Έντυπη Έκδοση

Σημείο συνάντησης

  • Γ. Μαρκόπουλος: «Οι ποδοσφαιριστές είναι ηθοποιοί σε μια θεατρική παράσταση»

    «Ας μη φορτώνουμε στην Εθνική τα απωθημένα μας»

    Λογοτεχνία και ποδόσφαιρο είχαν πάντοτε σχέση στενή. Λίγο το ότι οι λογοτέχνες, όταν ήταν μικροί, ήθελαν -όπως τα περισσότερα παιδιά- να γίνουν ποδοσφαιριστές, λίγο η μαγική επίδραση του ποδοσφαίρου σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής, το αποτέλεσμα ήταν οι μετρ του λόγου να υμνήσουν τους μετρ της μπάλας μέσα από ποιήματα και πεζά, και να καταγράψουν στο χαρτί μερικές σπάνιας ομορφιάς εικόνες που οι άσοι των γηπέδων «ζωγράφισαν» στο χορτάρι. Με αφορμή την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε δύο εβδομάδες, ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, που επιμελήθηκε τη συλλογή «Εντός και εκτός έδρας» (εκδ. «Καστανιώτη»), μια ανθολογία του έργου Ελλήνων και ξένων ποιητών σε σχέση με τη στρογγυλή θεά και τους ήρωές της, επιχειρεί να μας διαφωτίσει γι' αυτή την ιδιαίτερη σχέση.

    «Η διανόηση δεν αντιμετώπιζε θετικά το ποδόσφαιρο. Το θεωρούσε όπιο του λαού, κάτι που μπορεί να είναι σωστό αλλά είναι και άσχετο με το ίδιο το παιχνίδι», σημειώνει ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος γι' αυτήν τη «δύσκολη» σχέση «Η διανόηση δεν αντιμετώπιζε θετικά το ποδόσφαιρο. Το θεωρούσε όπιο του λαού, κάτι που μπορεί να είναι σωστό αλλά είναι και άσχετο με το ίδιο το παιχνίδι», σημειώνει ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος γι' αυτήν τη «δύσκολη» σχέση Τι οδηγεί έναν άνθρωπο του πνεύματος να γράψει για το ποδόσφαιρο;

    «Ο σύγχρονος ποιητής έχει καθημερινές ανησυχίες. Δεν είναι ο ποιητής του παλαιού καιρού, που ήταν κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του. Ο σημερινός ποιητής υπήρξε και αυτός παιδί, και μεγάλωσε όπως όλα τα παιδιά, παίζοντας μπάλα. Το ποδόσφαιρο για όσους το αγαπούν είναι ένα παιχνίδι που χαρίζει πολύ δυνατές στιγμές, τόσο στην παιδική ηλικία όσο και μετά. Επίσης, είναι μια μορφή τέχνης. Μια θεατρική παράσταση στην οποία ο κάθε παίκτης "κρατά" έναν ειδικό ρόλο».

    Εσείς έχετε γράψει ένα ποίημα για τον Χρήστο Αρδίζογλου. Γιατί;

    «Κατ'αρχάς, ο ίδιος ο Αρδίζογλου ήταν ένας παίκτης πολύ χαρισματικός και με πολύ ειδικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι του. Γράφοντας το ποίημα, ήθελα να δείξω ότι πέρα από το τερέν υπάρχει και η άλλη πλευρά του ανθρώπου, η οποία είναι πικρή έως και λυπημένη. Δηλαδή, το ότι επελέγη να σηκώσει στους ώμους του, μέσα από τη χαρά που μας πρόσφερε, την ατέλειωτη λύπη μας όταν θα αποχωρούσε στο τέλος. Να σηκώσει την ατέλειωτη μοναξιά μας και να φύγει».

    Τι συμβόλιζε ο Αρδίζογλου;

    «Ηταν ένας παίκτης αέρινος, χαρακτηριστικό δείγμα όλων αυτών των παιδιών που, ενώ είναι χαμηλών τόνων στη ζωή, μέσα στο γήπεδο μεταμορφώνονται σε χορευτές. Είχε, για την εποχή του, πρωτόγνωρες εξάρσεις. Δεν έπαιζε βάσει μαθηματικών και συστημάτων, αλλά είχε ένα δικό του, αέρινο στιλ».

    Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, όμως, βιώνουμε τη «δυναστεία των συστημάτων». Υπάρχουν παίκτες που τα υπερβαίνουν, που ξεχωρίζουν;

    «Πάντοτε υπάρχουν οι προσωπικότητες και τα ταλέντα που ούτε περιορίζονται ούτε χάνονται. Δείτε τον Μέσι: παίρνει την μπάλα και "καθαρίζει" τον αγώνα μόνος του. Θυμάστε εκείνο το περιβόητο γκολ που είχε πετύχει, που τους είχε περάσει όλους. Δεν μου αρέσουν οι παίκτες που απλώς πασάρουν την μπάλα, υπηρετώντας ένα συγκεκριμένο σύστημα. Θέλω ο ποδοσφαιριστής να κουβαλά μια "ιερή τρέλα"».

    Από παλαιότερους ποδοσφαιριστές ποιοι ήταν έτσι;

    «Ο Μαραντόνα. Για τον οποίο έγραψε ένα εξαιρετικό ποίημα ο Ηλίας Λάγιος. Στο "Εντός και εκτός έδρας" έχω συμπεριλάβει ένα απόσπασμα. Ακόμη, ο Μπεστ και ο Κρόιφ. Πολύ σπουδαίοι. Είχαν την ικανότητα να παίρνουν "πάνω" τους το παιχνίδι. Οσο για τον Πελέ, επειδή ήμουν πολύ μικρός τον είδα "κονσέρβα" και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε πολύ καθαρή εικόνα. Ασφαλώς, ήταν μια κορυφαία φυσιογνωμία των γηπέδων».

    Ποιοι Ελληνες ποιητές έγραψαν για το ποδόσφαιρο;

    «Ο Αρης Δικταίος έγραψε για τον Ηλία Υφαντή. Πολλά ποιήματα με θέμα το ποδόσφαιρο έχουν γραφτεί από τον Βασίλη Στεριάδη, τον Σωτήρη Κακίση, τον Νάσο Βαγενά, ο οποίος άλλωστε υπήρξε και παίκτης του Εθνικού Πειραιώς και της Εθνικής Νέων. Ο Θανάσης Βενέτης έχει γράψει την "Ωδή στον Κώστα Δαβουρλή", ο Πάνος Θεοδωρίδης έγραψε για τον Καπερνέκα, ο Αναγνωστάκης δεν έγραψε ποίημα, αλλά ένα μνημειώδες κείμενο με τίτλο "Αγιαξ για πάντα", που έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Ο Καρούζος έγραψε την "Αγχώδη Εμπειρία" και τον "Ρομαντικό επίλογο", ο Θωμάς Κοροβίνης για τον Γιώργο Κούδα. Επίσης, ο Μίμης Σουλιώτης έγραψε πάρα πολλά ποιήματα για το ποδόσφαιρο, όπως και ο Τάσος Δενέγρης, ο Μίμης Χουλιαράκης, ο Γιώργος Κεντρωτής, ο Γιάννης Κουβαράς, ο Κώστας Παπαγεωργίου, ενώ από τους νεότερους ο Γιάννης Τζανετάκης και ο Αλέξης Σταμάτης. Ολα τους πράγματα αξίας για μένα».

    Εσείς παίξατε μπάλα;

    «Οταν ήμουν μικρός, όπως όλα τα παιδάκια. Αλλά μετά είχα ένα πρόβλημα στο γόνατο και σταδιακά ατόνησε το ενδιαφέρον μου για το παιχνίδι. Συνήθως έπαιζα τερματοφύλακας ή κυνηγός. Αργότερα, θυμάμαι πολλές Κυριακές μετά τα ματς να καθόμαστε με τον Βασίλη Στεριάδη, που "έφυγε" νωρίς, και τον Σωτήρη Κακίση και να συζητάμε επί ώρες. Είναι προφανές ότι εγώ και ο Κακίσης, ως ΑΕΚτζήδες, είχαμε πολλά να πούμε...»

