Έντυπη Έκδοση

Η άποψή μου

  • Σκληροί στους αδύναμους, υποχωρητικοί στους ισχυρούς

    Υστερα από ένα χρόνο διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, μπορεί να εξαχθεί ένα συμπέρασμα: Η κυβέρνηση δεν έχει καμία δυσκολία να λάβει πολλαπλά μέτρα σε βάρος των φτωχών, των μισθωτών και των μεσαίων στρωμάτων.

    Λαμβάνει μέτρα όπως είναι η μείωση μισθών, η υπερφορολόγηση της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας και εισοδήματος, η αύξηση του ΦΠΑ. Μέτρα που προκαλούν κρίση απασχόλησης και οδηγούν σε ύφεση. Σε προβλήματα ρευστότητας.

    Αντίθετα, η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει καμιά δυσκολία να λάβει μέτρα στήριξης των τραπεζών. Μείωσης ορισμένων κατηγοριών φόρων για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους μετόχους τους. Να ανεχθεί το μαύρο χρήμα και να το νομιμοποιήσει με τις διαδικασίες της περαίωσης. Γενικά, η κυβέρνηση πιστεύει βαθιά στη νομιμότητα της λογιστικής και αποστρέφεται τα ηθικά ερωτήματα και αξίες, στο όνομα «της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης».

    Το ερώτημα που προκύπτει είναι για ποιο λόγο η κυβέρνηση δείχνει σκληρότητα στους μεν και κατανόηση για τους δε. Σε ένα πρώτο επίπεδο, η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η κυβέρνηση το κάνει από πεποίθηση. Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης κυριαρχεί η άποψη ότι δεν μπορούν να υπάρξουν οικονομικά μέτρα σε βάρος των ισχυρών και πλουσίων, διότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει την κίνηση της οικονομίας. Παραδόξως το ίδιο επιτελείο δεν κατανοεί ότι, εάν το λαϊκό εισόδημα μειωθεί (και μάλιστα υπέρμετρα όπως συμβαίνει σήμερα), η οικονομία θα οδηγηθεί στην ύφεση. Οτι η ύφεση θα είναι ακόμα πιο ισχυρή εφόσον σπάσει η ραχοκοκαλιά της επιχειρηματικής οικονομίας που είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

    Γιατί όμως η κυβέρνηση διαβλέπει κινδύνους για την οικονομία μόνο όσον αφορά τον τυχόν περιορισμό των προνομίων των ισχυρών και δεν βλέπει το πρόβλημα που δημιουργείται από τη μονόπλευρη λιτότητα που έχει επιλέξει; Κατά τη γνώμη μου οι απαντήσεις σε αυτό το δεύτερο ερώτημα είναι τρεις:

    *Πρώτον, η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία που έχει η ζήτηση (δημόσιες επενδύσεις και λαϊκό εισόδημα), ενώ τρέμει η καρδούλα της μην πάθει κάτι κάποια ιδιωτική τράπεζα και οι δανειστές της χώρας. Η κυβέρνηση, δηλαδή, είναι δέσμια των νεοφιλελεύθερων γυαλιών που φορά.

    *Δεύτερον, η κυβέρνηση με τη μονόπλευρη αντίληψη που έχει στην οικονομία, ως προς το ποιο μέτρο έχει ποια επίπτωση, τάσσεται σαφώς με τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας. Γι' αυτό απείχε κάθε διαπραγμάτευσης.

    Τάσσεται, επίσης, με τα συμφέροντα των τραπεζιτών και γι' αυτό τους παρέχει τη μέγιστη δυνατή βοήθεια. Από μια άλλη σκοπιά, η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως οι μόνοι που χρειάζεται η οικονομία να είναι οι δανειστές, οι τραπεζίτες, τα λαμόγια, οι μαυραγορίτες και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Υποτιμά δε τη σημασία που έχει για την οικονομία η εργασία των ανθρώπων του μόχθου και των παραγωγικών επιχειρηματιών. Είναι, δηλαδή, δέσμια κοινωνικών προκαταλήψεων συντηρητικού χαρακτήρα.

