Έντυπη Έκδοση

4 πόδια και ουρά

  • Της Μάχης*

    Χριστούγεννα έρχονται, κυρίες και κύριοι, οπότε είπα να μη συμβάλω κι εγώ στη γενική απαισιοδοξία και κατάθλιψη - τουλάχιστον όχι σήμερα.

    Και αποφάσισα -με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, βέβαια- να βρω κάποιους λόγους για τους οποίους μπορούμε να νιώθουμε καλά και να σκάμε και κάνα χαμόγελο. Βέβαια, το εγχείρημά μου δεν ήταν καθόλου εύκολο. Οποιος ψάχνει, όμως, βρίσκει!

    Ενας απ' τους λόγους που μπορούμε να νιώθουμε καλά είναι νομίζω το γεγονός ότι οι καλοί μας οι πολιτικοί ΔΕΝ μας έχουν πουλήσει (ακόμα) σκλάβους στ' Αλγέρι ή στο Τούνεζι - ούτε καν στην Μπαρμπαριά. Αντίθετα, μας έχουν ελεύθερους, να τους βρίζουμε κατά βούλησιν. Λίγο το 'χετε; Οχι μόνο δεν μας μαστιγώνουν μονόφθαλμοι και λιγδιάρηδες πειρατές της Μεσογείου, αλλά έχουμε το προνόμιο να περπατάμε ελεύθεροι όσο θέλουμε, μιας και με τέτοια τιμή στην αμόλυβδη το ΙΧ είναι απαγορευμένη απόλαυση - τι λέω; Ακολασία!

    Ενας άλλος λόγος, που μας διαφεύγει, είναι ότι, ως ράτσα και σουλούπι, αρχίσαμε να βελτιωνόμαστε, πηγαίνοντας όλο και στο πιο λιγνό! Με πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις, η σχέση μας με το φαγητό γίνεται περισσότερο οπτική: θέλουμε π.χ. λουκάνικο μισοψημένο, με σάλτσα ταρτάρ και ένα πορτοκάλι από πάνω; Ανοίγουμε στο Mega και το 'χουμε! Λαχταρήσαμε μια πεσκανδρίτσα με τρούφα και λιγκουίνι; Πατάμε τον Αντέννα και φάτε μάτια ψάρια. Δεν είναι χάρμα;

    Σκεφτείτε (και χαρείτε): Εχουμε πολύ νερό - να πιουν κι οι κότες. Μπορεί να μην το εκτιμάμε πολύ, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που θυμούνται τη λαχτάρα του 1990, όταν η λειψυδρία μάς είχε κάνει να λέμε το νερό, νεράκι. Βέβαια τότε κυβερνούσε -έστω και σαν σκιά- ο Μητσοτάκης, κάτι που μόνο τυχαίο δεν ήταν. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις: ένας γκαντέμης μπορεί να σου κάνει τη ζημιά ακόμα και ως «επίτιμος».

    Α! Δεν έχουμε και σεισμούς! Σκέφτεστε, μέσα σ' όλα, πάνω στη γενική σύγχυση, ν' άρχιζε να κουνιέται και η γη; Γουάου! Γι' αυτό σας λέω: Ευτυχείτε, χαμογελάστε, ηρεμήστε και ετοιμαστείτε να υποδεχτείτε με χαρά και αγαλλίαση τα Χριστούγεννα. Και να σκέφτεστε πάντα ότι, με τέτοιους πολιτικούς - αστροπελέκια, πάλι τυχεροί είμαστε. Θα μπορούσαμε να 'χαμε πάθει και πολύ χειρότερα. Μην είμαστε και αχάριστοι...

    * Η κυρία Μάχη είναι σκύλα, ημίαιμη, πανέμορφη και στρουμπουλή τσοπάνισσα. Δεν ξέρω πώς ακριβώς σκέφτεται, αλλά με παραξενεύει το τόσο πολύ αγαπάει τους πολιτικούς μας. Την ακούω, π.χ., να λέει «Θεέ μου, κόβε από μας δώρα και μισθούς, και δώσ' τα στους "πατέρες του έθνους" σε πισίνες και τζιπ»! Περίεργα πράγματα.

