Έντυπη Έκδοση

Ιστορία μιας βλασφημίας

Το τέλος του κόσμου ήρθε. Το σύμπαν έχει νεκρωθεί όπως και η ανθρώπινη ύπαρξη. Ο ήλιος πεθαίνει. Αδεια γη, άδειος ουρανός, άδεια θάλασσα. Ο Κλοβ και ο Χαμ συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι, σαν να πρόκειται να μην τελειώσει ποτέ.

Το αριστούργημα του Σάμιουελ Μπέκετ «Τέλος του παιχνιδιού» παίζεται στο θέατρο «Τόπος Αλλού» σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή, σκηνικό-κοστούμια Μίκας Πανάγου και μουσική Κώστα Χαριτάτου.

Ο Χαμ (Πολύκαρπος Πολυκάρπου) και ο Κλοβ (Νίκος Αλεξίου) είναι κλεισμένοι μέσα σ' ένα γκρίζο δωμάτιο με δύο φεγγίτες. Ο πρώτος, τυφλός και παράλυτος, είναι καρφωμένος σε μια αναπηρική πολυθρόνα. Τριγύρω του περπατάει αδιάκοπα ο Κλοβ, δούλος ή παραγιός του. Ο ένας δεν μπορεί να κουνηθεί καθόλου, ο άλλος δεν μπορεί να σταματήσει να κινείται... Σε μια γωνιά, μέσα σε σκουπιδοντενεκέδες, κατοικούν οι γεννήτορες του Χαμ, ο Ναγκ (Πάνος Ροκίδης) και η Νελ (Ναταλία Στυλιανού), χωρίς πόδια, τα έχουν χάσει σε ...ποδηλατικό ατύχημα. Κατά καιρούς βγάζουν το κεφάλι έξω παρακαλώντας για ένα μπισκότο.

Αν ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν ήλπιζαν σε κάτι περιμένοντας τον Γκοντό, τα πρόσωπα στο «Τέλος του παιχνιδιού» δεν έχουν διέξοδο. Αλλωστε, όπως λέει ο Μπέκετ διά στόματος Κλοβ, ο θεός έχει πεθάνει. Είναι το σημείο της «προσευχής» για το οποίο ο συγγραφέας δέχτηκε το πλήγμα της λογοκρισίας στην αγγλόφωνη παραγωγή του έργου του το 1968. Ο Χαμ διατάζει τον Κλοβ και τον Ναγκ να προσευχηθούν στο θεό. Κι όταν βλέπει ότι Εκείνος δεν ανταποκρίνεται, συμπεραίνει: «Α, τον μπάσταρδο! Δεν υπάρχει!».

Ο «μπάσταρδος» και το «γουρούνι»

Ο άγγλος λογοκριτής αρνήθηκε να περάσει την επίμαχη σκηνή. Ο λόρδος Τσάμπερλεν τη θεώρησε βλάσφημη και ζήτησε περικοπή έντεκα αράδων. Ο Μπέκετ αρνήθηκε σθεναρά ακόμα κι όταν του πρότειναν οι φράσεις να παιχτούν στα γαλλικά: «Αυτό θα απομόνωνε τα εννέα δέκατα του κοινού. Αλλωστε, η παράγραφος είναι περισσότερο βλάσφημη από το "Θεέ μου, θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες;"».

Επειτα από μήνες ο λόρδος Τσάμπερλεν υπαινίχτηκε ότι αν αλλάξει η λέξη «μπάσταρδος» θα μπορούσε να δώσει την άδεια. Ο Μπέκετ αρνούμενος «να παίξει κι άλλο με τους μπακάληδες της λογοκρισίας» υποχωρεί προτείνοντας τη λέξη «γουρούνι», τονίζοντας όμως ότι πρόκειται για την οριστική, την τελευταία προσφορά του... Το γουρούνι επικράτησε, η παράσταση ανέβηκε κι ο Μπέκετ σχολίαζε ειρωνικά: «Ελπίζω ν' αρέσει στον θεό να τον αποκαλούν "γουρούνι". Πάντως, εγώ θα ένιωθα πολύ λιγότερο προσβεβλημένος αν με αποκαλούσαν μπάσταρδο»...*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Ονειρα στον «Βυσσινόκηπο»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Πενέλοπε Κρουζ
Moulin Cruz
Μουσική
Χριστούγεννα με τη Σου Μορένο
Παράσταση
Καραγκιόζης σινεμασκόπ
Θέατρο
Ιστορία μιας βλασφημίας
Ονειρα στον «Βυσσινόκηπο»
Κινηματογράφος
Ο Σκρουτζ με πίξελ
Συνέντευξη: Νίκος Παπάζογλου
«Η οικογένεια και η ορχήστρα μου είναι το πλήρωμά μου»
Βιβλίο
Μίζες και μπίζνες
Αφιέρωμα
Γύρνα σελίδα!
Ιτε, παίδες
Οταν η Σαγκάν «συνάντησε» τον Κύρκο
Άλλες ειδήσεις
Ελληνική σοδειά
Ιστορίες από Ανατολή και Δύση