Έντυπη Έκδοση

Αρθρο

  • Ιδιωτικοποίηση νερού: η εφαρμογή ενός παγκόσμια αποτυχημένου μοντέλου

    Η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση κοινωνικών αγαθών, φυσικών πόρων και στρατηγικών τομέων της οικονομίας περιλαμβάνει και την ιδιωτικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης.Οι διαδικασίες πώλησης της ΕΥΑΘ από το Δημόσιο έχουν ήδη δρομολογηθεί.

    Η αντιπαράθεση για την ιδιωτική ή δημόσια διαχείριση του νερού δεν είναι καινούργια. Διεξάγεται εδώ και δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Τα τελευταία όμως χρόνια, αυτή η αντιπαράθεση δεν είναι πλέον μόνο θεωρητική. Υπάρχουν αποτελέσματα ερευνών, που προκύπτουν από συγκεκριμένες εφαρμογές διαφορετικών μοντέλων διαχείρισης σε πολλές χώρες του κόσμου.

    Το γαλλικό μοντέλο

    Εδώ και 20 χρόνια, οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης, αντιμετωπίζοντας το νερό ως εμπόρευμα, υποσχέθηκαν παγκόσμια αυξημένες επενδύσεις και μεγάλη αποτελεσματικότητα στη διαχείριση του νερού. Η κυρίαρχη μορφή ιδιωτικοποίησης διεθνώς ήταν το λεγόμενο «γαλλικό μοντέλο» σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), κατά το οποίο οι επενδύσεις και η ιδιοκτησία των υποδομών ανήκουν στο Δημόσιο και η διαχείριση - διανομή του νερού στον ιδιωτικό τομέα.

    Ομως το 2008 το δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σύμβαση με τις ιδιωτικές γαλλικές εταιρείες που διαχειρίζονταν το δίκτυο ύδρευσης. Ο δήμος έθεσε υπό την εποπτεία του τη λειτουργία του συστήματος από το 2010. Η μετάβαση έγινε με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα, αφού τα τιμολόγια μειώθηκαν και οι υδάτινοι πόροι προστατεύτηκαν, ενώ οι εξοικονομήσεις που επιτεύχθηκαν απέδειξαν ότι οι ιδιωτικές εταιρείες αποσπούσαν υπερβολικά κέρδη μέσω των συμβάσεων παραχώρησης και διαχείρισης του νερού.

    Από έρευνα για την ιδιωτικοποίηση στις ΗΠΑ, κατά την οποία εξετάστηκαν τα δέκα μεγαλύτερα συστήματα ύδρευσης της χώρας, προέκυψε ότι έπειτα από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης οι τιμές αυξήθηκαν τρεις φορές πάνω από τον πληθωρισμό και οι λογαριασμοί νερού των νοικοκυριών κατά μέσον όρο τριπλασιάστηκαν στα πρώτα δέκα χρόνια!

    Οι έρευνες για τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης σε όλες τις ηπείρους, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, καθώς και έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι παντού, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση, αυτή συνοδεύθηκε από υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, αύξηση της απώλειας νερού, υποβάθμιση των υποδομών και αύξηση των τιμών.

    Γυρίζουν την πλάτη

    Σήμερα, οι πόλεις στην Ευρώπη και σ' όλο τον κόσμο, ύστερα από δεκαετίες ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, εγκαταλείπουν πλέον την ιδιωτική διαχείριση: Βρυξέλλες, Βερολίνο, Μόναχο, Στουτγάρδη, Παρίσι, Γκρενόμπλ, Μπορντό, Τουλούζ, Μονπελιέ, Μασσαλία, Λιλ, Βρέστη, Μπουένος Αϊρες, Ατλάντα, Γιοχάνεσμπουργκ, Κοτσαμπάμπα (Βολιβία) κ.λπ.

