Έντυπη Έκδοση

Blogs in Print

  • ...το λεγόμενο Καταβύθιση

    Γράφει ο: Sraosha http//sraosha2.blogspot.com Εδώ και χρόνια έχω την αδιάσειστη αίσθηση ότι ανήκω σε μια γενιά που, ελλιπώς και όχι πάντοτε διορατικά, καταγράφουμε την καταβύθιση της ελληνικής κοινωνίας σε κάτι κολλώδες, ζοφερό και δυσοίωνο.

    Η καταβύθιση αυτή μοιάζει σαν να ξεκίνησε στο Καστελόριζο: εκ των υστέρων φαίνεται ότι τότε ο σοσιαλιστής και οραματιστής πρωθυπουργός μας έδωσε το σύνθημα για την επέλαση των δυνάμεων της αποπτώχευσης, του εξανδραποδισμού και του αυταρχισμού. Εκ των υστέρων φαίνεται ότι τότε ξεκίνησε η εποχή της αχαλίνωτης νόμιμης βίας και της άμετρης κατασταλτικής μανίας· ότι τότε χειραφετήθηκε η τάχα ορθολογική και υποκριτικά νομιμόφρων χρηστομάθεια, η εμπορία νομιμότητας, σωφροσύνης και δημοκρατικότητας - και μάλιστα εκ μέρους όσων θα έπρεπε τουλάχιστον να σιωπούν, αναλογιζόμενοι είτε τα προνόμια και τη θέση τους είτε τις αντιφάσεις μεταξύ του δημόσιου λόγου τους και της δημόσιας πορείας τους.

    Η καταβύθιση ενδεχομένως να ξεκίνησε το 2010. Η βάρκα όμως έμπαζε από πολύ πιο πριν. Δεν αναφέρομαι εδώ στο γνωστό αφήγημα περί το «πάρτι», περί «ασυδοσίας», «ζωής πέρα από τις δυνάμεις μας», της ασιανής ευωχίας (κάποιων) της οποίας τώρα τον λογαριασμό πληρώνουμε (κάποιοι άλλοι, που δεν συμμετείχαμε σε αυτή). Αναφέρομαι στη βοθροπλημμυρίδα αυταρχισμού και, να το πω ευθαρσώς, ολοκληρωτικής βίας που μας πνίγουν πια. Βρισκόμαστε πράγματι μαγκωμένοι μεταξύ δύο άκρων μιας τανάλιας: από τη μια η κατασταλτική βία και η αχαλίνωτη νομιμοφανής αυθαιρεσία του κράτους, από την άλλη η παλιά κακή βία των μαχαιριών, του τραμπουκισμού και της βδελυρής ρητορικής του μίσους: οι ναζί.

    Η βάρκα έμπαζε από πολύ παλιότερα. Το ελληνικό κράτος πάντοτε υπήρξε βίαιο και αυταρχικό ή, τουλάχιστον, ανεκτικό στην ωμή και κυνική βία κατά των εκάστοτε εχθρών του. Θυμηθείτε κάποια ονόματα: Κουμής, Κανελλοπούλου, Βασιλακοπούλου, Καλτεζάς, Τεμπονέρας - ποιος ξέρει και πόσοι άλλοι. Θυμηθείτε όμως και τις αντιδράσεις του Τύπου και της «κοινής γνώμης» απέναντι σε αυτούς τους φόνους, αντιδράσεις που συνοψίζονταν σε γνωμικά για πίτουρα και κότες.