    *Τρίτον, πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης κάνουν παρέα με τους ανθρώπους του κέρδους και όχι του μόχθου. Κατανοούν τις αγωνίες και τις απαιτήσεις των πρώτων. Είναι ξένοι με τους καημούς και τις ανάγκες των δεύτερων. Δηλαδή, εκ των πραγμάτων κάνουν σαφή επιλογή με ποιους θέλουν να πορεύονται και για ποιους νοιάζονται περισσότερο. Επιλογή που δεν είναι απλά λάθος, αλλά αποτελεί μια επικίνδυνη πεποίθηση.

  • Διανοούμενοι κέρβεροι της εξουσίας

    Η ευκολία με την οποία πρώην αριστεροί διανοούμενοι υποστηρίζουν ξεδιάντροπα την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ή έστω αναζητούν τη διέξοδο από αυτήν σε έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό είναι εντυπωσιακή.

    Δίχως αιδώ καμιά και δίχως ουδέποτε κανείς από αυτούς να νιώσει την ανάγκη να δώσει μια δημόσια ερμηνεία για την αλλαγή της στάσης ζωής του και της ιδεολογικής του ρότας, με τη μεγαλύτερη των ευκολιών μετατράπηκαν από πολέμιοι του συστήματος σε ένθερμους υποστηριχτές του.

    Πρόκειται για τους διανοούμενους εκείνους που κάποια στιγμή δίχως το πιο συχνά να το γνωρίζουν αποφάσισαν να υιοθετήσουν τη θεωρία του Κομφούκιου της εσωτερίκευσης της αστικής κρατικής λογικής, ή κατά Τρότσκι «τη γραμμή της ελάσσονος αντίστασης»[i], η οποία και αποτελεί το πλαίσιο κίνησής τους μέσα στο οποίο τα πάντα επιτρέπονται δίχως καμιά αναστολή και ηθικό φραγμό[ii].

    Οπως επεσήμανε η Rosa Luxemburg για αυτούς τους διανοούμενους, «η πολιτική διαφθορά και η τέχνη να παραπλανούν τις μάζες αποτελούν τα θεμέλια της πολιτικής τους ύπαρξης»[iii].

    Σε μια εποχή μαζικής ενσωμάτωσης της διανόησης ας θυμίσουμε ένα σύντομο απάνθισμα από τους χαρακτηρισμούς που απέδωσαν σε αυτούς τους διανοούμενους, όσοι άντεξαν και έμειναν πιστοί στα ιδανικά της ανθρωπιάς.

    OJules Valles, μέλος της επιτροπής παιδείας της Κομμούνας, τους αποκαλούσε «ξεπουλημένα γουρούνια». Είναι εκείνοι που «για κάποια χρήματα ή λίγη δόξα [....] μετατρέπουν τις πεποιθήσεις τους σε άχυρα κάτω από τα πόδια των μεγάλων», εκείνοι που για «να λάμπουν λίγο μετατρέπονται σε αυλικούς, βαλέδες και παράσιτα στις αντικάμαρες των υπουργών ή στις τραπεζαρίες των πλουσίων», οι «πολυπράγμονες ξερόλες γραφιάδες», «οποιοσδήποτε ζει από τις κολακείες στην εξουσία», οι «ενθουσιώδεις, σκληροί και άκαμπτοι» που ένα ωραίο πρωινό «όπως τα αδέλφια τους τα γουρούνια των πανηγυριών [..], στριφογυρίζοντας και γρυλίζοντας κατέληξαν με τη μουσούδα και τα πόδια τους στο ζωοτροφείο της μετριότητας»[iv].

