Έντυπη Έκδοση

Τυπογραφείο

  • Ταξίδι στην επιφάνεια

    Ενας αρχαιολόγος καταφεύγει στο σπίτι της εφηβείας του για να γλιτώσει ένα σκάνδαλο. Ο χορός των αναμνήσεων αρχίζει, αλλά η αφήγηση αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Μ. Μοδινός, «Επιστροφή»

    Με τα μυθιστορήματά του «Χρυσή ακτή» (2005) και «Ο Μεγάλος Αμπάι» (2007), ο Μιχάλης Μοδινός έβαλε τους ήρωές του σε μια περιπέτεια φυγής και αναζήτησης. Κάθε φυγή και αναζήτηση αποτελεί ένα ταξίδι και το ταξίδι είναι για τον Μοδινό όχι μόνο εξωτερικό, αλλά και εσωτερικό. Ψάχνοντας τους τόπους και τους χώρους τριγύρω του, ο ταξιδιώτης προσπαθεί όχι μόνο να αποκωδικοποιήσει την πραγματική τους ταυτότητα, αλλά και να ανακαλύψει μέσω της καινούριας του γνώσης μια βαθύτερη περιοχή του εαυτού του.

    Ανάλογη είναι η πορεία την οποία ακολουθεί στο τρίτο μυθιστόρημα του Μοδινού («Επιστροφή», εκδόσεις Καστανιώτη) και ο Απόστολος Ζήρας, ένας εβδομηντάχρονος αρχαιολόγος, ο οποίος προστατεύοντας με ζήλο τις αρχαιότητες, μαθαίνει να στοχάζεται και πάνω στο φυσικό τοπίο το οποίο τις περιβάλλει.

    Μπλεγμένος σε ένα μικροσκάνδαλο του υπουργείου Πολιτισμού, που αποκτά πρωτοφανείς τηλεοπτικές διαστάσεις, διαλύοντας πέρα για πέρα την επιστημονική και την κοινωνική του υπόληψη, ο αρχαιολόγος εγκαταλείπει αίφνης τα πάντα και επιστρέφει στο πηλιορείτικο σπίτι των εφηβικών του χρόνων, όπου και αρχίζει ένας αναπόφευκτος απολογισμός ζωής.

    Ενας απολογισμός που ξεκινάει από τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 1950, όταν ο Ζήρας αφυπνίζεται ερωτικά και μπλέκεται με δύο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους γυναίκες, η σκιά των οποίων θα πέσει σε ολόκληρο τον ενήλικο βίο του, για να φτάσει μέχρι τον μελαγχολικό του γάμο και την περίοδο απογείωσης της καριέρας του, όταν σπαταλάει θεαματικά πλην άσκοπα τις δυνάμεις του.

    Ταξίδι, λοιπόν, για άλλη μία φορά στην πεζογραφία του Μοδινού. Ταξίδι με κατεύθυνση από τον χώρο (το πηλιορείτικο αρχοντικό ενός θείου που έζησε πλουσιοπάροχα) προς τον χρόνο (στα πάθη και στον πόνο που προκάλεσαν τα νιάτα), όπως και ταξίδι από τα έξω (τη δημόσια διαπόμπευση) προς τα μέσα (την αποτίμηση του παρελθόντος και την αυτογνωσία). Πρόκειται, όμως, για ένα ταξίδι με πολλά αφηγηματικά προβλήματα.

    Η σχέση του πρωταγωνιστή με τον δημόσιο ή με τον φυσικό του περίγυρο, διαμέσου της οποίας θέλει ο συγγραφέας να αρθρώσει τον πολιτικό και οικολογικό προβληματισμό του, παραμένει σε όλη την έκταση του μυθιστορήματος επιδερμική και ανεξέλικτη.

    Η οικονομική διαπλοκή, η κρατική ασυδοσία και τα οικολογικά εγκλήματα, που επανέρχονται κατά κόρον στις σελίδες της «Επιστροφής», μοιάζουν με ένα τελείως εξωτερικό υλικό: υλικό το οποίο έχει απλώς επικολληθεί στις προσωπικές ενέργειες και στον ψυχισμό των ηρώων, όντας ανίκανο να αποκτήσει ζωντανή και πλαστική επαφή μαζί τους. Μοναδική εξαίρεση, οι καθαρώς ατομικές ερωτικές περιπέτειες του Ζήρα, που παράγουν αληθινή ένταση.

  • Πληγωμένος κυνισμός

    Εναι αξιοπαρατήρητο το ότι οι νέοι ποιητές επιστρέφουν στην πολιτική και την Ιστορία. Κοιτάζω τη συλλογή του Γιώργου Λίλλη «Τα όρια του λαβύρινθου» (εκδ. «Κέδρος») και σκέφτομαι με πόση ένταση παρατηρεί ο ποιητικός του αφηγητής το περιβάλλον του.

    Το σύμπαν του Λίλλη, ο οποίος έχει γεννηθεί το 1974 στο Μπίλεφελντ της Γερμανίας, δεν έχει καμία σχέση με τα σκιασμένα εσωτερικά τοπία των προκατόχων του (των ποιητών των δεκαετιών του 1970 και του 1980). Στις εικόνες του αναγνωρίζουμε όλη την πολιτική και κοινωνική αγριότητα των αρχών του 21ου αιώνα: την απροκάλυπτη βία, την κατάργηση κάθε σταθερής βάσης της καθημερινότητας, την ακύρωση κάθε ηθικής αναστολής και την ανοιχτή παραδοχή του κακού.