    Οι φασίστες του σήμερα είναι ιδεολογικοί απόγονοι του δωσίλογου, του ταγματασφαλίτη, του χίτη, του χουντικού και δεν αναπτύχθηκαν με παρθενογένεση: ήταν πάντοτε μαζί μας, απλώς φιλοξενούνταν στα δύο μεγάλα κόμματα. Τα δύο μεγάλα κόμματα φιλοξενούσαν τους φασίστες παρέχοντάς τους μάλιστα και πολλές σχετικές ανέσεις: ιδεολογικοποιημένη ελληνορθοδοξία, διακριτικό ρατσισμό στην πράξη (αν όχι και στη ρητορική), άκρατο εθνικισμό τού «ναι μεν αλλά» και την πάλαι αποτελεσματικότατη τουρκοφοβία. Θυμηθείτε για παράδειγμα τις πολεμικές ιαχές Χριστόδουλου και Μαλβίνας για τα Ιμια, το μάντρωμα της μειονότητας στη Θράκη, τις κραυγές για συνωμοσίες των Τούρκων (άραγε το ελληνικό κράτος δε βυσσοδομεί; υπομένει καρτερικά αίρον τας αμαρτίας του κόσμου; η απάντηση είναι γνωστή), τον αδιάλειπτο και γενικευμένο αντισημιτισμό μας, τη στήριξή μας άνευ όρων στους Σέρβους επί Γιουγκοσλαβίας, την ιλαροτραγική οπερέτα του Χ.Ο. στις ταυτότητες, την αλβανοφαγία της δεκαετίας του '90, την ανιστόρητη και πλήρη άρνησης σάχλα του Μακεδονικού, το τυχαίο μοχθηρό βλέμμα του επιβάτη τρόλεϊ που καρφώνει τον κατάκοπο Αφρικανό σουβλατζή ή την Ασιάτισσα οικιακή βοηθό. Μίσος ρατσιστικό, μισαλλόδοξο, ξενόφοβο, αυταρχικό - μίσος που δεν αποχωριστήκαμε ποτέ.

    Να πάψουμε λοιπόν να πέφτουμε από τα σύννεφα. Μπορεί τα ΜΜΕ των εφοπλιστών και των εργολάβων καθώς και οι αυλοκόλακές τους να έχουνε πάθει παράκρουση τα τελευταία δύο τρία χρόνια, και δικαιολογημένα καταπώς φαίνεται. Μπορεί να αποκαλύπτεται πια περίτρανα ότι οι πολιτικοί μας δεν ήταν απλώς ανίκανοι, γραφικοί και αβέλτεροι. Μπορεί να ξέρουμε πια ότι, όπου βλέπεις αβελτηρία και ανικανότητα, πρέπει να διαβάζεις διαφθορά και συναλλαγή: πώς αλλιώς θα είχε καταφέρει να αναδειχθεί σε αξιώματα ο αβέλτερος κι ο ανίκανος; Ωστόσο, καθόλου καινούργιο δεν είναι το αμόκ κατασταλτικής βίας, με την αγαστή συνεργασία χαφιέδων και κάθε λογής εγκάθετων - όλα όσα για χρόνια κατήγγελλε ο αναρχικός κι αντιεξουσιαστικός χώρος μα αντιμετωπίζονταν ως μυθεύματα και φαντασιώσεις ταραξιών που έψαχναν εχθρό. Οχι, το κατασταλτικό αμόκ δεν είναι καθόλου καινούργιο, απλώς τον τελευταίο καιρό χιλιάδες περισσότεροι υπέστησαν την τυφλή, χυδαία και φονική βία του ελληνικού κράτους στα χέρια μιας αστυνομίας φτιαγμένης να δέρνει και όχι να κυνηγάει το έγκλημα (όταν δεν το καλλιεργεί). Τέλος, καθόλου καινούργιος δεν είναι ούτε ο φασισμός: ο φασισμός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ και πάντοτε έχαιρε προστασίας ή έστω ανοχής. Απλώς τώρα έχει όνομα, έχει αίμα και τιμή.

  • Η βία και η καθαρίστρια

    Γράφει ο: Old boy http://old-boy.blogspot.com Μας έλειψε πολύ τους τελευταίους μήνες, δεν είχαμε μάθει μακριά της, κι έτσι τώρα στο come back της δεν τη χορταίνουμε. Στις οθόνες μας η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας (ή πρώην πρόεδρος της ΔΗ.ΣΥ., ή πρόεδρος της πρώην ΔΗ.ΣΥ., ή whatever).

