομακρύνεται έχοντας αγκαλιά την κότα, βάλθηκαν να καταδιώκουν την άρπαγα. Μπρος η αλεπού, πίσω ο Αρκούδος, με γαντζωμένο στους ώμους του τον κούνελο, από τα αφτιά του οποίου είναι αρπαγμένος ο κόκορας, πέρασαν δάση σκοτεινά, νύχτωσε, να το φεγγάρι, η κλέφτρα όλο και απομακρύνεται, ο Αρκούδος κουράστηκε, τώρα τον υποβαστάζουν οι φίλοι του και η αλεπού, έχοντας αγκαλιά την κότα, αποκοιμιέται σ' ένα δέντρο. Το πρωί ανέβηκαν λόφους, περπάτησαν τόπους άγνωστους, έως ότου αντίκρισαν τη θάλασσα. Συρμένη έξω μια βάρκα. Η αλεπού τραβά κουπί κοιτώντας τρυφερά την κότα, μα το πώς διάβηκαν τα κύματα οι διώκτες της δεν περιγράφεται· είναι εικόνα εξαιρετικά πρωτότυπη και αστεία.

Στην απέναντι όχθη βρίσκεται ένα σπιτάκι, στο οποίο μπαίνει η αλεπού με την κοτούλα και ύστερα από λίγο, εξουθενωμένοι, ο Αρκούδος με τη συντροφιά του. Και όχι, δεν την πήραν πίσω την όμορφη κότα τους· η αλεπού τη νανούριζε σαν παιδάκι. Την τάιζε και τη βαστούσε σαν θησαυρό. Και η κότα την κοίταζε με βλέμματα αφοσίωσης. Και όχι με ύφος τρομαγμένου θηράματος. Οι δυο τους σε μαξιλάρες εμπρός στη φωτιά ζούσαν την ανήκουστη και παράξενη αγάπη τους.

Το επόμενο πρωί η αλεπού με τον θησαυρό της κουνούσαν το μαντίλι στη συντροφιά, η οποία απομακρυνόταν με τη βάρκα.

Διότι η αγάπη, απ' όπου και αν προέρχεται, είναι σεβαστή και θαυμαστή, και γι' αυτό συνήθως νικά.

Διότι το βιβλίο αυτό ακριβώς υπογραμμίζει, μέσα από τις ευφραδείς και ωραιότατες εικόνες του. Γι' αυτό το συνιστούμε θερμά για τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αλλά και για τα μεγαλύτερα. Θα το χαρούν και μετά ίσως συλλογιστούν.

***Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Το ταξίδι των τρολ

εικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου

εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 50, έγχρ., δεμένο, 12,54 ευρώ

Το έργο της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, που απευθύνεται στα παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού και τιτλοφορείται «Το ταξίδι των τρολ», δεν έχει να κάνει με τα τρολ της σκανδιναβικής μυθολογίας, μάλιστα της πρώιμης λαϊκής παράδοσης, τα οποία περιγράφονταν ως όντα που ζούσαν σε σπήλαια, σε βράχους, σε λόφους και οι θρύλοι τα ήθελαν μεγαλόσωμα, κακόβουλα και με ανύπαρκτη ευφυΐα. Τα τρολ της Ιωάννας Μπουραζοπούλου καλά και σκανταλιάρικα, μικρά και παιχνιδιάρικα, με χρωματιστά φουντωτά μαλλιά, ζουν σε μια καλύβα δίχως στέγη και πορτοπαράθυρα, στημένη στην άμμο, και είναι εφτά, όσα και οι νότες, ονομάζονται δε όπως και αυτές. Πρόκειται για τον Ρε, τη Μι, τον Φα, τη Λα, τον Σολ, τη Σι και τον Ντο. Ο πρώτος έχει μια τρελή, μαγική οδοντόβουρτσα, η Λα δεν αποχωρίζεται το λεξικό της, ο Ντο έχει μια ζακέτα με ένα μόνο μανίκι, ο Σολ κρατά πάντα το κλειδί του, τέλος πάντων όλα τους έχουν μικρές αδυναμίες ή και φετίχ, όπως άλλωστε τα περισσότερα πλάσματα, και πολύ συχνά βρέφη και νήπια.