    Την περίοδο του Μεσοπολέμου ο Julien Benda από μια ρομαντική σκοπιά, αντιμετωπίζοντας την πραγματική διανόηση ως την «αληθινή συνείδηση του κόσμου», με το βιβλίο του «η προδοσία των κληρικών», καταγγέλλει την εγκατάλειψη από μέρους των διανοουμένων των οικουμενικών αξιών και την υποταγή του πνεύματος στα κρατικά συμφέροντα, καθώς και το γλίστρημα στον ολοκληρωτικό ρεαλισμό»[v].

    Λίγο πριν απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Paul Nizan από μια κομμουνιστική προοπτική καταγγέλλει την «παραίτηση των διανοουμένων», την «προδοσία» τους και τη μετατροπή τους σε «κέρβερους», σε μαντρόσκυλα της εξουσίας για τα οποία η αστική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της ιστορίας[vi].

    Πιο πρόσφατα ο Regis Debray διερωτάται: ο 20ός αιώνας είδε επαναστάσεις να αντιστρέφονται σε αντεπαναστάσεις, καταπιεσμένους σε καταπιεστές, ελευθερωτές σε ρινόκερους, δημοκρατίες σε μετοχικές εταιρείες, γιατί οι διανοούμενοι να μην ακολουθήσουν και εκείνοι το ίδιο ρεύμα[vii];

    Πράγματι σε αντίθεση με την περίοδο της παγκόσμιας αίγλης της Ρώσικης Επανάστασης, ή και αργότερα της αντίστασης κατά του φασισμού, οπότε και σημαντικά τμήματα της διανόησης είχαν προσεγγίσει την ανερχόμενη αριστερά, στην εποχή μας ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, η διανόηση στάθηκε πρωτοπόρα στο σαρωτικό ρεύμα της ρινοκεριάδας. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν ακόμη διανοούμενοι και όχι ανάμεσα σ' εκείνους οι οποίοι μπορούν να θεωρηθούν ως οργανικοί διανοούμενοι της εργατικής τάξης, οι οποίοι αντιστέκονται και παλεύουν για την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης.

    Και αυτή η κατηγορία της διανόησης που ακολουθεί τη στάση του Montaigne όταν αυτός αντιστάθηκε στις δίκες για μαγεία, στα εγκληματικά όργια στην Καραϊβική, στη ληστεία των Ανατολικών Ινδιών, ή του Montesquieu που κατήγγειλε τη δουλεία, ή του Voltaire που αντιτίθετο στην Καθολική Εκκλησία και τα μαρτύρια της, ή του Emile Zola που μεταξύ άλλων ήταν ο πρωτεργάτης της καμπάνιας για την υπεράσπιση του Dreyfous, ή του Gorki που αρνήθηκε να ακολουθήσει την αντεπαναστατική κατρακύλα της ρούσικης διανόησης, ή των ουτοπικών σοσιαλιστών, ή ακόμη των ίδιων των κλασικών του μαρξισμού[viii], καλούνται να ακολουθήσουν και σήμερα οι διανοούμενοι που σέβονται πάνω απ' όλα τον εαυτόν τους, οι διανοούμενοι εκείνοι που αρνούνται να μετατραπούν σε λακέδες της αστικής τάξης.

    [i] Trotsky Leon, Les intellectuels et le socialisme, http://marxists.org

    [ii] Βλέπε Barillon Michel, Glosses sur Des intellectuels et du pouvoir de Edward Said, http://atheles.org σελίδα 4.

    [iii] Rosa Luxemburg, Masses et chefs http://lcr94.free.fr

    [iv] Βλέπε Barillon Michel, Glosses sur Des intellectuels et du pouvoir de Edward Said, ό.π. σελίδα 5.

    [v]Benda Julien, La trahison des clercs, Grasset, 1975.

    [vi] Nizan Paul , Demission des philosophes, http://atheles.org

    [vii] Debray Regis , i.f. suite et fin, Gallimard, 2000.

    [viii] Βλέπε Γ. Ρούση «Σύγχρονη Επαναστατική Διανόηση» Εκδόσεις Γκοβόστη 2005, σελίδα 297.

  • Μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ: Αναζητώντας συναίνεση

    Η έναρξη του διαλόγου για τη μεταρρύθμιση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας, στους Δελφούς, είχε προφανώς συμβολικό χαρακτήρα.