    Η διανόηση πώς αντιμετώπισε το ποδόσφαιρο και τα ποιήματα που γράφτηκαν γι' αυτό διαχρονικά;

    «Δεν θεωρούνταν σημαντικά αυτά τα ποιήματα, δεν ενδιέφεραν. Τώρα τελευταία, κάτι γίνεται με κάποια νεότερα παιδιά που ασχολούνται με την ανάδειξη αυτού του θέματος της λογοτεχνίας. Δεν είχε η διανόηση κάποια θετική στάση απέναντι στο ποδόσφαιρο. Ηταν έξω από τα ενδιαφέροντά της και του κατελόγιζε πολλά αρνητικά: ότι ήταν το όπιο των λαών, ότι το χρησιμοποιούσαν διάφορες δικτατορίες κ.ά. Ολα αυτά δεν ήταν βέβαια ψέματα, αλλά ανήκαν στον χώρο της κοινωνιολογίας και όχι σε εκείνον του παιχνιδιού».

    Τον πρόσφατο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, Ιντερ - Μπάγερν, τον είδατε;

    «Τον είδα. Δεν μου άρεσε καθόλου. Ηταν ένας υποτονικός αγώνας, χωρίς φαντασία, χωρίς τίποτε. Μου έκανε εντύπωση το ότι δεν υπήρχε κι ένα πάθος. Δεν τους είδα ούτε να κόπτονται ούτε να λυπούνται ούτε να πανηγυρίζουν. Ολα τέλειωσαν ωραία και καλά, λες και γίνονταν κάπου αλλού, στη... Σελήνη. Καθόλου συναίσθημα».

    Για το Μουντιάλ, ως ποδοσφαιρόφιλος, έχετε κάποιες προσδοκίες;

    «Να δούμε καλό ποδόσφαιρο, τίποτε άλλο».

    Και για τη δική μας Εθνική, τι λέτε;

    «Η Εθνική Ελλάδος, το 2004, έκανε κάτι πολύ σπουδαίο. Από κει και πέρα, φορτώσανε στους ώμους της πάρα πολλά πράγματα που δεν έπρεπε. Είχαμε ανάγκες ψυχικής και εθνικής τονώσεως, βοήθησαν και ορισμένοι επιτήδειοι πάνω σ' αυτό... Είμαστε μια μικρή χώρα, έχουμε βγάλει 10-15 παίκτες, είναι παράλογο πια να τους ζητάμε να πάνε πιο πάνω. Είναι μια πολύ καλή φουρνιά ποδοσφαιριστών η τωρινή, μια χαρά παιδιά. Ακούω που λένε "φέρτε μας λίγη χαρά" μέσα στις δύσκολες -εγώ θα τις χαρακτήριζα "βαθύτατου πένθους"- στιγμές για την πατρίδα μας και τις λαϊκές τάξεις. Είναι δυνατόν τώρα να ζητάμε να μας φέρουν εθνική χαρά οι παίκτες; Τα παιδιά θα πάνε να παίξουν, θα φτάσουν μέχρι εκεί όπου φτάνουν οι δυνατότητές τους και όλα καλά και ωραία».

    Συνεπώς, αν αποκλειστούν νωρίς, να υποθέσω ότι εσείς δεν θα βάλλετε εναντίον τους...

    «Εναντίον των ανθρώπων που έχουν ήδη κάνει τόσα πράγματα; Αλίμονο, ας είμαστε λογικοί...» *

    20 ωραία βιβλία για ποδόσφαιρο

    -«Αρχίζει το ματς», Συλλογικό, επιμέλεια: Γιάννης Παπάς (εκδ. «Μεταίχμιο»). Για όσους αγαπούν και το ποδόσφαιρο και τα βιβλία. Ποιήματα, διηγήματα και αποσπάσματα από μυθιστορήματα που έχουν θέμα τους το ποδόσφαιρο. Ονόματα δημιουργών τρανταχτά (αλφαβητικά): Ασλάνογλου, Βαρβέρης, Βλαβιανός, Εγγονόπουλος, Καρούζος, Λάγιος, Μαρκόπουλος, Ρίτσος, Χατζιδάκις, Χρονάς. Μια στιβαρή συλλογή.