Συμβαίνει όμως, ιδίως τον τελευταίο καιρό, τα τρολ, με τα αχτένιστα μαλλιά και τα λυμένα κορδόνια, να πλήττουν αφάνταστα. Παρά τις φάρσες που σκαρώνουν, παρά τις βολτούλες στην πόλη. Και άραγε «Τι ενδιαφέρον έχει η ζωή ενός τρολ αν δεν μπορεί να ενοχλήσει κάποιον;» σκέφτονται μελαγχολικά. Και ούτε να χορέψουν κάτω από το φεγγάρι θέλουν, ούτε να το χαιρετήσουν καλά καλά. Αν και «Τα τρολ πάντα χορεύουν στην πανσέληνο, αλλιώς τι τρολ είναι;». Και όπως δεν τους κολλά ύπνος, σκέφτονται το ταξίδι. Ενα ταξίδι που θα είναι πρωτάκουστο. Συναρπαστικό! Και δεν άργησαν να το πραγματοποιήσουν αυτό το ταξίδι· μάλιστα με το πιο παράξενο πλεούμενο του κόσμου. Τη σαθρή καλύβα τους, που τώρα στα μάτια τους φαντάζει σαν μια υπέροχη πορτοκαλιά βάρκα. Α, ταξίδι μαγικό: «Ο ουρανός γέμισε κομφετί και ο ήλιος φούσκωσε σαν μπαλόνι κι έγινε ο μισός κίτρινος και ο άλλος μισός πορτοκαλής. Από την κίτρινη πλευρά κατηφόριζαν μέλισσες που οδηγούσαν ποδήλατα και από την πορτοκαλιά ανηφόριζαν αλεπούδες που φυσούσαν σερπαντίνες. Στη μέση καθόταν ένας κάστορας...». Δεν είχε τέλος αυτό το ταξίδι ούτε οι τρελές περιπέτειές τους, που έβαψαν με τα χρώματα της χαράς την πόλη τους, τη γνωστή για την τάξη της πληκτική και μουντή Αρμονία.

Φτερωτή εδώ η φαντασία της συγγραφέως. Το ίδιο και ο κόσμος των εξαιρετικά απρόβλεπτων και αξιαγάπητων τρολ, που, όπως όλα τα άτακτα παιδιά ή τα πειραχτήρια, νοστιμεύουν τη ζωή μας. Το παιχνίδι με τις νότες και τα ονόματα των μικρών τρολ, με τα χρώματα και τις εξωφρενικές εικόνες, είναι και πρωτότυπο και διασκεδαστικό. Τα χαρούμενα χρώματα και οι αστείες φιγούρες της εικονογράφου Σοφίας Τουλιάτου κάνουν ωραιότερο το ταξίδι των τρολ μα και της πόλης τους, που «ξεκόλλησε από το χώμα και γλίστρησε στον αέρα...».

***Τζον Λάιτ

Το λουλούδι

εικονογράφηση: Λίζα Εβανς

απόδοση: Βασιλική Κοκκίνου

εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σ. 34, ολοσέλ., πολύχρ., εικονογραφ., δεμένο, 13,50 ευρώ

Μια πόλη εφιαλτική. Γκρίζα και σκοτεινή, πόλη δίχως χαρά. Μεγαλούπολη. Οπου οι άνθρωποι κινούνται σαν τους αρουραίους και όπου λουλούδια δεν ανθίζουν και δεν παίζουν παιδιά. Θα την τοποθετήσουμε μάλλον στο μέλλον. Σ' αυτή την πόλη, σ' ένα γκρίζο και άχαρο δωμάτιο ζει ο Μπριγκ, πολύ νέος, μόνος και ευαίσθητος. Εργάζεται στη βιβλιοθήκη όπου φυλάσσονται τα επικίνδυνα βιβλία. Στο υπόγειο.

Μια μέρα ένα από αυτά τα απαγορευμένα βιβλία τού κίνησε την προσοχή και ομόρφυνε τη ζωή του. Δεν είχε αντισταθεί στον πειρασμό, το είχε πάρει κρυφά και το είχε μεταφέρει στο δωμάτιό του, όπου το διάβασε με χτυποκάρδι, καθότι απαγορευμένο. Το βιβλίο ήταν γεμάτο υπέροχες ζωγραφιές, οι οποίες ονομάζονταν «λουλούδια». Χρώματα. Σχήματα. Ελαμψαν σαν ήλιοι στα μάτια του Μπριγκ, ο οποίος δεν είχε ξαναδεί τέτοια ευλογημένη ομορφιά. Συγχρόνως μια θλίψη τον κατέλαβε ότι η πόλη τους δεν διαθέτει ούτε ένα λουλούδι. Τα αποζήτησε σε όλους τους δρόμους. Τα λαχτάρησε πολύ· πουθενά.

