Έντυπη Έκδοση

Η άποψή μου

  • Το μεγαλύτερο σκάνδαλο της σύγχρονης Ελλάδας

    Οι λογιστές που μας κυβερνούν έχουν την αίσθηση ότι το Βατοπέδι ήταν «το σκάνδαλο», ενώ το ξεπούλημα 50 δισεκατομμυρίων δημόσιου πλούτου σε περίοδο κρίσης, με χρονοδιάγραμμα αναγκαστικής εκποίησης, θα είναι «εθνικό έργο» αξιοπρέπειας και καλής διακυβέρνησης.

    Βέβαια, οι αγοραστές δεν θα έχουν παρά να περιμένουν να τελειώνει ο χρόνος για κάποια από τις επόμενες δόσεις, οπότε η κυβέρνηση θα ξεπουλήσει όσο όσο, μιλώντας για υποχρεωτική εκποίηση διότι «το επιβάλλει ο μονόδρομος». Προκλητικά δε θα μας καλούν να τους πούμε τότε ποιους εναλλακτικούς αγοραστές έχουμε υπόψη μας.

    Οι λογιστές, οι τοκογλύφοι των τραπεζών και των εργολάβων καθώς και τα φερέφωνά τους, ανακάλυψαν την ανάγκη να παριστάνουν τις μωρές παρθένες έναντι υπαλλήλων διεθνών οργανισμών που τους εξέθεσαν δημοσιοποιώντας τον ήδη υπάρχοντα προγραμματισμό του μεγαλύτερου σκανδάλου της σύγχρονης Ελλάδας. Καμώνονται ότι τσακώθηκαν μαζί τους, ασφαλώς όχι βέβαια για την πολιτική, αλλά για την επικοινωνία της λογιστικής της εκποίησης. Αναρωτιέμαι, πού πάει η κυβέρνηση; Είναι δυνατό να τσακώνεται με τους εκπροσώπους «της μονοδρομικής λύσης σωτηρίας της χώρας»; Με αυτούς στους «οποίους χρωστάμε και δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε»;

    Η ανακοίνωση εκ μέρους των υπαλλήλων της τρόικας για την εκποίηση του εθνικού μας πλούτου, αποκληρώνοντας τις επόμενες γενιές, απέδειξε ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Η Βουλή δεν είχε καν το δικαίωμα να ψηφίσει την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Τους βουλευτές η κυβέρνηση τούς βλέπει απλά ως μαριονέτες ενός θεάτρου σκιών που ψηφίζουν την περαίωση με την οποία οι φοροφυγάδες καλούνται να βάλουν χαρτόσημα στη φοροκλοπή τους, αλλά είναι έτοιμοι να στείλουν φτωχούς ανθρώπους φυλακή εάν δεν πληρώσουν 1,40 ευρώ. Μια κυβέρνηση που ωρύεται ότι δεν θα αφήσει να καταργηθεί η νομιμότητα, ενώ παραβιάζει κάθε μέρα το Σύνταγμα. Η οποία εισήγαγε στη Βουλή τη διαγραφή 24 δισεκατομμυρίων χρεών εκείνων που εδώ και χρόνια πράττουν: «δεν πληρώνω - δεν πληρώνω για τα εκατομμύριά μου»...

    Οι δημόσιες δηλώσεις των αλλοδαπών υπαλλήλων αποκάλυψαν ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Την εκποίηση δεν την γνώριζε θεσμικά ούτε καν το υπουργικό συμβούλιο. Μόνο ένας υπουργός. Ισως και κάποιοι κομματικοί που η πολιτική τους ευστροφία τούς οδήγησε καμαρωτοί καμαρωτοί να δηλώνουν ότι αυτά τα προέβλεπε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλοι, της Ν.Δ., περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι υποστηρίζοντας ότι εκείνοι τα είπαν πριν την τρόικα. Ω! Τι τιμή και τι δόξα!