    Επίσης, για πρώτη φορά στα ευρωπαϊκά δεδομένα, η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών κάνοντας καμπάνια με τίτλο «Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα» (και βασικό σκεπτικό ότι το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και άρα δεν πωλείται, δεν εμπορεύεται, δεν ιδιωτικοποιείται) συγκέντρωσε ήδη πάνω από 1 εκατ. υπογραφές, προκειμένου να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καθιερώσει νομοθεσία για την προστασία του νερού ως ανθρώπινου δικαιώματος.

    Η παγκόσμια εμπειρία απέδειξε ότι το μοντέλο της δημόσιας-κοινωνικής διαχείρισης, που στηρίζεται στη συνεργασία μεταξύ δημόσιων φορέων, συνεταιρισμών, εργατικών σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων μιας κοινότητας, δίνοντας έμφαση στη συμμετοχή των πολιτών, είναι αυτό που διασφαλίζει υψηλή ποιότητα νερού, μικρές απώλειες και χαμηλές τιμές, με κοινωνική δικαιοσύνη.

    Εννέα συνεταιρισμοί

    Στην πραγματικότητα, το θέμα δεν είναι απλώς δημόσιο ή ιδιωτικό. Το θέμα είναι η κοινωνική ιδιοκτησία, έλεγχος και διαχείριση. Η καλή λειτουργία της ύδρευσης απαιτεί τοπικό δημοκρατικό έλεγχο και διαχείριση. Μόνον έτσι μπορούν να υλοποιηθούν οι διακηρύξεις του ΟΗΕ και της Ε.Ε. ότι το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Στην Ελλάδα, το κύριο κίνημα κατά της ιδιωτικοποίησης και υπέρ της δημόσιας-κοινωνικής διαχείρισης του νερού εμφανίσθηκε το 2011 στη Θεσσαλονίκη με την Κίνηση 136, μια πρωτοβουλία πολιτών «από τα κάτω», που προωθεί την ιδέα της διαχείρισης του νερού από ένωση συνεταιρισμών όλων των πολιτών και όχι από κάποια ιδιωτική εταιρεία. Εννέα συνεταιρισμοί έχουν ήδη δημιουργηθεί στους δήμους και δημοτικές κοινότητες της περιοχής με βάση τις αρχές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας και με σκοπό τη μη κερδοσκοπική διαχείριση της ΕΥΑΘ, καθώς και την παροχή νερού με υψηλή ποιότητα, χαμηλές τιμές, προστασία του περιβάλλοντος, δημοκρατική λειτουργία και κοινωνική δικαιοσύνη.

    * Η Κίνηση 136 είναι μία πρωτοβουλία πολιτών που εναντιώνεται στην ιδιωτικοποίηση της Εταιρείας Υδρευσης και Αποχέτευσης της Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ) και αντιπροτείνει την κοινωνική διαχείρισή της μέσω συνεταιρισμών σε επίπεδο γειτονιάς.

  • Ο εγωιστής ηγεμόνας και το ρίσκο της διάλυσης

    Οι συνέπειες της απόφασης για κούρεμα των καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου θα είναι πολλές, πολύ σημαντικές και σε διάφορα επίπεδα καθοριστικές των προσεχών εξελίξεων.