    Παρακολουθούμε στις ειδήσεις απόσπασμα ομιλίας της στη Βουλή, όπου προσφέρει ορολογικές διευκρινίσεις: «Βία και τρομοκρατία είναι τα τρία παιδιά που χάσανε τη ζωή τους στη Marfin διότι δικαιούνταν να δουλέψουν, είναι το 45άρι, είναι τα γκαζάκια, είναι ότι σήμερα οι καθηγητές της ΑΣΟΕΕ διστάζουν να μπουν στη σχολή διότι φοβούνται για τη ζωή τους. Βία και τρομοκρατία είναι να δέρνουν τον Αιγύπτιο εργάτη μέσα στο σπίτι του και να τον στέλνουν στο νοσοκομείο, όχι διότι δεν είναι καλός εργάτης, αλλά επειδή είναι Αιγύπτιος». Δεν γνωρίζω αν το να μην είναι κανείς καλός εργάτης συνιστά μια πιο εύλογη αιτία για να τον στέλνεις στο νοσοκομείο (εκτός κι αν εδώ προφητεύεται το επόμενο εξελικτικό στάδιο του καπιταλισμού), το θέμα πάντως είναι πως εκείνο που τα κανάλια δεν έκριναν τόσο σκόπιμο να δείξουν ήταν η αφορμή για το λογύδριο. Κι η αφορμή ήταν μια αποστροφή λόγου του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που αναφερόμενος στην απόλυση 300 περίπου καθαριστριών των ΔΟΥ (οι οποίες αμείβονταν με το αστρονομικό ποσό των 325 ευρώ καθαρά τον μήνα) είχε αναρωτηθεί: «Αυτό δεν είναι βία, δεν είναι τρομοκρατία;».

    Οι αόρατες, εξορισμένες από τον μέινστριμ μιντιακό λόγο καθαρίστριες, επανέρχονται αιφνιδίως από την πίσω πόρτα. Οχι ως μέλη της εργατικής τάξης, αλλά ως πιθανά θύματα τρομοκρατίας. Η σφαίρα που βρήκε το γραφείο του πρωθυπουργού ξεσηκώνει αγανάκτηση: κι αν την ώρα εκείνη ήταν εκεί μια καθαρίστρια;

    Τι θέλω να πω; Οτι επειδή ήταν 3 το πρωί ήταν δύσκολο να υπάρχει στο γραφείο καθαρίστρια; Οτι οι σφαίρες που εξοστρακίζονται με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα είναι κατά παράδοση οι αστυνομικές; Τίποτα από τα δύο. Και τίποτα πιο αποκρουστικό από τα Καλάσνικοφ. Γιατί το επιχείρημα περί βίας είναι τελικά το ακριβώς αντίστροφο: αν μισείς τα Καλάσνικοφ τα μισείς επειδή είναι Καλάσνικοφ. Και το Καλάσνικοφ είναι κάτι ριζικά διαφορετικό από το γιαούρτι, τη λεκτική αποδοκιμασία στο δρόμο ή την πολιτική κριτική κατά καναλαρχών και μεγαλοδημοσιογράφων. Οταν λοιπόν αυτά είτε τα τσουβαλιάζεις στην ίδια κατηγορία «βίας» με τα Καλάσνικοφ είτε τα αναγορεύεις σε προπαρασκευαστικό τους στάδιο, τότε ή δεν μισείς τα Καλάσνικοφ αρκετά ή το πρόβλημά σου δεν είναι τα Καλάσνικοφ, αλλά οτιδήποτε στρέφεται εναντίον των συμφερόντων σου.