    Η φασαρία για την αποκάλυψη της εκποίησης δείχνει ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απέτυχε ακόμα και στην πρόθεσή της να δημιουργήσει τεχνική κρίση με την τρόικα, για λόγους επικοινωνιακούς και εκλογικούς. Δείχνει, επίσης, ότι η τρόικα θέλει να δέσει τον γάιδαρο των συμφερόντων που εκπροσωπεί τώρα που υπάρχει μια κυβέρνηση που της επιτρέπει επί της ουσίας όλα. Διότι, μη μου πείτε ότι είναι αδιάφορο το ότι δεν υπάρχουν ανάλογα επεισόδια στο Δουβλίνο. Οτι ουδείς τόλμησε να πει οποιαδήποτε κουβέντα εις βάρος της Ιρλανδίας. Οτι η τρόικα δεν τόλμησε να κάνει εκεί αυτά που κάνει εδώ. Διότι αυτές οι διαφορές μάλλον δεν οφείλονται στο ότι τα εκεί τροϊκανόπαιδα έχουν καλύτερο χαρακτήρα από τα εδώ. Μάλλον τελικά έχει να κάνει με το τι κυβέρνηση και επιχειρηματίες «διαθέτει» η Ελλάδα...

  • Το τρίγωνο της γνώσης

    Το «τρίγωνο της γνώσης» εκφράζει τη στενή σχέση μεταξύ των τριών βασικών στοιχείων της αναπτυξιακής στρατηγικής στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή της έρευνας, της εκπαίδευσης και της καινοτομίας.

    Η έρευνα παράγει νέα γνώση, η οποία μεταδίδεται μέσω της εκπαίδευσης και, στη συνέχεια, το καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό είναι σε θέση να εφαρμόσει νέες τεχνολογικές και οργανωτικές μεθόδους και διαδικασίες, οι οποίες αυξάνουν την παραγωγικότητα και βελτιώνουν την ποιότητα της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Η αύξηση της παραγωγικότητας και η βελτίωση της ποιότητας αυξάνει την ποσότητα και την αξία του παραγόμενου προϊόντος, χωρίς να αυξάνονται οι χρησιμοποιούμενοι πόροι, πράγμα που μειώνει το κόστος παραγωγής και βελτιώνει τη διεθνή ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να αυξάνονται και οι αμοιβές των εργαζομένων.

    Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία δεν είναι εξοικειωμένη μ' αυτές τις έννοιες, επιθυμεί, όμως, να καταναλώνει προϊόντα υψηλής ποιότητας, που παράγονται σε άλλες χώρες, οι οποίες έχουν αντιληφθεί πριν από χρόνια τη σημασία που έχει για την ανάπτυξή τους το τρίγωνο της γνώσης. Οι χώρες αυτές δεν είναι μόνο οι γνωστές παραδοσιακά αναπτυγμένες, αλλά και η Φιλανδία, η Κορέα, η Ταϊβάν κ.ά. καθώς και οι αναδυόμενες χώρες, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία κ.ά. Οι χώρες αυτές έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στην έρευνα, στην εκπαίδευση και στην προώθηση της καινοτομίας και έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό στην παραγωγή τεχνολογικά προηγμένων προϊόντων και στην παροχή σύγχρονων υπηρεσιών.

    Σήμερα που η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη της υπερχρέωσης, της χαμηλής ανταγωνιστικότητας και της ύφεσης της οικονομικής δραστηριότητας, ενώ έχει γίνει κατανοητή η σημασία του τριγώνου της γνώσης στο επίπεδο των διακηρύξεων, δεν μεταφράζεται σε συγκεκριμένες πράξεις. Τόσο στο επίπεδο των δημόσιων πολιτικών για την έρευνα, την εκπαίδευση και την καινοτομία, όσο και στο επίπεδο των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, δεν φαίνεται να υπάρχει δυνατότητα να μετουσιωθούν οι διακηρύξεις σε χρηματοδότηση και καλύτερη οργάνωση και των τριών πυλώνων του τριγώνου της γνώσης.