    Ισως η κυβέρνηση ήθελε να αναζητήσει κάποιο χρησμό από το μαντείο για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί συναίνεση για να εφαρμοσθεί η από χρόνια εκκρεμούσα μεταρρύθμιση.

    Οπως φαίνεται, η ριζική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ, όπως γενικά εξαγγέλθηκε, βρίσκει πολλούς συμμάχους εντός και εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας. Οι περισσότεροι συμφωνούν με βασικές αρχές του προτεινόμενου σχεδίου όπως: με την αυτοτέλεια των ΑΕΙ, με τη λογοδοσία τους στην κοινωνία, με την αξιολόγησή τους, με την αναβάθμιση της ποιότητας της διδασκαλίας και της έρευνας, με την εισαγωγή των φοιτητών σε σχολές αντί για τμήματα, με το άνοιγμα των ιδρυμάτων στον διεθνή χώρο κ.ά. Πιο συγκεκριμένα, στο προτεινόμενο σχέδιο, προκειμένου να ενισχυθεί η αυτοτέλεια των ΑΕΙ και η λογοδοσία τους στην κοινωνία, προκρίνεται το ήδη θεσμοθετημένο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες «Συμβούλιο», το οποίο θα αποτελείται από εκλεγμένους πανεπιστημιακούς καθηγητές και επιλεγμένους εκπροσώπους της κοινωνίας. Το «Συμβούλιο» θα αναλάβει τις ελεγκτικές αρμοδιότητες που έχει σήμερα το υπουργείο Παιδείας καθώς και τις οικονομικές και διαχειριστικές αρμοδιότητες που σήμερα έχει η Σύγκλητος, η οποία διατηρεί μόνο ακαδημαϊκές αρμοδιότητες. Αν μάλιστα το «Συμβούλιο» αυτό επιλέγει και τον πρύτανη, τότε η σημασία του είναι καθοριστική για την εξαγγελθείσα μεταρρύθμιση.

    Ομως, δεν προσδιορίζεται ούτε πώς θα εκλέγονται οι πανεπιστημιακοί καθηγητές του «Συμβουλίου» ούτε πώς θα επιλέγονται και ποιοι θα είναι οι εκπρόσωποι της κοινωνίας, ούτε ποιος θα επιλέγεται ως πρύτανης, ούτε ποια θα είναι η αριθμητική σχέση μεταξύ των πανεπιστημιακών και των εκπροσώπων της κοινωνίας. Ολες αυτές οι σημαντικές «λεπτομέρειες» εφαρμόζονται με διαφορετικούς τρόπους σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και συνεπώς δεν μπορεί να υποθέσει κανείς με ποιον τρόπο θα εφαρμοσθούν στην Ελλάδα.

    Το ίδιο συμβαίνει και με τη θεσμοθέτηση της ανάληψης από το ΑΕΙ της ευθύνης του προϋπολογισμού του (ακόμη και της μισθοδοσίας) με χρηματοδότηση από το κράτος ενός τετραετούς προγράμματος ανάπτυξής του. Και εδώ όλοι, σχεδόν, συμφωνούν με την ευχέρεια που προσφέρεται στα ΑΕΙ να αναπτύσσονται με αυτονομία και ανεξαρτησία μακριά από τον σημερινό ασφυκτικό εναγκαλισμό του κράτους. Ομως οι λεπτομέρειες της συμφωνίας, το ύψος της κρατικής χρηματοδότησης σε σχέση με το πρόγραμμα ανάπτυξης, η αναζήτηση πόρων από ερευνητικά προγράμματα, δίδακτρα και χορηγίες κ.ά., δεν προσδιορίζονται στο σχέδιο που εξαγγέλθηκε, μπορεί, όμως, να αποδειχθούν πολύ σημαντικά ζητήματα.