    - «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου», Ρίτσαρντ Καπισίνσκι (εκδ. «Μεταίχμιο»). Ετσι έμεινε στην Ιστορία ο τετραήμερος πόλεμος του 1969 μεταξύ της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ. Οι αιτίες της σύγκρουσης ήταν βαθύτερες, ωστόσο η σπίθα που άναψε τη φωτιά ήταν οι έντονες ταραχές που ξέσπασαν στο ματς των δύο ομάδων, κατά τη διάρκεια του δεύτερου προκριματικού γύρου για το Μουντιάλ του 1970. (Το βιβλίο το βρίσκετε στη συγκεντρωτική έκδοση του Ρίσαρντ Καπισίνσκι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» και περιλαμβάνει τα βιβλία: «Εβενος, το χρώμα της Αφρικής», «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου», «Ταξίδια με τον Ηρόδοτο».)

    - «Ποδόσφαιρο: μια θρησκεία χωρίς απίστους», Νίκος Μπογιόπουλος - Δημήτρης Μηλάκας (εκδ. «Λιβάνη»). Ενα βιβλίο από καρδιάς από τους δύο δημοσιογράφους, οι οποίοι, αιώνια πιστοί στη στρογγυλή θεά, την μπάλα, βασανίζονται τόσο από τα τερτίπια της όσο και από όλους όσοι ασχολούνται μαζί της, προτάσσοντας τη διάσταση της μπίζνας και αφήνοντας στη σκιά εκείνη του παιχνιδιού.

    - «Ποδόσφαιρο», Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν («Μεταίχμιο»). Καταλανός, οπαδός της Μπαρτσελόνα και λάτρης του ποδοσφαίρου, ο συγγραφέας έγραψε μια σειρά άρθρων για το αγαπημένο του άθλημα, χωρίς όμως να προλάβει την έκδοσή τους, αφού πέθανε αιφνίδια στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ. Ο υπολογιστής του εστράφη στους οικείους του και τα άρθρα του κυκλοφόρησαν συγκεντρωμένα σε αυτό το βιβλίο από τον γιο του.

    - «Ποδόσφαιρο εναντίον εχθρού», Σάιμον Κούπερ (εκδ. «Ελληνικά Γράμματα»). Στις σελίδες του ζωντανεύουν τα καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ, η μαφία, θρυλικές αντιπαλότητες, μίση και πάθη. Η πολιτική διάσταση του ποδοσφαίρου και ο τρόπος με τον οποίον διαχρονικά εξυπηρέτησε παντός τύπου «-ισμούς».

    - «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου», Εντουάρντο Γκαλεάνο («Ελληνικά Γράμματα»). Ο μεγάλος Ουρουγουανός συγγραφέας δηλώνει ένας «ζητιάνος» του ποδοσφαίρου που τριγυρνά τον κόσμο, ικετεύοντας για ένα καλό ματς. Με το μοναδικό λογοτεχνικό του ύφος, ο Γκαλεάνο γράφει για όλα όσα εκφράζει το ποδόσφαιρο, δηλαδή την ίδια τη ζωή.

    - «Η φυλή του ποδοσφαίρου», Ντέσμοντ Μόρις («εκδ. Κάκτος»). Κλασικό βιβλίο από τον ανθρωπολόγο Μόρις, ο οποίος παρομοιάζει όλες τις σχετικές με το ποδόσφαιρο τελετουργίες με εκείνες μιας φυλής. Τα σύμβολα-τοτέμ των ομάδων, τα χρώματα του πολέμου με τα οποία βάφονται οι οπαδοί πριν από το ματς-πόλεμο, τα τραγούδια για να πάρουν θάρρος οι παίκτες-πολεμιστές κοκ. Διαχρονικό.

    - «Ο πυρετός της μπάλας», Νικ Χόρνμπι («Ελληνικά Γράμματα»). Ο Χόρνμπι, του οποίου διάφορα βιβλία με θέμα αντρικές εμμονές («High Fidelity», «Για ένα αγόρι», αλλά και το παρόν) έγιναν πολύ επιτυχημένες ταινίες, με το απολαυστικό αγγλικό του χιούμορ περιγράφει το θεότρελο σύμπαν των ποδοσφαιρικών οπαδών.

    - «Παιχνίδι χωρίς όρια», Χρήστος Σωτηρακόπουλος (εκδ. «Τόπος»). Με βάση συγκεκριμένες, σημαδιακές για το ποδόσφαιρο, ημερομηνίες, ο γνωστός δημοσιογράφος "σερφάρει" στην ιστορία του αθλήματος και, ως βαθύς γνώστης της, εξετάζει όλες τις παραμέτρους της: θρησκευτικές, ιδεολογικές, πολιτικές, οικονομικές.