    Ο ισχυρισμός ότι η «λύση» αυτή προτάθηκε εξαιτίας του υπερδιογκωμένου τραπεζικού συστήματος της Κύπρου και του ρόλου του ως πλυντηρίου παράνομου χρήματος είναι σαθρός ως προς την ουσιαστική του διάσταση. Το τραπεζικό σύστημα της Ελβετίας ή και της Βρετανίας (λόγω City) είναι, όπως της Κύπρου, πολλαπλάσιο σε μέγεθος του μέσου ευρωπαϊκού. Το μεγάλο μέγεθος του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου δείχνει το ρόλο του ως χρηματοπιστωτικού κέντρου, χωρίς αμφιβολία ως πλυντηρίου μαύρου και φοροδιαφεύγοντος χρήματος. Αλλά εάν η Ε.Ε. δεν θέλει τέτοιο χρήμα στο εσωτερικό της, υπάρχουν μια σειρά από προτάσεις ελέγχου και φορολόγησης του μαύρου χρήματος στην κίνησή του. Θα μπορούσαν να ληφθούν μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση, π.χ. να φορολογηθεί το χρήμα που μπαίνει και βγαίνει από την Κύπρο. Η φορολόγηση της τραπεζικής κατάθεσης, χωρίς μάλιστα διάκριση από το αν είναι κόπος μιας ζωής, δεν σταματά την κίνηση του παράνομου χρήματος, απλώς μειώνει την ανταγωνιστικότητα του κυπριακού τραπεζικού συστήματος ως χρηματοπιστωτικού κέντρου και διασπά τη σχέση του με τις εθνικότητες των κεφαλαίων. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε την απόφαση για την Κύπρο ως μήνυμα αναπροσανατολισμού αυτού του χρήματος προς άλλο/α κέντρα και τιμωρία των κατόχων τους για την αρχική επιλογή τους. Εδώ αρχίζει η γεωοικονομική και γεωπολιτική διάσταση της απόφασης.

    Πρώτο, σε πολιτικό επίπεδο η Γερμανία ακόμη μία φορά αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των ηγετικών φιλοδοξιών της στην Ε.Ε. Συμπεριφέρεται ως εγωιστής ηγεμόνας που θέτει τον οικονομικό εθνικισμό της πάνω από την όποια ουσιαστική αντιμετώπιση της τρέχουσας κρίσης στην Ευρωζώνη.

    Δεύτερον, η Ε.Ε. δεν μπορεί να υπερβεί τον νεομερκαντιλισμό της Γερμανίας και να χρησιμοποιήσει ακόμη και αναποτελεσματικούς μηχανισμούς, όπως τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, για την αντιμετώπιση έστω της τραπεζικής κρίσης στην Ευρωζώνη. Αυτό δείχνει τεράστιο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας και πολιτικής, το οποίο πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρό υπόψη στους δικούς μας σχεδιασμούς της αρχιτεκτονικής εξόδου της Ελλάδας από την κρίση. Η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. συνεχίζει να κινείται στη λογική τού «εθνικό πρόβλημα - εθνική λύση». Η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. παίζει επικίνδυνα με το ρίσκο της διάλυσης της Ευρωζώνης. Μέχρι σήμερα η φασιστική αντίληψη του διλήμματος «εφαρμόζεις την απόφασή μας ή χρεοκοπείς» πολιτικά τής βγαίνει. Το γεγονός ότι αυτό το δίλημμα αποδομεί τη δημοκρατία δεν φαίνεται να λαμβάνεται καθόλου υπόψη.

    Στο οικονομικό επίπεδο, η απόφαση αποτελεί θεσμική υπονόμευση της σταθερότητας των τραπεζικών συστημάτων της περιφέρειας και κυρίως των χωρών που είναι σε δημοσιονομική ή/και τραπεζική κρίση. Αμφισβητείται ο θεσμός της εγγύησης των καταθέσεων, που λειτουργεί ως πυλώνας χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Αυτό μπορεί άμεσα να δημιουργήσει πανικό, μεσοπρόθεσμα να διεγείρει την ανασφάλεια των αποταμιευτών και την αναζήτηση ασφαλών καταφύγιων της ρευστότητάς τους. Αυτό, με τη σειρά του, θα δημιουργήσει φυγή κεφαλαίων προς ασφαλή τραπεζικά συστήματα (Γερμανία) και σημαντικούς περιορισμούς ρευστότητας και χρηματοπιστωτική αστάθεια ακόμη και κρίση στις αδύναμες χώρες σε κρίση (Ελλάδα) ή και κατάρρευση στην Κύπρο.