    Ζώντας σε ένα τέτοιο σύμπαν, το άτομο δεν μπορεί, βέβαια, να βρει διέξοδο στην οποιαδήποτε συλλογικότητα. Ο προσωπικός χώρος μοιάζει, παρ' όλα αυτά, να βγαίνει εντέλει στην κοινή θέα, επιδεικνύοντας με ένα είδος πληγωμένου κυνισμού, που προφυλάσσει τον ποιητή από την παγίδα του συναισθηματισμού, τα τραύματά του: «Γελοία φιγούρα που πολεμά το τίποτα, παράδοξος κάτοικος του αόριστου / στην εφιαλτική του λίστα, στα σκοροφαγωμένα του ρούχα». Εκείνο που θα χρειαστεί να προσέξει οπωσδήποτε στο μέλλον ο Λίλλης είναι η υπερβολική (ακόμη κι αν είναι σκηνοθετημένη) αδρότητα ή ξηρότητα της φωνής του.

  • Νέες εκδόσεις

    «Γιάννης Ρίτσος. Ενα σχεδίασμα βιογραφίας»

    ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ

    Νέα, αναθεωρημένη έκδοση.

    Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».

    Η ζωή και το έργο του Γιάννη Ρίτσου μέσα από μια πυκνή εξιστόρηση, που ξεκινάει από τις πολιτικές διώξεις, τις εξορίες και τις νοσηλείες του σε διάφορα σανατόρια, για να φτάσει μέχρι τις φιλίες, τις γνωριμίες, τους έρωτες και τα ποιητικά του βιβλία.

    «Σαπφώ: Ποιήματα»

    Επιλογή, μετάφραση: Τασούλα Καραγεωργίου.

     

    Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

    Πολύ καλά μεταφρασμένα δείγματα από τον λυρικό πλούτο της σαπφικής ποίησης, που τοποθετεί τον έρωτα στο κέντρο του σύμπαντος. Ο έρωτας ως αρμονία, αλλά και ως διαταραχή: η Σαπφώ τον εκφράζει δίνοντας στις λέξεις της τον ήχο μιας δαιμονικά υποβλητικής μουσικής.

    «Διαφωνεί; Τα Βιβλία του στην Πυρά! Από τον Πρωταγόρα στους Ναζί»

    Κ. ΣΠ. ΣΤΑΝΙΚΟΣ

    Εκδόσεις «Ατων».

    Καυτές ματιές στην ιστορία της πυρπόλησης βιβλίων τα οποία εξέφραζαν μια ρηξικέλευθη γνώμη, διαφωνούσαν με το πολιτικό, το φιλοσοφικό και το καλλιτεχνικό κατεστημένο της εποχής τους ή αμφισβητούσαν την εγκυρότητα παγιωμένων αυθεντιών.

    «Αυτοκίνητος κόσμος»

    ΗΛΙΑΣ ΚΑΦΑΟΓΛΟΥ

    Δοκίμιο για μια κοινωνική ιστορία του αυτοκινήτου.

    Εκδόσεις «Υψιλον / βιβλία».

    Ο Ηλίας Καφάογλου μας ξεναγεί στον κόσμο του αυτοκινήτου και στα πολλαπλά του σύμβολα. Μια συναρπαστική διαδρομή χαραγμένη από το χέρι ενός ειδικού που ξέρει να μην κουράζει.

    «Για τα μάτια σου»

    ΝΤΑΝΙΕΛ ΤΣΑΒΑΡΙΑ

    Μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος.

    Εκδόσεις «Opera».

    Οι αναμνήσεις δύο γερόντων μπλέκονται με τα μυστήρια μιας πλοκής σε ένα βιβλίο καταιγιστικής δράσης. Οπως σημειώνει ο Ντανιέλ Τσαβαρία, οι ήρωές του είναι καλοί και έντιμοι και έχουν φτιαχτεί για να αντιμετωπίσουν εξαιρετικά διεφθαρμένους εχθρούς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου
«Ηταν αρχοντόπουλο ο Γιάννης»
Ο Ρίτσος χωρίς κομματικό πρόσημο
Βιβλίο
Η μητέρα μου, η Φρανσουάζ ντε Μποβουάρ
Στον ωκεανό της εφηβείας
Πάθη και έρωτες
Γαλιλαίος
Είδε τον ουρανό με τ' άστρα
Γιουσού εν Ντουρ
«Ελάτε στο πάρτι»
Ελληνικές ταινίες
Στηρίχθηκαν, μα δεν περπάτησαν
Θέατρο
Εδώ (και πάλι) η Λιλιπούπολη!
Κέντρο Πομπιντού
Πανόραμα Καντίσκι
Καλντέρ σε τεντωμένο συρματόσχοινο
Κέντρο Τεχνών
Κορυφαίοι ζωγράφοι στην Αθήνα
Κινηματογράφος
Κώδικας Ντα Βίντσι, Νο 2
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Το κιτς ως κυρίαρχη αισθητική
Κόμικς
Θνητός Ανέστη
Οπερα
Κι έζησαν αυτοί καλά
Τσάρλι Κάουφμαν
«Ηθελα κάτι να με τρομάξει»
Χορός
Χορεύοντας εις τριπλούν
Άλλες ειδήσεις
Υπάρχουν και κλειστά μουσεία
Εγκλημα και ερμηνεία