Έντυπη Έκδοση

Αρθρο

  • Η «συμφωνία» βίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ

    Η «συμφωνία» της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας με τους ηγέτες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ έδειξε και πάλι στο λαό της Κύπρου το ειδεχθές πρόσωπο του υπερεθνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος του σύγχρονου καπιταλισμού και της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη.

    Πρόκειται για τη δεύτερη φάση του πειράματος υποδούλωσης των λαών στον ευρωπαϊκό χώρο, του οποίου η εφαρμογή άρχισε με τις συμβάσεις δανεισμού (τα Μνημόνια) της Ελλάδας με τους ίδιους πολιτικούς εκπροσώπους του κερδοσκοπικού νεοφιλελευθερισμού και του γερμανικού ηγεμονισμού στην Ευρώπη.

    Η «συμφωνία» δεν ήταν, βέβαια, συμφωνία. Ηταν κατάφωρη άσκηση οικονομικής και πολιτικής βίας. Ολόκληρο το διάγγελμα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που «συμφώνησε», καθώς και η διαμαρτυρία προς την Ευρωζώνη και το Βερολίνο του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, που στηρίζει μέχρι σήμερα το ακόμη σκληρότερο, παράνομο καθεστώς των Μνημονίων, ομολογούν και την άσκηση πολιτικής και οικονομικής βίας και την παραβίαση θεμελιωδών αρχών του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου. Και για να ολοκληρωθούν η ανομία και η ποδοπάτηση της δημοκρατίας, ο κ. Σόιμπλε, αμέσως μετά τη «συμφωνία» της βίας, δήλωσε -σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες- ότι δεν χρειάζεται να εγκριθεί από τη Βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας! Την πρόθεση της κ. Μέρκελ, που είχε δηλώσει πριν από ένα και πλέον χρόνο ότι θα προτείνει την τροποποίηση των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να μη χρειάζονται έγκριση από τα αντιπροσωπευτικά σώματα των κρατών-μελών οι «συμφωνίες» που θα επιβάλλει ο γερμανικός Βορράς, ήλθε να εφαρμόσει ο υπουργός της πριν ακόμη θεσπιστεί.

    Επειτα από όλα αυτά, διερωτάται κάνεις: Πού είναι οι διακηρύξεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές δίκαιο, με τις εγγυήσεις της δημοκρατίας, της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου; Πού είναι η Σύμβαση της Βιέννης, που απαγορεύει την άσκηση πολιτικής και οικονομικής βίας κατά τη σύναψη των διεθνών συμβάσεων και συμφωνιών; Πού είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την εγγύηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας; Πού είναι τα Διεθνή Σύμφωνα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα, με τις εγγυήσεις της ελευθερίας των λαών και των δικαιωμάτων των πολιτών τους, καθώς και την ελευθερία των λαών να καθορίζουν την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική ανάπτυξή τους και να εγγυώνται τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών τους; Πού είναι οι Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ο Χάρτης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που θα αποτελούσαν και το Σύνταγμα της Ενωμένης Ευρώπης; Ολα ένας σωρός παλιόχαρτα στο καλάθι των αχρήστων του καπιταλιστικού και του γερμανικού αυταρχισμού.

    Αλλά διερωτάται κανείς και κάτι άλλο: Οι πολιτικές ηγεσίες μας ομολογούν, στην ουσία, ότι τους ασκείται πολιτική και οικονομική βία. Ομολογούν την παράνομη ή «λανθασμένη» (μην ξεχνάμε ότι και η λανθασμένη είναι παράνομη!) επιβολή των εξουθενωτικών για τους λαούς τους προκρούστειων «προγραμμάτων προσαρμογής». Μα, τότε, γιατί δεν προσφεύγουν για βοήθεια κατά της άνομης αυτής επίθεσης και προσβολής της κυριαρχίας τους στα αρμόδια όργανα του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Αν δεχόμασταν ένοπλη επίθεση, δεν θα προσφεύγαμε στα όργανα αυτά της υπερεθνικής έννομης τάξης; Αυτό που δεχόμαστε δεν είναι επίσης επίθεση άλωσης της χώρας μας, χωρίς όπλα; Αν οι οργανισμοί της διεθνούς κοινότητας θελήσουν να καλύψουν την ανομία των Βρυξελλών, ας το κάνουν φανερά. Ετσι, θα ξέρουν οι λαοί πού οδηγούνται.