    Ευτυχώς, δάγκωσε εμένα...

    Πριν από περίπου δύο εβδομάδες κάνοντας μία απ' τις συνηθισμένες μου βόλτες με το ποδήλατο, εδώ στον Μαραθώνα, είχα ένα περίεργο ατύχημα: μου επιτέθηκε και με δάγκωσε σκύλος!

    Θα μου πείτε: «Γιατί είναι περίεργο;». Ε, λοιπόν, είναι περίεργο διότι, στα 20 χρόνια που κάνω ποδηλατάδες στον Μαραθώνα και στα άλλα δέκα, προηγουμένως, που τριγύριζα με ποδήλατο στη Ραφήνα, ποτέ δεν μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο, αν και πάντα, σε κάθε βόλτα μου, συναντάω (αδέσποτα, κυρίως) σκυλιά.

    Το συμβάν έγινε ώς εξής: δώδεκα, το μεσημέρι, περνάω με το ποδήλατο μπροστά από τον κήπο ενός σπιτιού, όπου ζουν δύο σκύλοι: ένας ημίαιμος «λύκος» κι ένας ημίαιμος λαμπραντόρ, γύρω στα 30 κιλά ο καθένας τους. Ξαφνικά πετάγεται μπροστά μου ο λαμπραντόρ: ήταν στο πεζοδρόμιο, πίσω από ένα αυτοκίνητο, και δεν τον είχα δει. Τον απέφυγα και συνέχισα την ποδηλατάδα. Ο σκύλος, όμως, ήρθε πίσω μου «με χίλια» και, με το ένα του δόντι, μου 'κανε μια τρύπα στη γάμπα, απ' όπου άρχισε αμέσως να τρέχει αίμα, βαθύ κόκκινο, φλεβικό. Κατέβηκα απ' το ποδήλατο και το 'βαλα μπροστά μου για ασπίδα, καθώς ο σκύλος, πολύ θυμωμένος, με απειλούσε δείχνοντάς μου τα δόντια και φωνάζοντας. Εβαλα κι εγώ τις φωνές και, τελικά, ο σκύλος απομακρύνθηκε μόνον όταν έσκυψα, δήθεν ψάχνοντας για κάποια πέτρα.

    Επέστρεψα σπίτι, πέταξα τη φόρμα και τις κάλτσες που είχαν γίνει κατακόκκινες κι έριξα πολύ νερό στην πληγή. Το αίμα σταμάτησε να τρέχει δέκα λεπτά αργότερα. Εβαλα ένα «γαζαπλάστ» και έφυγα για την Αθήνα. Σε μία ώρα είχε περάσει και ο πόνος, αν και ακόμα έτρεχε λίγο λίγο το αίμα. Σήμερα, 13 μέρες μετά, το τραύμα δεν με ενοχλεί πια - ένα σημαδάκι μόνο έχει μείνει.

    Κάθησα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίος ο συγκεκριμένος σκύλος μού επιτέθηκε. Διότι ήταν μια κανονική επίθεση, και όχι απλώς το πλησίασμα ενός σκύλου που θέλει να παίξει ή που απλώς γαβγίζει για να απομακρύνει έναν ανεπιθύμητο ξένο. Τα συμπεράσματά μου, λοιπόν, είναι τα εξής:

    **Ο σκύλος αυτός υιοθετήθηκε από κουτάβι και ζει, εδώ και 5-6 χρόνια, στον κήπο «του», πάνω στο δρόμο, χωρίς ποτέ να έχει βγει βόλτα με τους δικούς του. Μόνος σκοπός της ζωής του είναι να φυλάει τον κήπο «του» απ' τους ξένους, στους οποίους συμπεριφέρεται απειλητικά, είτε περνούν απ' έξω είτε μπαίνουν μέσα: όπως έμαθα, έχει δαγκώσει και τον κηπουρό του σπιτιού, έναν κύριο απ' την Αλβανία, που τον γνωρίζει από κουτάβι.