    Η δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας βρίσκεται ακόμη στα χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με το μέσο όρο της Ε.Ε., χωρίς κανέναν προσανατολισμό και προτεραιότητα. Οι προσπάθειες βελτίωσης της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες καθυστερούν κυρίως από έλλειψη πόρων. Η υποστήριξη της εφαρμογής καινοτομικών μεθόδων στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών πελαγοδρομεί. Η ίδια και χειρότερη κατάσταση επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα, όπου ελάχιστες είναι οι επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν έρευνα ή που έχουν διάθεση να υποστηρίξουν με χορηγίες την εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ ακόμη λιγότερες είναι οι επιχειρήσεις που καινοτομούν στην παραγωγή προϊόντων ή υπηρεσιών.

    Ομως, αν στη σημερινή συγκυρία της ύφεσης δεν υπάρξουν δημόσια χρηματοδοτική υποστήριξη και καλύτερη οργάνωση των πολιτικών για την έρευνα, την εκπαίδευση και την καινοτομία, τότε οι πιθανότητες δημιουργίας αναπτυξιακής δυναμικής μειώνονται σημαντικά, πράγμα που δυσκολεύει την προσπάθεια αποπληρωμής του χρέους της χώρας μας και μεταθέτει το βάρος στη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων.

    Ανάλογα, αν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν προσπαθήσουν να υπερβούν τη σημερινή κατάσταση με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων αύξησης της παραγωγικότητας, βελτίωσης της ποιότητας παραγωγής και συνεπώς της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των προϊόντων τους, που προσφέρει το τρίγωνο της γνώσης, επιδιώκοντας μόνο περιορισμό του εργατικού κόστους και φορολογικές ελαφρύνσεις, τότε θα βυθιστούν ακόμη περισσότερο στην κρίση.

  • Αντίσταση όχι με λόγια, αλλά με έργα...

    Οι κοινωνικές αντιστάσεις που πυροδοτεί η εξωφρενική πολιτική της πανικόβλητης κυβέρνησης (και της συμπολιτευόμενής της «αντιπολίτευσης») θέτουν με δραματικό τρόπο ενώπιον των ευθυνών τους όλους όσοι κατά καιρούς εκφράζουν «γενική δυσαρέσκεια»: πολιτικές τάσεις και πρωτοβουλίες, δημόσια πρόσωπα και αρκετούς «διανοουμένους», ανθρώπους που, σε καιρούς ειρηνικούς, αυτάρεσκα ψέγουν και, όχι σπάνια, θυματοποιούν τους απλούς ανθρώπους για τη δήθεν «απάθειά» τους.

    Πρόκειται για συγκυρία που μας δίνει τη δυνατότητα να κρίνουμε, να αξιολογήσουμε και να συμπεράνουμε -όχι από παχυλά λόγια, αλλά από έργα.

    Στα λόγια, λοιπόν, έχουμε ηχηρές (πλην ανέξοδες) καταδίκες: κρίνονται και κατακρίνονται το μνημόνιο, η διάλυση του κράτους πρόνοιας, ο ρατσισμός κ.λπ. Ολα με πομπώδεις αναφορές σε αρχές του κράτους δικαίου, σε φιλόσοφους και διανοητές - στον Χάμπερμας, τον Φουκό, τον Αγκάμπεν. Οταν όμως η κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών, αναδύεται (και στις μέρες μας πράγματι αναδύεται), οι μιντιακώ δικαίω προβεβλημένοι «ταγοί των αντιστάσεων» στην καλύτερη περίπτωση σιωπούν (ή απολογούνται επικαλούμενοι τις θεσμικές τους περγαμηνές) και στη χειρότερη εκπέμπουν μύδρους περί θεσμικών παρατυπιών και κινηματικών «ελλείψεων». Και επειδή η χώρα είναι αυτή που είναι, το φαινόμενο καταλήγει να γίνεται κωμικό -προσομοιάζοντας στο γνωστό «κάνε με πρωθυπουργό για 24 ώρες και θα σ' τα λύσω όλα». Αντί ο λόγος των υποτιθέμενων ταγών να εμπνεύσει τις αντιστάσεις της κοινωνίας, η δράση της κοινωνίας πανικοβάλλει τους «ταγούς», ωθώντας τους στην ανοησία.