    Κάνουν λάθος οι χαιρέκακοι ελλαδικοί υπηρέτες της βίας των Βρυξελλών που χαμογελούν σαρδόνια για τη «συμφωνία» υποταγής του κυπριακού λαού. Το βροντερό «όχι» της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, πέρα από την οπισθοχώρηση της γερμανικής ηγεμονίας σε κάποια σημεία, ήταν πλούσιο σε οφέλη για την Ευρώπη και τον κόσμο και θα παράγει για πολλά χρόνια καρπούς. Ηταν η μεγάλη κραυγή κατά της άσκησης πολιτικής βίας για την άλωση της Κύπρου, που τραυμάτισε σοβαρά τα θεμέλια της νέας τάξης των Βρυξελλών. Αλλά ήταν και μια πολύ σημαντική προσφορά στην Ελλάδα, της οποίας οι κυβερνήσεις δεν είπαν ποτέ σε κανέναν εξευτελισμό όχι. Ηταν σημαντική, γιατί έδειξαν στους Ελληνες και στην υποταγμένη ελληνική Βουλή ότι υπάρχει και το όχι.

    Με τη «συμφωνία» των Βρυξελλών, η Κυπριακή Δημοκρατία σπρώχτηκε βίαια στο δρόμο της ολοκληρωτικής άλωσης, της οικονομικής και της πολιτικής. Φοβούμαι ότι σ' αυτή την αναγκαστική πορεία είναι όλα μέσα: και η εξαθλίωση του λαού της, και η άλωση της οικονομίας της και των πηγών του πλούτου της, και η παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και το νέο Σχέδιο Ανάν. Θα πρέπει όμως ο κυπριακός λαός, έχοντας οδηγό το παρελθόν του, να έχει διαρκώς στη συνείδησή του ότι μπορεί να αντισταθεί και μπορεί να νικήσει. Η ιστορία του μας το επιβεβαιώνει.

  • Ο Ελληνας, ο Ελλαδίτης και ο Κύπριος

    Ενα ζήτημα ορολογίας που ανέδειξε η κρίση Ενα πολύ ενδιαφέρον πρόβλημα ορολογίας αναδείχθηκε μ' αφορμή την κυπριακή κρίση. Στο δημόσιο λόγο, επίσημο και ανεπίσημο, οι όροι «Ελληνας» και «ελληνικό» κ.ά. χρησιμοποιήθηκαν σε αντιδιαστολή με τους όρους «Κύπριος» και «κυπριακό».

    Ο εθισμός των σύγχρονων Ελλήνων (στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Διασπορά) σε ανορθολογικές συμπεριφορές και παράλογες απόψεις έχει οδηγήσει στην αδιαμαρτύρητη αποδοχή ενός προφανούς λάθους. Δηλαδή στη μετατροπή ενός εθνωνυμίου σε δηλωτικό μόνο πολιτειακής ιδιότητας. Ή, ακόμα χειρότερα, την οικειοποίηση του εθνωνυμίου από μέρος μόνο του εθνικού συνόλου.

    Ο Κύπριος είναι αδιαμφισβήτητα Ελληνας. Ιστορικά εντάσσεται στην ελληνική εθνότητα, σε όποια μορφή και αν αυτή εμφανίστηκε στην Ιστορία. Επίσης, από τις απαρχές της εμφάνισης της έννοιας του πολιτικού έθνους, οι Κύπριοι εντάχθηκαν αυτόματα στην κατηγορία αυτή. Είναι γνωστή η συμμετοχή των Κυπρίων στο κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, αλλά και σ' όλες τις επαναστατικές εθνικοαπελευθερωτικές διαδικασίες που συνέβησαν στην Εγγύς Ανατολή από το 1821 και εντεύθεν.

    Κατά συνέπεια, το ζήτημα της επικράτησης όρων αναντίστοιχων με το περιεχόμενό τους δημιουργεί ενδιαφέροντα ερωτήματα.

    Ποιος είναι ο Ελληνας σήμερα;

    Ηαπόπειρα πλήρους οικειοποίησης του εθνωνυμίου «Ελληνας», μέσω της κατασκευής σχημάτων που λίγο αντιστοιχούσαν στην πραγματική κατάσταση, δεν αφορά μόνο τη ματαιοδοξία των σύγχρονων κατοίκων της Ελλάδας. Βασίζεται σε μια άγνωστη υπόγεια διεργασία για κατασκευή νέου περιεχομένου του όρου με βάση την πολιτειακή υπόσταση και όχι την εθνική καταγωγή. Το εγχείρημα άρχισε να διαμορφώνεται από την εποχή που υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, όταν κάποιοι κύκλοι ευελπιστούσαν ότι το κυπριακό πρόβλημα θα επιλυόταν με την εμφάνιση μιας νέας εθνικής κυπριακής ταυτότητας, που θα περιλάμβανε και τις δύο κοινότητες του νησιού.