    **Ο σκύλος αυτός φαίνεται πως βγήκε έξω, διότι κάποιος απ' τους δικούς του (ένα ανδρόγυνο) άφησε από αμέλεια την καγκελόπορτα ανοιχτή για λίγο. Η πόρτα έκλεισε μετά και ο σκύλος βρέθηκε έξω, μόνος του και λυτός. Καθώς δεν είναι κοινωνικός -αφού δεν έχει πάει βόλτα ποτέ- βλέπει τους πάντες (ανθρώπους, ζώα) σαν εχθρούς που τον απειλούν. Και είναι φοβισμένος και στρεσαρισμένος, διότι για πρώτη, ίσως, φορά έχει βρεθεί έξω, μόνος και χωρίς να μπορεί να επιστρέψει στον κήπο, στην ασφάλειά του. Νιώθει χαμένος, απειλούμενος και ανασφαλής.

    **Σε αντίθεση με τους αδέσποτους σκύλους, που βλέπουν τον άνθρωπο σαν κάποιον που μπορεί να τους δώσει να φάνε, ο σπιτίσιος αυτός σκύλος δεν περιμένει τίποτε από έναν ξένο άνθρωπο, οπότε και δεν έχει κανένα λόγο να είναι φιλικός μαζί του. Οι σκύλοι του Συντάγματος, π.χ., δεν δίνουν σημασία στους περαστικούς ανθρώπους, διότι είναι κοινωνικοί και διότι ξέρουν ότι, απ' όσους τους πλησιάζουν, όλο και κάποιοι θα τους φιλέψουν με λίγη τυρόπιτα και φέρονται αναλόγως.

    ** Στις βόλτες μου, όπως προείπα, συναντώ κάθε φορά πολλά αδεσποτάκια. Δεν έχουν όλα την ίδια συμπεριφορά: άλλα έρχονται κοντά μου και τα χαϊδεύω, άλλα μένουν μακριά και απλώς κοιτάνε, και άλλα, τέλος, γαβγίζουν, αλλά όχι πολύ φανατικά. Κανένα, ποτέ, δεν αποφάσισε να επιτεθεί. Το ίδιο έχει συμβεί και με τον άλλον σκύλο, τον «λύκο», του ίδιου κήπου, τις δυο-τρεις φορές που τον έχω συναντήσει κλεισμένο έξω απ' τον κήπο «του». Με γάβγισε μεν, αλλά από μακριά. Και όταν του μισάνοιξα την καγκελόπορτα του κήπου «του», έτρεξε αμέσως και μπήκε μέσα, οπότε άρχισε ...να μου σέρνει τα «εξ αμάξης». Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι ακόμα και δύο σκύλοι που ζουν ακριβώς την ίδια ζωή (φύλακες σπιτιού ή κήπου, χωρίς ποτέ να έχουν πάει βόλτα, χωρίς παιχνίδια και χάδια) μπορούν να έχουν αναπτύξει διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο σκύλος που με δάγκωσε είναι σκύλος με επιθετικό χαρακτήρα. Και άρα, επικίνδυνος αν βρεθεί έξω, στο δρόμο, μόνος του και λυτός.

    Τα γράφω όλ' αυτά για να κάνω μια έκκληση σ' όλους όσοι έχουν σκύλους με τέτοια χαρακτηριστικά, να προσέχουν πολύ μην τυχόν και τα ζώα αυτά, από δική τους (των κατόχων) αμέλεια βγουν έξω απ' το χώρο τους. Για μένα, βέβαια, το θέμα θεωρείται λήξαν. Δεν θέλω, όμως, να σκεφτώ τι θα είχε συμβεί αν, αντί για μένα, περνούσε, τη στιγμή εκείνη, μπρος απ' τον κήπο του συγκεκριμένου σκύλου ένα παιδάκι με το ποδηλατάκι του. Πολύ φοβάμαι ότι τώρα θα μιλούσαμε για τραγωδία... *

    ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ

    *Η Αλίκη (φωτογρ.) ψάχνει σπίτι.

