Έντυπη Έκδοση

Τυπωθήτω

  • Αλληλόχρεοι λογαριασμοί

    Τα βιβλία αυτοσυστήνονται; Ο συγγραφέας είναι ο επαρκέστερος πληρεξούσιος ανάμεσα στο έργο του και στον αναγνώστη; Οι λέξεις και τα πράγματα του συγγραφέα πώς συναντούν τις λέξεις και τα πράγματα του ήρωα ή του αφηγητή;

    Η στήλη «Τυπωθήτω» προκαλεί και απαντά σε τέτοιας υφής ερωτήματα. Βιβλία όλου του φάσματος, πριν φτάσουν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, εξομολογούνται λεπτομέρειες της γραφής τους. Πεζογράφοι, ποιητές, δοκιμιογράφοι, μεταφραστές, ανθολόγοι, σε πρώτο πρόσωπο, πριν παραδοθούν στον συστηματικό και στον απλό αναγνώστη - βιβλία πριν αρχίσουμε να τα φυλλομετράμε.

    Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

    Από τον Ηλία Παπαμόσχο

    Ηλία Παπαμόσχο

    Λειψή αριθμητική

    Διηγήματα

    εκδ. Κέδρος. σ. 247

    Αγαπητέ αναγνώστη,

    κι αυτό το βιβλίο, όπως κι όσα στο μέλλον προκύψουν, το γέννησε ο φόβος του στερέματος· είναι ένα καντήλι μέσα σου, που σε καίει κι ευφραίνεσαι, που συχνά - πυκνά το φιτίλι του τσιτσιρίζει και σου πιάνεται η καρδιά, που δεν ξέρεις (ευτυχώς!...) πόσο λαδάκι τού μένει ακόμη. Γι' αυτό είναι φορές που λες: τέλειωσα, αυτό ήταν, ό,τι ήταν να πιω ήπια. Συνήθως είσαι μόνος σε κάτι τέτοιες στιγμές, μπορεί και να κοιτάζεις έξω, την αντικρινή σκεπή ας πούμε, και βλέπεις τρία - τέσσερα κοράκια να κινούνται αλλιώτικα από τις άλλες φορές ή ένα κοπάδι πελεκάνων να ανεβαίνει στριφογυρίζοντας στα ουράνια, να ξεκινά ένας κι άλλοι να ενώνονται κι όλο να μακραίνει η σπειροειδής αλυσίδα· μπορεί κι έξω να 'σαι, κι εκεί που πλήττεις αφόρητα να συντελείται το θαύμα, κάποιος απ' την ομήγυρη ή και άσχετος ανοίγει τα σώψυχά του, ένας σαν ερωτευμένος και μάρτυρας μαζί, ένας αδερφός· και πάντα είναι οι μνήμες ή κάποιες εμμονές και πάντα, πάλι, αφού της μνήμης κι αυτός, ένας λογαριασμός που παραμένει ανοιχτός, αλληλόχρεος, μ' εκείνους που παντοτινά σώπασαν. Δυνάμωσε η φλόγα.

    Αλλοτε όλο αυτό είναι ευχάριστο, άλλοτε οδυνηρό, ιδίως τότε που σου εμπιστεύονται τα κρύφια, καθώς φοβάσαι μην κακιώσουν με την, έστω και ευαίσθητη, «ακριτομυθία» σου ή μη σταθείς κατώτερος των περιστάσεων, κυρίως, όμως, γιατί πιάνεσαι στο δόκανο της συμπάθειας· κάθε ιστορία κι ένα λευτέρωμα, κάθε λευτέρωμα κι ένα κομμάτι της ψυχής μένει στο δόκανο.

    Πιο υποψιασμένος αφηγηματικά και μη διαφοροποιούμενος, θεαματικά τουλάχιστον, θεματικά, αφού και σ' αυτό το βιβλίο βασικό υλικό μου παραμένει ο άνθρωπος (κι όλο και περισσότερο τα ζωντανά, αιχμάλωτα κι ελεύθερα), μετατοπίζομαι, εντίμως θαρρώ, μόνον ως προς το ότι ένα εγώ είναι που όλο και συχνότερα μιλά, που αναρωτιέται, που παθιάζεται προσπαθώντας να καταλάβει· κατά τ' άλλα, όλα ξεκίνησαν μ' εκείνη την πρώτη λέξη που 'ριξα στο χαρτί (η λέξη έρμοι ήταν, θυμάμαι), κι έκτοτε κύκλοι ανοίγουν, κύκλοι που σβήνουν στα όρια της γλώσσας μου, στα όρια του κόσμου μου, όπως είπε κι ένας σοφός, περιλαμβάνοντας μέσα τους καινούρια και παλιά. Κι εγώ, άλλωστε, δεν έχω αλλάξει πολύ μέσα από αυτή τη διαδικασία, άσε που υποψιάζομαι πως τα 'ξερα ήδη όλα αυτά που αραδιάζω, κι ας καμώνομαι κάθε φορά τον έκπληκτο· ξεκίνησε σαν κατάλαβα πως πρέπει ο έξω κόσμος, που είναι το έναυσμα και η αφορμή, να επικοινωνήσει με τον κρυμμένο εαυτό, ν' ανοίξουν στοές, γεμάτα να μπαίνουν τα βαγονάκια, με λίγα ψήγματα να βγαίνουνε, σε κίνηση, όμως, ακατάπαυστα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Αναπαράσταση αθέατων πτυχών
Οι επιλογές στη ζωή
Ολα τα πετεινά του ουρανού
Ανήμερες ημέρες ίμερου
Τι θέλει η ποίηση από τη ζωή μας;
Θραύσματα του κόσμου «μετά το '89»
Ανάμεσα στις μεγάλες μαύρες παύσεις
Άλλες ειδήσεις
Συνταγές μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς
Η πύλη του ανορθολογικού
Αυτοπυροβολισμός