Εως ότου σε ένα παλαιοπωλείο είδε έναν μικρό φάκελο με την εικόνα κάποιου λουλουδιού. Φάκελος σκονισμένος, μα πολύτιμος. Τον αγόρασε. Είχε μέσα σποράκια. «Ανοιξε το πακέτο και έβγαλε εφτά καφετιά ζαρωμένα πράγματα. Στο πίσω μέρος της ζωγραφιάς έλεγε: Σκεπάστε με με χώμα. Ποτίστε». Χώμα; Πού να βρεθεί χώμα; «Ο Μπριγκ γύρισε όλη την πόλη... ώσπου κατάφερε να μαζέψει χώμα αρκετό για να γεμίσει ένα κύπελλο». Και δεν πέρασε καιρός κι έλαμψε το πρώτο βλασταράκι. Μεγάλωσε. Και φύτρωσαν κι άλλα. Κι έπειτα άνθισαν. Η ευτυχία για τον νέο!

Οταν το σύστημα καθαρισμού της πολυκατοικίας, κατά την απουσία του, ρούφηξε το φυτό, ο Μπριγκ έψαχνε δακρυσμένος μήπως και βρει μια άλλη «ζωγραφιά» λουλουδιού. Στην άκρη της πόλης, σε σωρούς από χώμα, μες στη μαυρίλα και την απελπισία το φυτό του, οδηγημένο από τον αέρα ή από την ίδια ζωή, είχε ριζώσει, είχε ξανανθίσει και είχε απλωθεί, κατακυριεύοντας όλη την περιοχή έως εκεί που έφτανε το μάτι...

Εικόνες θαυμάσιες, υποβλητικές, ανάλογες του λαμπρού, συμβολικού κειμένου, το οποίο, εάν δεν βρισκόμαστε συνεχώς σε εγρήγορση, θα πάψει να είναι έργο φαντασίας. Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το γνωστό και έγκυρο βραβείο «Eleanor Farjeon Award». Το βραβείο αυτό απονέμεται στη Βρετανία ήδη από το 1966 σε διακεκριμένους συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Θεσπίστηκε στη μνήμη της Eleanor Farjeon(1881-1965), ποιήτριας και πεζογράφου, κόρης του διάσημου μυθιστοριογράφου Benjamin Farzeon.

Για μικρούς και μεγάλους.

***Εύη Πίνη

Περικλής και κλασική Αθήνα

Σειρά: Ενα πρόσωπο - Μια εποχή

εικονογράφηση-σελιδοποίηση: Μαρίνα Ρούσσου

εκδόσεις Ερευνητές, σ. 48 συν φωτογρ. υλικό, σκίτσα, γκραβούρες, χάρτες, διαγράμματα κ.λπ., σκληρό εξώφυλλο, 13,80 ευρώ

«Ηταν, αλήθεια, θαυμαστός άνθρωπος -λέει ο Πλούταρχος- όχι μόνο για τη μετριοφροσύνη και την πραότητά του, που διατηρούσε μέσα σε τόσο πολλές περιστάσεις και σε τόσο μεγάλες εχθρότητες, αλλά και για το μεγαλείο του φρονήματός του». Και ο Θουκυδίδης: «Ο Περικλής είχε αποκτήσει μεγάλη δύναμη χάρη στο προσωπικό του κύρος και τη διανοητική του ικανότητα και γιατί είχε αναδειχτεί ολοφάνερα ανώτερος από τα χρήματα...».

Για την προσωπικότητα του Περικλή, ενός από τους μέγιστους Ελληνες, ο οποίος έταξε σκοπό της ζωής του να στερεώσει το δημοκρατικό πολίτευμα και να λαμπρύνει την πατρίδα του, μας μιλά η αρχαιολόγος Εύη Πίνη, παραθέτοντας και ανάλογα κείμενα ιστορικών και ποιητών. Συγχρόνως δίνει πληροφορίες στον αναγνώστη για την καθημερινή ζωή στην Αθήνα, για το πολιτικό σύστημα, για την εκπαίδευση των αρχαίων Αθηναίων, για την Εκκλησία του Δήμου, για την οικογένεια, τον γάμο, το διαζύγιο, τα δικαστήρια, την ιατρική, για τον πολιτισμό που έφτασε στην ακμή του επί των ημερών του Περικλή, γιου του Ξανθίππου, από τον Δήμο Χολαργού, ο οποίος πολιτεύτηκε με το Δημοκρατικό κόμμα παρά την αριστοκρατική καταγωγή του. Για τον Περικλή είπαν: «Υπήρξε η ψυχή της πόλης του σε μια εποχή που η Αθήνα ήταν η ψυχή της Ελλάδας».