    Τα παραπάνω ζητήματα, όπως και αυτά που αφορούν το «Συμβούλιο», ορθώς αφήνονται να απαντηθούν στο πλαίσιο του διαλόγου που μόλις άρχισε. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργούνται περιθώρια ερμηνειών και παρερμηνειών ακόμη και σε όσους βλέπουν θετικά αυτή την αλλαγή. Επειδή, όπως ξέρουμε, η εμπιστοσύνη είναι σε πλήρη ανεπάρκεια στη χώρα μας, κανείς δεν πιστεύει στις προθέσεις κανενός, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να δημιουργηθεί, ήδη από την αρχή του διαλόγου, ένα κίνημα άρνησης μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα (από διδάσκοντες και διδασκόμενους) ακόμη και του ίδιου του διαλόγου για τις κρισιμότερες και ριζικότερες αλλαγές της προτεινόμενης μεταρρύθμισης δηλαδή της θεσμοθέτησης του «Συμβουλίου» και του νέου τρόπου χρηματοδότησης. Συνεπώς, θα ήταν ίσως χρησιμότερο να απαντηθούν «οι λεπτομέρειες» της μεταρρύθμισης το συντομότερο δυνατόν.

  • Ο ελεύθερος χρόνος στην εποχή της κρίσης

    Η μεγαλύτερη ίσως κατάκτηση των εργαζομένων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν η μείωση του εργάσιμου χρόνου και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο που, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, σηματοδότησαν μια πραγματική πολιτισμική επανάσταση.

    Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η υλική και συμβολική κυριαρχία της αμειβόμενης εργασίας κλονίστηκε ουσιωδώς στη σκέψη και την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Το τέλος της προτεσταντικής «ηθικής της εργασίας» και η μαζικοποίηση δικαιωμάτων και δυνατοτήτων -που έως τότε αποτελούσαν προνόμιο όσων βρίσκονταν στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας- έκαναν τις μεταπολεμικές κοινωνίες να ονειρεύονται την οριστική απελευθέρωση του ατόμου από τους εργασιακούς καταναγκασμούς και την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Νέοι χωροχρόνοι ατομικής ελευθερίας, ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης έκαναν την εμφάνισή τους. Η μόρφωση και η καλλιέργεια σε όλα τα στάδια της ζωής, η πολιτιστική συμμετοχή και έκφραση, η διασκέδαση και οι απολαύσεις, οι οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, οι διεκδικήσεις μεταϋλιστικών αιτημάτων, κ.ά., αποτέλεσαν τις νέες ατομικές και συλλογικές προτεραιότητες. Ο ελεύθερος χρόνος, όπως συνοπτικά ονομάστηκαν τα ατομικά και συλλογικά ενδιαφέροντα των μεταβιομηχανικών κοινωνιών, έγινε ο προνομιακός κοινωνικός χρόνος της ατομικότητας και της κοινωνικής ένταξης, ενώ η αμειβόμενη εργασία έγινε το μέσο για τη συμμετοχή στην «κοινωνία της σχόλης». Στο πλαίσιο αυτό η δημόσια συζήτηση (επιστημονική και μη) μετακινήθηκε από τα ζητήματα της σπάνης και της επιβίωσης στο κυρίαρχο ζήτημα της εποχής της αφθονίας: την επιδίωξη της ατομικής ευτυχίας.