    Από ό,τι ακούστηκε και γράφτηκε τις τελευταίες εβδομάδες, δύο θεματικές δεσπόζουν: η πρώτη -που δεν πρέπει επ' ουδενί να ξεχαστεί- αφορά την άποψη ότι η απεργία πείνας των 300 μεταναστών στη Νομική (και το ΕΚΘ) λειτούργησε ως εφαλτήριο για την προώθηση ακροδεξιών απόψεων: ότι «έριξε νερό στο μύλο της αντίδρασης». Ομως πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο: Με εξαιρέσεις λαμπρές (όπως πάντα), οι «ταγοί» όχι μόνο δεν διέβλεψαν ότι η κινητοποίηση αυτή θα άνοιγε επιτέλους το τεράστιο θέμα της μετανάστευσης και της ουσίας του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά με την εκκωφαντική σιωπή τους τις πρώτες κρίσιμες ώρες και μέρες επέτρεψαν στα έξαλλα ΜΜΕ να αλαλάζουν προωθώντας την ακροδεξιά υστερία. Οι απλοί άνθρωποι, η μεγάλη (ίσως και τεράστια) υποστήριξη που οι δράσεις της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης κατέγραψαν σε πείσμα των ΜΜΕ, τους άφησαν θλιβερά έκθετους, υποχρεώνοντάς τους σε ανεπαίσθητη, πλην χαρακτηριστικά δειλή, μεταστροφή. Είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη· όμως τα συμπεράσματα δεν πρέπει να ξεχαστούν: πρώτον, ότι είναι οι μαχητικές δράσεις που διαρρηγνύουν την αποκρουστική συνωμοσία της σιωπής και τον καθημερινό φασισμό (εμπεδώνοντας και διευρύνοντας έτσι τη δημοκρατία), και όχι τα ανέξοδα διαγγέλματα σε ανύποπτο χρόνο. Και, δεύτερον, ότι ταγοί -όταν και αν υπάρχουν- δεν υπάρχουν ειμή μόνον στην πράξη.

    Το δεύτερο θέμα άπτεται της βάναυσα κακοποιημένης έννοιας της «πολιτικής ανυπακοής». Σε μιαν απίστευτη (αν και όχι πρωτοφανή) παραποίηση της απλής λογικής, υποστηρίχθηκε ότι η ανυπακοή, αλλά και τα εν γένει διεκδικητικά κινήματα, είναι εύλογα και αποδεκτά μόνον όταν περιορίζονται από τις θεσμικές κανονικότητες ή είναι απλώς συμβολικά: δηλαδή μόνον όταν δεν έχουν ουσιαστικές πιθανότητες επιτυχίας! Λίγοι βέβαια θα κατανοήσουν (και πολύ λιγότεροι θα ασπαστούν) το απίστευτο ευφυολόγημα. Αλλά οι υπόλοιποι; Η ανιστόρητη ρηχότητα δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία πνευματικής οκνηρίας. Πώς πράγματι θα οργανωθεί για να φέρει αποτελέσματα το κίνημα «Δεν Πληρώνω» ενάντια στην κλοπή του δημόσιου πλούτου και τη συλλήβδην καταστρατήγηση θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών και δικαιωμάτων; Και πάλι σιωπή. Ομως η κοινωνία ευτυχώς αντιδρά (και έτσι θα συνεχίσει). Φτιάχνει αυτόνομες κινηματικές επιτροπές που σταδιακά αίρουν την τεχνητή, επιβεβλημένη απομόνωση, επιδεικνύοντας διεκδικητική επινοητικότητα και πνευματική ρώμη. Οι ξεπερασμένοι «ταγοί» ας προσέξουν. Εχουν πολλά να μάθουν...

  • Οσο υπάρχουν Λιάνες υπάρχει ελπίδα

    Από τη Λιάνα Βλάση-Βραχλιώτη, κερκυραία συμπολίτισσα και φίλη αγαπημένη, που ξέρει να γράφει καλύτερα από μένα, έλαβα το κείμενο που ακολουθεί, το οποίο με την άδειά της αντιγράφω,

    «Οι κολασμένοι στο νησί του παραδείσου».

    «Μουσταφά, Γιασίν, Αμπτού στην Κέρκυρα.