    Τι ρόλο έχει λοιπόν το υποκείμενο «καθαρίστρια» στο δημόσιο διάλογο; Η καθαρίστρια που απολύεται από τη ΔΟΥ δεν θα βρει θέση στα δελτία ειδήσεων. Η καθαρίστρια ως μέλος της εργατικής τάξης, όπως και η ίδια η έννοια της εργατικής τάξης, δεν έχουν θέση στο δημόσιο διάλογο. Είμαι σαράντα ετών και μέχρι πάρα πολύ πρόσφατα δεν χρησιμοποιούσα καν τον όρο «εργατική τάξη». Πάρα πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε σε μια εποχή που θεωρούσαμε ότι ο όρος ανήκε χρονικά και τοπικά κάπου αλλού. Τελικά, εμείς ήμασταν αλλού για αλλού.

    Ετσι, ο Θοδωρής Αθερίδης εξηγεί στην εκπομπή του Πέτρου Κωστόπουλου τη «φρικτή αλήθεια που πρέπει να μάθει ο κάθε άνθρωπος»: «Εφόσον αγαπάμε τον καπιταλισμό πρέπει να κάτσουμε να την πιούμε τώρα... Είναι σαν να κάθεσαι σε ένα τραπέζι, να παίζεις χαρτιά και την ώρα που χάνεις να αρχίσεις να γκρινιάζεις». Καπιταλισμό δεν ήθελε κι η χαρτοπαίκτρια καθαρίστρια της ΔΟΥ; Ας καινοτομήσει, ας δει τις προτάσεις Λοβέρδου για τη νέα επιχειρηματικότητα ή ας τον πιει. Σε κάθε περίπτωση -και για να είμαστε εννοιολογικά καθαροί- αν εξαθλιωθεί και πεθάνει από την πείνα, δεν θα έχει πεθάνει ούτε βίαια ούτε άνομα. Θα έχει πεθάνει ειρηνικά και νόμιμα, θα έχει πεθάνει λόγω χρεοκοπίας, θα έχει πεθάνει επειδή όπως ομολογεί κι ο Γιάννης Πρετεντέρης: «Ολοι ζήσαμε ένα όνειρο». Το όνειρο των 325 ευρώ λαμβάνει τέλος. Με τα λόγια του Αθερίδη: «Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, υπάρχει αξιοπρέπεια, ψηλά το κεφάλι και θα κάτσουμε να τον πιούμε τώρα». «Σκάσε και κολύμπα», προσθέτει ο Κωστόπουλος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Οικονομική κρίση
Εφιάλτης από την ενεργειακή φτώχεια
«Εχασα τα πάντα, έχω το γιο μου και δύο βαλίτσες»
Νοσοκομεία
Τα ράντζα «πνίγουν» το Αττικόν
Δικαιοσύνη
Αθώοι 6 από τους 8 αστυνομικούς για τη ζαρντινιέρα
Ανθρώπινα δικαιώματα
Δικαστικές αποφάσεις copy paste πετούν τον άλλο γονέα στο καλάθι των αχρήστων
Ηλεκτρονικό έγκλημα
15χρονη στον... Ιστό, εφιάλτης στο Διαδίκτυο
Ρατσισμός
Προσελήφθη με λευκό μητρώο
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη
Ειδική ομάδα για άσυλο, μετανάστευση
Διαφάνεια και διαφθορά
Κομπίνα 12 εκατ. με «αόρατα» σεμινάρια
Ελληνική Αστυνομία
Τα ΜΑΤ την έπεσαν στη σχολή μετάφρασης
Δημόσια εκπαίδευση
Ομηροι οι προπτυχιακοί της ΑΣΟΕΕ
Σωφρονιστικό σύστημα
Χανιά: Φυλακές χωρίς φύλακες δεν γίνεται...
Διατροφή
Ζήσε το μύθο της ελληνικής κουζίνας
Άλλες ειδήσεις
Στα... τυφλά ο έλεγχος για τα πιστοποιητικά
Βρέθηκε δεμένος σπίτι του
Προϋποθέσεις ένταξης