    - «Σημειώσεις στο ημίχρονο», Ηλίας Καφάογλου (εκδ. «Υψιλον»). Τι ενώνει έναν κάτοικο της Νότιας Αφρικής και ένα παιδί στην Ινδία, έναν Αγγλο οπαδό και τον Ελληνα που πανηγύρισε την κατάκτηση του Euro, τον Νίκο Εγγονόπουλο, που μας προέτρεπε «να τρέξουμε αμέσως στα γκολ-ποστ», και τον Μάνο Χατζιδάκι που υμνούσε τον Τζορτζ Μπεστ; Ο συγγραφέας μάς δίνει κάποιες από τις απαντήσεις.

    - «Τζορτζ Μπεστ: ο καλύτερος», αυτοβιογραφία (εκδ. «Πλατύπους»). Λίγο πριν φύγει από τη ζωή δέσμιος των παθών του, ο κορυφαίος Ιρλανδός, που δεν έπαιξε ποτέ του σε Μουντιάλ εξαιτίας της... εθνικής του, γράφει για όλα εκείνα που έζησε, για τα παιχνίδια μέσα και έξω από το γήπεδο, για το αλκοόλ και τις γυναίκες, για μια εποχή κατά την οποία ποδόσφαιρο και ρομαντισμός δεν είχαν ακόμη χωρίσει οριστικά και αμετάκλητα.

    - «Εγώ, ο Ντιέγκο», Ντιέγκο Μαραντόνα (εκδ. «Διόπτρα»). Θρίαμβοι και καταστροφές, λαμπερές κορυφές και σκοτεινές κάθοδοι, οι περιπέτειές του στα γήπεδα αλλά -κυρίως- εκτός αυτών, και φυσικά όλες οι αναμνήσεις του από τα Μουντιάλ στα οποία συμμετείχε. Να θυμίσουμε ότι η τελευταία εμφάνισή του με την Εθνική Αργεντινής ήταν το 1994, στο παιχνίδι Αργεντινή-Ελλάδα 4-0, στο Π.Κ. των ΗΠΑ. Τώρα, τον ξαναβρίσκουμε μπροστά μας ως προπονητή της. Προλογίζει ο Στέλιος Μανωλάς.

    - «Το θάρρος να αποφασίζεις», Πιερλουίτζι Κολίνα (εκδ. «Διόπτρα»). Ενας εκ των κορυφαίων διαιτητών όλων των εποχών, που -δυστυχώς- δεν σφυρίζει πια, μας παρέχει την εικόνα ενός αγώνα από μια οπτική γωνία που -σχεδόν πάντοτε- αγνοούμε: αυτήν του ρέφερι της αναμέτρησης. Να θυμίσουμε ότι ο Κολίνα μάς είχε σταθεί «γούρικος», αφού σφύριξε δύο ματς της εθνικής μας το 2004: την ονειρεμένη πρεμιέρα μας κόντρα στην Πορτογαλία, αλλά και τον επικό ημιτελικό απέναντι στους Τσέχους.

    - «Futebol», Αλεξ Μπέλος (εκδ. «Κέδρος»). Ενα απολαυστικό βιβλίο για τη σπορ -και όχι μόνο- κουλτούρα της Βραζιλίας. Ποδοσφαιρικά τουρνουά και τοπικά καλλιστεία μέσα στη ζούγκλα, μύθοι και θρύλοι, κατάρες και θρησκευτικές τελετές από μάγους για να κερδίσει η αγαπημένη τους ομάδα, μάνατζερ-λαμόγια που πουλάνε Βραζιλιάνους παίκτες στα... Φερόε και άλλα πολλά. Οποιος αγαπά το ποδόσφαιρο αλλά και αυτόν τον αλέγκρο λαό οφείλει να το διαβάσει.

    - «Η ομάδα των θαυμάτων», Σάιμον Τζένκινς (Οργανισμός Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας). Μια εξαιρετική έρευνα γύρω από το τι απέγιναν οι άσοι της Εθνικής Βραζιλίας, της καλύτερης ίσως εθνικής ομάδας όλων των εποχών, η οποία στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο Μεξικό το 1970. Ο συγγραφέας αναζητεί τα ίχνη όλων των άσων της, του Ζέρσον, του Ριβελίνο, του Ζαϊρζίνιο, του Κάρλος Αλμπέρτο και -φυσικά- του Πελέ.