    Το πρωί, στο Σαρόκο μήπως τύχει κανένα μεροκάματο, στο λιμάνι μήπως τύχει καμιά νταλίκα...

    Το βράδυ χάνονται σαν τα πουλιά, στα ερείπια της πόλης.

    Της πόλης που δεν επέλεξαν για προορισμό.

    Της πόλης της οποίας την ύπαρξη αγνοούσαν, μέχρι τη στιγμή που ξεβράστηκαν πάνω της.

    Και η πόλη, που κι αυτή αγνοούσε την ύπαρξή τους μέχρι τότε, αντιδρά ποικιλότροπα.

    Για τις αρχές, η Κέρκυρα δεν έχει χαρακτηριστεί κέντρο υποδοχής μεταναστών.

    Η μεγαλοψυχία τους περιορίζεται στο να ανέχονται την ύπαρξή τους.

    Ετσι κι αλλιώς δεν έχουν τι άλλο να τους κάνουν, εγκλωβισμένες κι αυτές στην απόφαση του Δουβλίνου της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

    Αυτό σημαίνει πως η πρότασή τους διαμορφώνεται ως εξής:

    Κάντε πως δεν τους βλέπετε. Μην σκέφτεστε πως υπάρχουν, πεινάνε, κρυώνουν, δεν έχουν πού να κάνουν ένα μπάνιο και τη σωματική τους ανάγκη. Κάποιοι εναρμονίζονται χωρίς πρόβλημα με αυτή την επίσημη "θέση".

    Κάποιοι προσθέτουν τον παράγοντα του κινδύνου.

    Τι κι αν τα στοιχεία της αστυνομίας δεν αποδεικνύουν πως η αύξηση της εγκληματικότητας οφείλεται σε αυτούς;

    Πώς να πολεμήσουν τα στερεότυπα του κακού μελαψού, το φόβο που προκαλούν οι πεινασμένες σκιές που ψαρεύουν στον Ποταμό για να φάνε και τα μάτια τους γυαλίζουν στο σκοτάδι;

    Κάποιοι άλλοι αντιδρούν. Και προσπαθούν να τους ταΐσουν και να τους ντύσουν.

    Γιατί;

    Ισως κάποιες ανάλογες καταστάσεις που πέρασαν οι πατεράδες ή οι παππούδες τους, στον πόλεμο ή στην ξενιτιά.

    Ισως για να διασκεδάσουν τις δικές τους ενοχές του χορτάτου Ευρωπαίου.

    Ισως πάλι, απλά , γιατί κάποτε διάβασαν Βίκτορα Ουγκό.

    Ετσι, πήρα κι εγώ την κατσαρόλα μου και πήγα.

    Ενας μεσήλικας ανάμεσα στους κατά πλειοψηφία νεαρούς, μου κίνησε την περιέργεια. Ηξερε λίγες λέξεις ελληνικά.

    - Από πού είσαι;

    - Αφγανιστάν

    - Γιατί εδώ;

    - Δυο γυναίκες. Οκτώ παιδιά. Οχι δουλειά. Οχι λεφτά.

    Το καμπανάκι του δικού μου στερεότυπου χτύπησε κόκκινο. Εβαλα τα γέλια.

    - Με τόσες γυναίκες και παιδιά, σε καταλαβαίνω που την κοπάνησες, του είπα.

    Πλένω την κατσαρόλα στο νεροχύτη. Ο διάλογος μου ξανάρχεται στο μυαλό.

    Α, ρε Μουσταφά -σκέφτομαι- που πίστεψες για μια στιγμή πως βρήκες κάποιον να μοιραστείς την αγωνία σου!

    Ανοίγω το νερό να τρέξει περισσότερο. Μήπως με τα υπολείμματα της φακής, ξεπλύνει και τις δικές μου ενοχές. Που έβαλα τα γέλια, που έκρινα τους άλλους και τα στερεότυπά τους.

    Λιάνα Βραχλιώτη

    ΥΓ.: Οποιος θέλει να βοηθήσει, θα μας βρει Τετάρτη και Σάββατο στις 12 το μεσημέρι, στο περίπτερο της ΕΛΠΑ στο Μαντούκι».