Η μητέρα του, Αγαρίστη, ήταν εγγονή του Κλεισθένη, του θεμελιωτή της αθηναϊκής δημοκρατίας, όπως αφηγείται ο Πλούταρχος, είχε δει στον ύπνο της ότι γέννησε ένα λιοντάρι κι έπειτα από μερικές μέρες γέννησε τον Περικλή.

Η ανατροφή και η μόρφωση του μετέπειτα στρατηγού και πολιτικού και ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης, ήταν επιμελημένες· μουσική, φυσική, διαλογισμός, με κορυφαία τα μαθήματα που πήρε από τον Αναξαγόρα από τις Κλαζομενές, τον «Νου», όπως τον αποκαλούσαν οι σύγχρονοί του. Αυτός ο άνθρωπος, τον οποίο ο Περικλής θαύμαζε απεριόριστα, του δίδαξε τη μετεωρολογική επιστήμη και την τέχνη των συζητήσεων.

Αλλά τότε, όπως γράφει η Εύη Πίνη: «Φιλόσοφοι, σοφιστές, συγγραφείς και καλλιτέχνες συνέρρεαν τον 5ο π.Χ. αιώνα στην Αθήνα απ' όλες τις περιοχές του ελληνικού κόσμου». «Στην Αθήνα», μας πληροφορεί η συγγραφέας και αρχαιολόγος, (αντίθετα απ' ό,τι γινόταν στη Σπάρτη, θα προσθέταμε εμείς) «δεν υπήρχαν δημόσια σχολεία και δωρεάν παιδεία. Οσοι γονείς μπορούσαν να πληρώνουν, έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο, τα αγόρια μόνο, από την ηλικία των περίπου επτά ετών».

Ομως είναι τόσες οι πληροφορίες που παρέχονται, και τόσο καίριες οι παρατηρήσεις, κι άλλο τόσο πλούσιο το υλικό που επιδέξια έκλεισε μέσα σ' αυτό το καλό και ενδιαφέρον -για τα παιδιά ηλικίας περίπου 10-13 ετών,- η Εύη Πίνη, ώστε, λόγω χώρου, αδυνατούμε να συνεχίσουμε. Ας πούμε μόνον ότι το βιβλίο δημιουργήθηκε με τη συνεργασία του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και των εκδόσεων Ερευνητές. Και ότι οι ίδιες εκδόσεις έχουν κυκλοφορήσει και τα βιβλία «Κνωσός, Φαιστός, Μάλια, Ζάκρος» και «Στα ίχνη του Αχιλλέα».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Μια αποδομητική ανάγνωση
Στα χνάρια του μαύρου γάτου
Συναισθηματική παλάντζα
Ο μονόλογος της κυρίας Ρένας
Αρωμα κλεισούρας που κάποτε ήταν ζωή
Η δυστοπία ως «πέρασμα» για τη μελλοντική ουτοπία
Από τους Φαίακες στα Στούκας του '43!
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Αλαίν Μπαντιού
Ο φιλόσοφος της αλήθειας και του συμβάντος
Η Ιδέα του κομμουνισμού
Το συμβάν ως επέκεινα-του-είναι1
Διεθνές συνέδριο
Συνέντευξη: Γιώργος Ορφανός
Ο ηθοποιός Γιώργος Ορφανός και ο ιμπεριαλιστικός του λόγος
Δύο κριτικές και μία συνέντευξη για το ίδιο βιβλίο
Το διήγημα στην ελληνική και στην παγκόσμια λογοτεχνία
Οι άπειροι κόσμοι της μικρής φόρμας
Ουσιαστική συμβολή στην ιστορία του ελληνικού διηγήματος
Ποίηση
Αιφνίδιος έρωτας
IANOS
25 χρόνια δεμένος με τον πολιτισμό
Νίκος Καρατζάς: «Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι καταλυτικός»
Φαρενάιτ 451
Μεστές μινιατούρες
Από τις 4:00 στις 6:00
Τα τρένα που ...μεταφέρουν τραγούδια
Μονάχα μια ενοχή
Η αύρα - φήμη
Ξεκίνησε μαζί τον Presley και συνεχίζει...
Κριτική βιβλίου
Μια αποδομητική ανάγνωση
Στα χνάρια του μαύρου γάτου
Συναισθηματική παλάντζα
Ο μονόλογος της κυρίας Ρένας
Αρωμα κλεισούρας που κάποτε ήταν ζωή
Πριγκίππισες με άρωμα μαστίχας σε ταξίδια με λουλούδια, αρχαιότητες και τον Περικλή στην κλασική Αθήνα
Η δυστοπία ως «πέρασμα» για τη μελλοντική ουτοπία
Από τους Φαίακες στα Στούκας του '43!