    Η πληροφορία ότι η ΕΚΤ θα λειτουργήσει ως δανειστής ύστατης προσφυγής για την Κύπρο σε περίπτωση τραπεζικού πανικού δείχνει το μέγεθος του πολιτικού αδιεξόδου και τον ανορθολογισμό της Ε.Ε. Ο δανειστής ύστατης προσφυγής ενεργοποιείται για την αποφυγή τραπεζικού πανικού και κρίσης και όχι για την εκ των υστέρων αντιμετώπισή τους. Τέλος, η απόφαση αυτή πρέπει να μας προβληματίσει ως προς το πόσο σοβαρή και αξιόπιστη μπορεί να είναι η συζήτηση για την τραπεζική ολοκλήρωση της Ευρωζώνης.

    * Καθηγητής Οικονομικών

  • Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

    Αλωση εθνικού κράτους

    Κάθε Ελληνας πρέπει να δει ποιες σκοτεινές δυνάμεις και ποιοι δόλιοι στόχοι βρίσκονται πίσω από το πρωτοφανές χτύπημα που επέφεραν η πολιτική και η οικονομική ηγεσία της Ευρωζώνης στην Κυπριακή Δημοκρατία για την κατάλυση και υποδούλωσή της.

    Διαδήλωση στη Λευκωσία Διαδήλωση στη Λευκωσία Κάθε Ευρωπαίος, ιδίως κάθε Ευρωπαίος του Νότου, θα πρέπει να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει το νόημα του χτυπήματος, αυτό που επέφερε η σκοτεινή σύμπνοια και συνεργασία των αχόρταγων δυνάμεων της πολιτικής ηγεμονίας και της απληστίας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού για την κατάλυση και την άλωση του εθνικού κράτους ως πολιτισμικής και πολιτικής οντότητας. Αλλά και κάθε άνθρωπος του πλανήτη θα πρέπει να συνειδητοποιήσει το τι σημαίνει για τη ζωή του, για τον πολιτισμό του και για τη μελλοντική ιστορία του λαού στον οποίο ανήκει, η αγαστή σύμπνοια και συμμαχία της γεωπολιτικής και της καπιταλιστικής ηγεμονίας, του παντοδύναμου οικονομικοπολιτικού ιμπεριαλισμού.

    Ο κ. Σόιμπλε δήλωσε ότι η περίπτωση της Κύπρου είναι διαφορετική από εκείνη της Ελλάδας. Είναι ψέμα! Μόνο η εξωτερική μορφή της πρώτης επέμβασης διαφέρει. Στην Ελλάδα άρχισε με τα «Μνημόνια» του απάνθρωπου δανεισμού - στην Κύπρο άρχισε με το «Μνημόνιο» επέμβασης στις καταθέσεις και στο τραπεζικό σύστημα, για να ακολουθήσει και στην οικονομική πολιτική. Στην ουσία της, όμως, η επέμβαση είναι ίδια και απαράλλαχτη: είναι η άλωση της εθνικής οικονομίας και η αρπαγή του εθνικού πλούτου, είναι η άσκηση γεωπολιτικής κυριαρχίας στην περιοχή, είναι η νέα μορφή πολέμου για την κατάκτηση και κατάλυση του εθνικού κράτους, είναι η αρχή του δεύτερου μετά την Ελλάδα πειράματος επιβολής των κέντρων υπερεθνικής εξουσίας του οικονομικοπολιτικού ιμπεριαλισμού για την κατάλυση των αρχών δημοκρατικής νομιμότητας και προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

    Ηεπέμβαση στην Κύπρο μάς αποκαλύπτει τις ίδιες μεθόδους και τις ίδιες δυνάμεις που μας αποκάλυψε η επέμβαση στην Ελλάδα: πώς προκαλούνται οι οικονομικές κρίσεις, πώς διογκώνονται, πώς γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας και πώς μεταβάλλονται σε όπλα υποδούλωσης των λαών και γεωπολιτικών επικυριαρχιών.