    Βρέθηκε στην πλ. Αμερικής, φοβισμένη και ταλαιπωρημένη. Είναι 12 μηνών, κάτασπρη, τρυφερούλα και παιχνιδιάρα. Και στειρωμένη. Τηλ. 210-9017189 και 6937-884178.

    *Ψιψίνι 2-3 μηνών (φωτογρ.) παρατημένο στο δρόμο, θέλει κι αυτό ένα σπίτι -έρχονται και άγρια κρύα. Είναι θηλυκό, ζωηρό και παιχνιδιάρικο. Τηλ. 6978-060289.

    *Η Τίτσι (φωτογρ.) χάθηκε στα Βριλήσσια (Ολύμπου). Είναι γιορκσάιρ κουρεμένο και πάσχει από επιληψία. Παίρνει φάρμακα και γι' αυτό πρέπει να βρεθεί -ή να βρεθεί αυτός που ίσως την βρήκε και την κράτησε. Ανήκε σε παιδί, που είναι απαρηγόρητο. Τηλ. 213-0401723 και 6974-224202.

    *Ο Πάρης (φωτογρ.) βρέθηκε στην Ανάβυσσο, πήγε στο γιατρό, βγήκε υγιέστατος. Είναι 6 μηνών ημίαιμος «λύκος», φοβισμένος αρχικά, αλλά ξεθαρρεύει γρήγορα. Θέλει, λέει, ένα σπίτι με σωστούς ανθρώπους, να τους υιοθετήσει. Τηλ. 6974-428536.

    *Η Εμυ (φωτογρ.) είναι πιτμπουλίνα 3 ετών. Βρέθηκε να τριγυρίζει αδέσποτη στην Καρδίτσα. Της αξίζει ένα καλό σπίτι και μια τρυφερή αγκαλιά, γιατί είναι καλή και τρυφερούλα κι η ίδια. Θα δοθεί στειρωμένη. Τηλ. 6943-636717.

    *Ο Μόγλης (φωτογρ.) και τα αδελφάκια του γεννήθηκαν τέλη Σεπτεμβρίου και τώρα που... μεγάλωσαν, βγήκαν στη γύρα να βρουν ανθρώπους να τα υιοθετήσουν. Να δούμε ποιοι θα είναι οι τυχεροί! Τηλ. 6931-742966.

    *Ενα καφάσι κουτάβια (φωτογρ.), να σας φύγει το καφάσι απ' την ομορφιά. Περιμένουν προτάσεις υιοθεσίας στην Ερέτρια, όπου ζουν. Θα τηρηθεί αυστηρά η σειρά προτεραιότητας! Τηλ. 6984-427523 (10-2 και 6-8 μ.μ.).

    *Η Ηρα (φωτογρ.) βρέθηκε στη Λαμπρινή. Είναι ημίαιμη, θαυμάσιου χαρακτήρα, φιλική, προσαρμόζεται εύκολα -παίζει και για φύλακας. Δίνεται για υιοθεσία μόνο σε ζωόφιλους. Τηλ. 6977-447111.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Συγκοινωνίες
Μόνο λεωφορεία ώς τις 9 μ.μ. σήμερα
Ναρκοθετημένα έργα
Συμβάσεις, η χαρά του εργολάβου
Βρόχος η κρίση
Οταν η δουλειά γίνεται θηλιά
Δικαστικό ρεπορτάζ
Κατέρρευσε ο «τρομονόμος»
Ελληνικές φυλές προβάτων
Η εξαφάνιση των αμνών
Οδομαχίες για τον ΧΥΤΑ
Κερατέα: ΜΑΤωμένα Χριστούγεννα
Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας:
Αδίκημα η μη καταβολή Δώρου
Άλλες ειδήσεις
Οι φοίνικες της Πρέβελης θα ξαναγεννηθούν
Τσιγγάνοι πίσω από κλεμμένες Πόρσε και αρπαγή ΑΤΜ
Συνταγματάρχης κι άλλοι δύο για την «επίθεση» στον Α ΓΕΣ
Χαριστικό παζάρι στην Κατερίνη
Ηλεία: επιχείρηση αποκατάστασης στις στάχτες
Εκτελούσαν πουλιά για πλάκα