    Το παραπάνω κείμενο το παραθέτω όχι για να προβάλω την αναγκαιότητα της ελεημοσύνης που εδώ και λίγες Κυριακές κατηγόρησα ως ανεπαρκή αν όχι και παραπλανητική, ούτε βεβαίως διότι πιστεύω ότι με τέτοιες δράσεις μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Το παραθέτω διότι διαβάζοντάς το κάτι σκίρτησε μέσα μου, και με γέμισε ελπίδα.

    Και αυτό οφείλεται στο ότι το σημείωμα αυτό αποτελεί απόδειξη ότι σε μια περίοδο ρινοκεριάδας, που παίρνει το χαρακτήρα επικίνδυνου τσουνάμι, πέρα από τις αναγκαίες, παρ' όλα τα κουσούρια τους, οργανωμένες φωνές, συνεχίζουν να υπάρχουν και άλλες διάσπαρτες, ανεξάρτητες και αυθόρμητες, φωνές ανθρωπιάς, αλληλεγγύης , κοινωνικότητας, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι δηλαδή φιλάνθρωποι με την κυριολεξία της λέξης, που με λόγια και έργα αντιστέκονται και ονειρεύονται μια άλλη κοινωνία , και όσο υπάρχουν τέτοιοι υπάρχει ελπίδα.

    Και η ελπίδα αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει έστω κι αν το ανώνυμο ανθρωπάκι σε μια ακόμη επίδειξη δογματισμού, που θέλει τη ζωή να ταυτίζεται με τη σεχταριστική κομματική γραμμή, μου διαμηνύει άκουσον άκουσον (!) ότι την «κοινή δράση της αριστεράς που θέλει ο κύριος (αλλά κατά τα άλλα «ψυχωτικός», με «ανικανοποίητα απωθημένα», «παράλογος», «φανατικός αντι-ΚΚΕ») καθηγητής την έχει ξεπεράσει η ζωή»!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Φοροφυγάδες με ονοματεπώνυμο
Ποιοι και πόσο θα πληρώσουν
Σαφάρι οικονομικών δεδομένων
Στο μικροσκόπιο οι... απόδημες καταθέσεις
Με γκάφες και αυτοσχεδιασμούς
Υπουργείο Οικονομικών
Η τρόικα τραυμάτισε τον υπουργό
Υπουργείο Εσωτερικών
Υφυπουργός χαμένος στον... ημιυπαίθριο
Διαφάνεια
Εχασε το δρόμο για το Μαξίμου η «Διαύγεια»
ΠΑΣΟΚ
Κάθε νομοσχέδιο και καημός
Νέα Δημοκρατία
Περιμένει κάλπες το φθινόπωρο
Συνάντηση Παπανδρέου - Μέρκελ
Σκληρό τετ-α-τετ για ευρωζώνη-Siemens
Συνέντευξη: Μπερτ Ρούρουπ
«Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει χωρίς βοήθεια»
Εθνική - Alpha
Πού σκάλωσε το big deal
Ανοίγει το παιχνίδι των συγχωνεύσεων
Οι «κακοί κερδοσκόποι» που τώρα έγιναν καλοί
ΟΠΑΠ
ΟΠΑΠ: Συναγερμός για διαχείριση της κρίσης
Ολόκληρη η δήλωση του κ. Περικλή Βενιέρη προς την «Κ.Ε.»
Απάντηση του συντάκτη στους ισχυρισμούς του Π. Βενιέρη
Συνέντευξη: Λούκα Κατσέλη
«Επιτροπή σοφών για τη μείωση του χρέους»
Αλβανία
Η μειονότητα πληρώνει τη νύφη
Υποβρύχια
Ελεγχοι ΣΔΟΕ για τις μίζες και στο βάθος η Debevoise
Δημόσια περιουσία
Παζάρι για την... αξιοποίηση των ελληνικών φιλέτων
Ολα μπαίνουν στο τραπέζι
Εως 2 δισ. ευρώ οι προμήθειες
Η επιστροφή των εμίρηδων
Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις
Οι ΜΚΟ των φίλων και των γνωστών
ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε σε Μέτωπο