    Η επέμβαση στην Κύπρο, όπως και η επέμβαση στην Ελλάδα το 2010, μας αποκαλύπτει πώς η οικονομική επάρκεια μιας χώρας χειραγωγείται και μετουσιώνεται σε οικονομική κρίση και ανάγκη επιβίωσης του λαού, πώς ασκείται η πολιτική του τρόμου, πώς δυσφημείται και συκοφαντείται ένας λαός και πώς ασκείται η πολιτική ενοχής της υποταγής του. Μας αποκαλύπτει πώς επιλέγονται οι «εκλεγόμενες» κυβερνήσεις, πώς δημιουργούνται οι «πλειοψηφίες» της Βουλής και πώς χειραγωγείται η δημοκρατία και η λειτουργία του πολιτεύματος μιας χώρας.

    Ακουσα αιτιάσεις εις βάρος του κυπριακού τραπεζικού συστήματος που δικαιολογούσαν δήθεν την επέμβαση: ότι το τραπεζικό αυτό σύστημα είναι υπερτροφικό αναλογικά με το μέγεθος της χώρας και ότι, δήθεν, δεν τηρούσε πάντοτε την αρχή της νομιμότητας. Διερωτώμαι: Δεν είδαν, άραγε, οι Βρυξέλλες γύρω τους κανένα άλλο υπερτροφικό τραπεζικό σύστημα μικρού κράτους; Ούτε έμαθαν ποτέ για ανομίες ευρωπαϊκών τραπεζικών συστημάτων;

    Ενα είναι βέβαιο: ότι η επέμβαση της τρόικας στο τραπεζικό σύστημα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αντίθετη με τις αρχές νομιμότητας του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και απειλεί άμεσα δικαιώματα του ανθρώπου. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η ανομία που υποσκάπτει σήμερα τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του κοινωνικού κράτους δικαίου, δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τρόικα και τις δυνάμεις που εκπροσωπεί...

    Πριν κλείσω αυτές τις γραμμές, άκουσα το διάγγελμα του Προέδρου της Κύπρου. Νόμιζα ότι το ημερολόγιο γύρισε πίσω και άκουγα τον Γιώργο Παπανδρέου τον Μάιο του 2010 και αργότερα τους επόμενους δύο πρωθυπουργούς έπειτα από κάθε «Μνημόνιο» και από κάθε παράδοση όπλων και υποταγής της χώρας. Οι δυνάμεις που απεργάζονται και υπηρετούν σήμερα το δέσιμο της Κύπρου χειροπόδαρα δεν μπόρεσαν να αλλάξουν τη μονοτονία του πολιτικού λόγου άλωσης και υποδούλωσης του εθνικού κράτους. Ιδιες λέξεις, ίδιοι εκβιασμοί, ίδιος λόγος «φόβου και δέους», ίδια «ενοχή» του κυπριακού λαού και ίδια «ευθύνη παλαιότερων κυβερνήσεων», ίδιος «μονόδρομος σωτηρίας», «ίδιες υποσχέσεις» («άτακτη χρεοκοπία», «απώλεια των καταθέσεων», «έξοδος από το ευρώ», «γκρεμός», «καταστροφή», «αίσθημα ενοχής», «η μόνη λύση σωτηρίας», η «μοναδική και τελευταία θυσία», η «σύντομη ανάκαμψη»). Ενα πρέπει να ξέρει ο κυπριακός λαός: ότι στην Ελλάδα όλα αυτά αποδείχτηκαν ψευδή. Παρά την αποκάλυψη όλων των ειδών ψεύδους που χρησιμοποιήθηκαν, παρά το ότι οι ίδιοι οι δανειστές ομολογούν το «λάθος», η δουλεία συνεχίζεται με όλο και πιο αβάσταχτα βάρη, μέχρι την τελική άλωση του ελληνικού πλούτου και μέχρι την πλήρη εξαθλίωση του ελληνικού λαού - αν δεν υπάρξουν αποφασιστική αντίσταση και αλλαγή.