    Η προσπάθεια έφτασε στο απόγειό της την εποχή των Σημίτη-Παπανδρέου. Τότε που οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος (μοντέρνοι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες) κυριαρχούσαν «επικοινωνιακά». Σύμφωνα μ' αυτή την αντίληψη, το πέρασμα από το έθνος-κράτος στο «κράτος των πολιτών» επέβαλε την απο-εθνικοποίηση του όρου που χαρακτήριζε τους πολίτες του κράτους, δηλαδή την αποκοπή του κράτους από το ιδρυτικό έθνος. Ομως, αντί να επιλέξουν όρους όπως «Ελλαδίτης» ή «Ελλαδικός», που αντιστοιχούσαν με τον καλύτερο τρόπο στη «νέα» αυτή θεώρηση, αποφάσισαν να αλλάξουν το περιεχόμενο του εθνικού όρου «Ελληνας» και να τον μετατρέψουν εννοιολογικά, ώστε να σημαίνει «Ελλαδίτης».

    Στις διεργασίες αυτές συνέβαλε και η παραδοσιακή υπεροψία των κυρίαρχων ελλαδικών ελίτ, που αποσκοπούσαν στην πλήρη οικειοποίηση του όρου, ως μέσο ιδεολογικής νομιμοποίησης και απόλυτης κυριαρχίας. Π.χ., ενώ το κράτος λέγεται «Ελλάδα» και όχι «Ελληνία», συνταγματικά κατοχυρώνεται και ο όρος «Ελληνική Δημοκρατία», αντί του ορθού «Δημοκρατία της Ελλάδας».

    Σε πολιτικό επίπεδο, θα έπρεπε να αποκατασταθούν οι έννοιες. Και το κύριο βάρος γι' αυτό πέφτει στους κυπριακούς ώμους. Είναι ακατανόητη η έλλειψη αντίδρασης των Κυπρίων, των φυσικών προσώπων αλλά και της διπλωματικής τους αποστολής στην Ελλάδα. Εκτός εάν η συγκεκριμένη μεθόδευση απηχεί και κυπριακές προσδοκίες.

    Η φυσική τάξη των πραγμάτων -όπως αυτά διαμορφώθηκαν την εποχή της νεοτερικότητας- είναι να ονομάζεται «Ελληνας» ο οποιοσδήποτε αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μέλος της συγκεκριμένης εθνικής οντότητας, ανεξάρτητα από γεωγραφική καταγωγή ή πολιτισμική κατάσταση. Κατά συνέπεια, ο κάθε υπήκοος της κράτους που φέρει το όνομα «Ελλάδα» είναι απλώς «Ελλαδίτης» ή «Ελλαδικός», ανεξαρτήτως της εθνικής του καταγωγής. Οπως επίσης και «Κύπριος», ο υπήκοος της Κύπρου, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή. Δηλαδή ο Τούρκος ή ο Πομάκος ή ο Αρμένιος ή αύριο ο πολιτογραφημένος Πακιστανός ή ο Μαροκινός θα είναι «Ελλαδίτης». Το ίδιο και ο Τούρκος ή ο Μαρωνίτης ή ο Αρμένιος της Κύπρου θα είναι «Κύπριος». Με τον ίδιο τρόπο που αυτό γίνεται, για παράδειγμα, με τους Αραβες: Αραβες είναι όλοι -και μόνο- οι ανήκοντες στο αραβικό έθνος. Το κάθε αραβικό κράτος περιγράφει με ξεχωριστό τρόπο τους υπηκόους του. Ακόμα και η μητρόπολη του αραβικού κόσμου, η Σαουδική Αραβία, δεν επιχείρησε να μονοπωλήσει τον όρο «Αραβας» για τους πολίτες του κράτους της.

    Η Ελλάδα αποτελεί για άλλη μια φορά «θαυμαστή» εξαίρεση!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ευρωζώνη
«Χάνεται η εμπιστοσύνη»
Ρίγη ανασφάλειας από τον «ιό Ντάισελμπλουμ»
Ανησυχούν Λουξεμβούργο, Μάλτα, Σλοβενία
Χωρίζουν σε δύο ζώνες το ευρώ με ελέγχους κεφαλαίων
«Οδεύουμε σε ευρώ 2 ταχυτήτων»
Κύπρος
Ανοίγουν οι τράπεζες με εκκλήσεις ψυχραιμίας και σκληρούς όρους
«Το ελληνικό PSI γκρέμισε την Κύπρο»
ΠΑΣΟΚ
«Επικίνδυνη θεωρία οι ανασφαλείς και ασφαλείς τράπεζες»
ΣΥΡΙΖΑ
Η Γερμανία φουντώνει τον ευρωσκεπτικισμό
Τράπεζες
Συζητούν το Μνημόνιο για 40% μείωση μισθών - συντάξεων
Λίστα Λαγκάρντ
«Αλλ' αντ' άλλων» και πάλι ο Διώτης
Τρόικα
Επίδειξη αδιαλλαξίας φοβάται το Μαξίμου
Άλλες ειδήσεις
Επικρίσεις και από Γερμανία
Σήκωσαν με τη μία 400 εκατ. ευρώ!