    - «Για την τιμή της Ουκρανίας», Αντι Ντούγκαν (εκδ. «Διόπτρα»). Η ουκρανική αντίσταση και η συμβολή των παικτών της Ντιναμό Κιέβου στον αγώνα κατά των ναζί. Η Ουκρανία δεν συμμετέχει στο Μουντιάλ (την αποκλείσαμε στα μπαράζ εμείς), αλλά ένα τόσο όμορφο βιβλίο με επίκεντρο μια ιστορία θάρρους και τιμής παραμένει πάντοτε επίκαιρο.

    - «Τα δοκάρια του Καστέλ Ντι Σάγκρο» - Τζο Μακ Γκίνις, «Κερκίδες» - Τζον Γκρίσαμ, «Ο σέντερ φορ δολοφονήθηκε το σούρουπο» - Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν. Η σπορ σειρά των εκδόσεων «Μεταίχμιο», με υπεύθυνο μία από τις καλύτερες πένες της αθλητικής δημοσιογραφίας -και όχι μόνο-, τον Νίκο Παπαδογιάννη. Επιβάλλεται ξεχωριστή αναφορά στα «Δοκάρια», όπου ένας Αμερικανός δημοσιογράφος-συγγραφέας ανακαλύπτει τη χαρά και τη μαγεία του ποδοσφαίρου σ' ένα μικρό ιταλικό χωριό...

    - «Το τελευταίο παιχνίδι», Τζέισον Κόουλι (εκδ. «Τόπος»). Λίβερπουλ - Αρσεναλ, ένα μήνα μετά το Χίλσμπορο. Η Αρσεναλ χρειαζόταν νίκη με δύο γκολ διαφορά για να κατακτήσει το πρωτάθλημα μέσα στο Ανφιλντ. Ενα παιχνίδι που σφράγισε το τέλος μιας εξαιρετικά δραματικής και πολιτικά φορτισμένης περιόδου του αγγλικού ποδοσφαίρου.

    - «Οτο Ρεχάγκελ», Νόρμπερτ Κούντσε (εκδ. «Εμπειρία Εκδοτική»). Η βιογραφία του Γερμανού προπονητή που οδήγησε την Εθνική Ελλάδος στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, συμπληρώνοντας πρόσφατα 100 παιχνίδια στον πάγκο της και βάζοντας πλώρη για ακόμη περισσότερα.

    - «Euro 2004 - Η αληθινή ιστορία όπως την έζησα», Βασίλης Γκαγκάτσης (εκδ. «Τόπος»). Η ελληνική επιτυχία της Ελλάδας στο Euro 2004 μέσα από τα μάτια του τότε προέδρου της ΕΠΟ, ο οποίος θυμάται, σκέφτεται, σχολιάζει, φέρνοντας στο μυαλό όλων μας τις αξέχαστες ημέρες εκείνου του μαγικού καλοκαιριού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Αν δεν σε έχουν αποδοκιμάσει δεν αξίζεις τίποτα
Συνέντευξη: Γκίλαντ Ατζμον
Θέλω το υπουργείο... τζαζ της Παλαιστίνης
Θέατρο
2.000 sms και 160 συγγραφείς για ένα έργο
Επίδαυρος
Ορχήστρα και πολύ τους πέφτει
Ακαδημία Αθηνών
Ενας αρχαιολόγος, γεν. γραμματέας της Ακαδημίας
Βυζαντινό μουσείο
Το Βυζαντινό έφτασε στο 1821
Κινηματογράφος
Il cinema delle donne
Νέες ταινίες
Θρίλερ και μέτριες κωμωδίες
Συνέντευξη: Χαβιέ Μπαρντέμ
Η ζωή είναι καταθλιπτική, γιατί να παίξω κωμωδία;
Τηλεόραση
Απεργίες στα ΜΜΕ την άλλη εβδομάδα
58 βραβεία!
Ψηφιακή ενημέρωση μέσω Αυτοδιοίκησης
«Καυτός» Ιούνιος για ΕΡΤ
«ΟΡΑ» και στην τηλεθέαση