    Οκυπριακός λαός οφείλει να πάρει το μάθημα από την αδελφή του, την Ελλάδα: Να μην υποκύψει στους εκβιασμούς της πολιτικής του φόβου, της ενοχής και της ανασφάλειας. Οφείλει να συνειδητοποιήσει τη γεωπολιτική του ισχύ και τη δύναμη του υποθαλάσσιου πλούτου του. Οφείλει να θυμηθεί την Ιστορία του: ότι όρθωσε το μικρό αλλά τιτάνιο ανάστημά του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στη διάδοχό της Τουρκία, καθώς και στην κοσμοκράτειρα Αγγλική Αυτοκρατορία. Να θυμηθεί ότι είναι ακόμη νωπή η τόλμη του, με την οποία, με άξια ηγεσία και αψηφώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία και την Ευρώπη, απέκρουσε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με το πρωτοφανές έκτρωμα του διεθνούς δικαίου, το Σχέδιο Ανάν.

    Με όλο αυτό το οπλοστάσιο, ο κυπριακός λαός οφείλει να οργιστεί, να αγανακτήσει και να αντιδράσει με όλα τα νόμιμα μέσα της δημοκρατίας. Τώρα! Οφείλει να αξιώσει από τον Πρόεδρο της Κύπρου την ανάκληση της συναίνεσής του, οφείλει να κινητοποιήσει στο σωστό δρόμο της πατρίδας το αντιπροσωπευτικό του σώμα και, αν χρειαστεί, να αξιώσει λαϊκή ετυμηγορία για το μεγάλο ανοσιούργημα της επέμβασης. Η ελλαδική εμπειρία ας γίνει οδηγός του λαού της Κυπριακής Δημοκρατίας!

  • Από το θρίαμβο στην τραγωδία

    Η απομείωση των τραπεζικών καταθέσεων του κυπριακού λαού, ύστερα από απόφαση του Eurogroup ως προϋπόθεση για τη χορήγηση δανείου ύψους 10 δισ. ευρώ, έρχεται να αναδείξει ως μυθεύματα τους ισχυρισμούς της κυπριακής ηγεσίας για τον πακτωλό του πλούτου που θα επέφερε η ανακήρυξη της ΑΟΖ.

    Η αλήθεια είναι ότι με όσα ανακοινώνονταν κατά τρόπο διθυραμβικό, για τον ανταγωνισμό των ισχυρών για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στα όρια της κυπριακής ΑΟΖ, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι ενδιαφερόμενοι θα συνωστίζονταν ανταγωνιζόμενοι ποιος θα εξασφαλίσει εις βάρος των άλλων την εκμετάλλευσή τους. Αποδείχθηκε λοιπόν ανέφικτο, τουλάχιστον ένα μικρό μέρος του αναμενόμενου πακτωλού να προεξοφληθεί διασώζοντας τη χώρα; Πού χάθηκαν τώρα οι ενδιαφερόμενοι; Είναι τυχαίο ότι η νέα τραγωδία της Κύπρου συνέπεσε με τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις που αφορούν τα ενεργειακά της αποθέματα και τις προωθούμενες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή;

    Από τότε που το πετρέλαιο αποτελεί την κύρια ενεργειακή ύλη, δηλαδή από το τέλος του 19ου αιώνα, η παγκόσμια κατανομή της ενεργειακής πρώτης ύλης διακρίνεται από την εξής αντίφαση: υπάρχει άφθονη στις χώρες της περιφέρειας και όχι στις αναπτυγμένες χώρες της καπιταλιστικής μητρόπολης. Ομως η ενεργειακή εξάρτηση της μητρόπολης από την περιφέρεια δεν οδήγησε τις υπανάπτυκτες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες στην ανάπτυξη, αλλά, αντίθετα, στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική καθυστέρηση. Ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός των αναπτυγμένων χωρών, προκειμένου να εξασφαλίσει η κάθε μία υπέρ των συμφερόντων της την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, μετέβαλε τις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων ή εμφύλιων σπαραγμών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που να αμφισβητεί αυτή τη διαπίστωση σε Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική, ακόμη και στον Καύκασο, σε σημείο ώστε να προσλαμβάνει χαρακτήρα νομοτέλειας. Για να μπορέσει ένα κράτος να αξιοποιήσει τον ενεργειακό του πλούτο ή τη γεωπολιτική αξία που του προσφέρει η γεωγραφική του θέση, όπως στην περίπτωση της Κύπρου που συνδυάζει και τα δύο, χωρίς να μετατραπεί σε θέατρο εξελίξεων, πρέπει να διαθέτει την ισχύ να υπερασπισθεί τον πλούτο του και τη γεωπολιτική του αξία. Διαφορετικά, αυτά από ευλογία μετατρέπονται σε κατάρα. Γνωρίζει κανείς χώρα της Αφρικής ή της Μ. Ανατολής με ενεργειακές πηγές που να μην υφίσταται τη ληστρική εκμετάλλευση του πλούτου της;