    Τριάντα χρόνια αργότερα, στη δεκαετία του 1990, το ερώτημα του «τέλους της εργασίας» επαναδιατυπωνόταν (1). Αυτή τη φορά όμως στην προοπτική της διόγκωσης της ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης. Εκτοτε, οι απορυθμίσεις των οικονομικών αγορών και η συρρίκνωση των κοινωνικών πολιτικών επαναφέρουν τα εργασιακά ζητήματα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Τα προβλήματα αφορούν τώρα την καθολική απαξίωση της αμειβόμενης επαγγελματικής εργασίας, καθώς η ενδημική απειλή της ανεργίας και η απορύθμιση της απασχόλησης διακυβεύουν την κοινωνική αξία της εργασίας. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με την κοινωνική αχρηστία και τη συνακόλουθη επισφάλεια της κοινωνικής τους ένταξης. Η επιμήκυνση των ωρών εργασίας, το τέλος της συνταξιοδότησης στα 60, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, η υποκατάσταση της εργασίας από αυτοματοποιημένα συστήματα, κ.λπ., κρατούν χαμηλά την αξία της. Η εργασία εντατικοποιείται παραγωγικά αλλά απαξιώνεται κοινωνικά, με αποτέλεσμα αφενός να ενισχύεται η επιρροή της στην καθημερινότητα των εργαζομένων και, αφετέρου, να μειώνεται η ικανότητά της να εξασφαλίζει την κοινωνική ένταξη. Το παράδοξο αυτό γεγονός επιδρά δυσμενώς στην οργάνωση της καθημερινότητας και του βίου των εργαζομένων, καθώς και στη δυνατότητά τους να εξασφαλίσουν τους πόρους της συμμετοχής τους στη σφαίρα του ελεύθερου χρόνου.

    Χάνοντας, όμως, τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς εργασίας χάνουμε τη σημαντικότερη παρακαταθήκη του τέλους του 20ού αιώνα: Ο χρόνος της ζωής δεν μπορεί να ταυτίζεται με το χρόνο της εργασίας. Μπροστά σε αυτή την τεράστια απώλεια, ο λόγος της αριστεράς (ή καλύτερα η σιωπή της), σε διεθνές επίπεδο, αφήνει τους εργαζόμενους καθηλωμένους στην πλήρη αδυναμία να είναι απαιτητικοί ως προς τη φύση, το περιεχόμενο, τους σκοπούς και, σε τελική ανάλυση, το ίδιο το νόημα της εργασίας.

    (1) Rifkin, J. (1996). «Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της». Αθήνα, εκδ. Λιβάνη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Επίσημη κινεζική αποστολή
«Σινικό τείχος» στο Θριάσιο Πεδίο
Ανασυγκρότηση στον τραπεζικό χώρο
Στο τραπέζι τώρα το τραπεζικό
Προσχέδιο προϋπολογισμού
Προϋπολογισμός σε κινούμενη άμμο
ΠΑΣΟΚ
Οι επενδύσεις και τ' αδέλφια του
ΠΑΣΟΚ εναντίον Προβόπουλου
Νέα «παρεξήγηση» Παπανδρέου-Σημίτη
Επέτειος στη σκιά του μνημονίου
Πολλά κενά στις πράσινες λίστες
Γκάφες του ΠΑΣΟΚ στη Θράκη
Νέα Δημοκρατία
Ο «φίλος» του προέδρου ταράζει τη Ν. Δημοκρατία
Στήριγμα σε Κικίλια, γκρίνιες με Κακλαμάνη
Εκπαιδευτικό σκάνδαλο
Επιλογή με... σκιές
Σχεδιάζουν βαθιές τομές
Διπλό στοίχημα σε υγεία, παιδεία
Βουλή
Τεστ συνοχής για ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
Συνέντευξη: Μ. Παπαϊωάννου
«Διαφωνώ με το μνημόνιο για τις εργασιακές σχέσεις»
ΛΑΟΣ
Φωνές αμφισβήτησης στις επιλογές Καρατζαφέρη
ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗ.ΑΡΙ.
Τα ατού της αριστεράς
Οικολόγοι Πράσινοι
Αυτοδιοικητικοί και έτοιμοι
Ολυμπιακή Αεροπορία
Οι ευνοημένοι και οι αδικημένοι της Ολυμπιακής
Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Τα πέντε αγκάθια των αλλαγών σε ΑΕΙ - ΤΕΙ
Από Γεώργιο σε Γιώργο
Κύκλωμα υφαρπαγής ακινήτων
Τα «αρπακτικά» των πλειστηριασμών
Παραδικαστικό κύκλωμα
Η πεντάχρονη αμαρτωλή ιστορία του παραδικαστικού κυκλώματος