    Παραβλέποντας όλα αυτά, η πολιτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας επέχαιρε για τη διεθνοποίηση της κρίσης για τις ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, λησμονώντας τα συμπεράσματα της ιστορίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση της κρίσης στην Ανατολική Μεσόγειο ακόμη και μια πολεμική ανάφλεξη θα ήταν επιθυμητή, διότι θα έδινε την ευκαιρία στη Μ. Βρετανία και στη Γαλλία να επανέλθουν στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή και στη Γερμανία να πατήσει πόδι στην περιοχή, μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι μάλιστα βέβαιο ότι η εμπλοκή τόσων δυνάμεων θα οξύνει στο έπακρον τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου αφ' ενός και Τουρκίας αφ' ετέρου, διότι οι χώρες που θα θεωρήσουν ότι δεν ικανοποιούνται τα συμφέροντά τους θα αξιοποιήσουν κάθε δυνατότητα για να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή. Ετσι, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των συμφερόντων στην περιοχή, η Ε.Ε. προσπαθεί να απεξαρτήσει την οικονομία της Κύπρου από τα ρωσικά κεφάλαια και τη ρωσική επιρροή, επικαλούμενη τον «υπερμεγέθη τραπεζικό τομέα» συγκριτικά με το ΑΕΠ της χώρας, ώστε να περιέλθει στην πλήρη εξάρτηση των Βρυξελλών.

    Την ίδια κατάσταση δεν βιώνουμε στη χώρα μας με τις διαδικασίες πώλησης των ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ, όπου απροκάλυπτα επιχειρείται ο αποκλεισμός των ρωσικών «Gazprom» και «Sintez»; Δεν ήταν γνωστός ο χαρακτήρας του τραπεζικού τομέα της Κύπρου το 2004 όταν εντάχθηκε στην Ε.Ε. ή το 2008 όταν εντάχθηκε στην Ευρωζώνη ως πληρούσα όλα τα οικονομικά κριτήρια; Ή μήπως δεν ήταν γνωστός ο παρασιτικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας; Το συμπέρασμα είναι πως μέσω των μνημονίων η Γερμανία και οι άλλες ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις κατόρθωσαν να επιβάλουν καθεστώς πλήρους εξάρτησης και κατοχής στην περιοχή της Ευρώπης με τη μέγιστη γεωπολιτική αξία, λόγω της άμεσης γειτνίασής της με τις εξελίξεις στην Εγγύς και τη Μ. Ανατολή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Στα 17 ευρώ πάει το κατώτατο μεροκάματο
ΕΥΔΑΠ
Μειώσεις τιμολογίων «κλειδώνει» η ΕΥΔΑΠ
«Πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση»
ΔΕΗ
Χαράτσι διαρκείας το έκτακτο τέλος
Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας
Νέα εισφορά και μικρότερες ταρίφες για τα φωτοβολταϊκά
80 εκατ. η ηλεκτροδότηση της Εύβοιας με καλώδιο
Ναυτιλία και ακτοπλοΐα
Μόνο 4 μήνες θα βλέπουν ταχύπλοα τα νησιά
Ναυμαχία ακτοπλόων για τα δρομολόγια
Τηλεπικοινωνίες & ευρωζωνικότητα
Αυξάνει ο τζίρος της HOL, αλλά οι ζημιές παραμένουν