Έντυπη Έκδοση

Η άποψή μου

  • Η ελευθερία του (λασπο)λόγου στο Διαδίκτυο

    Δεν είναι τυχαίο που η γραφειοκρατία της Κομισιόν δεν είχε πρόβλημα να διαθέσει 3 εκατ. ευρώ από τα χρήματα Ευρωπαίων φορολογουμένων για να πληρώσει ένα στρατό από ανώνυμα «τρολ», προκειμένου να επεμβαίνουν σε διαδικτυακά φόρα και να υπονομεύουν κάθε «επικίνδυνη» συζήτηση

    Το προηγούμενο άρθρο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις τόσο από την ψευτοδιεθνικιστική «Αριστερά», που έχει βέβαια κάθε λόγο να αποπροσανατολίζει για το δήθεν φασιστικό κίνδυνο όταν τα λαϊκά στρώματα συνθλίβονται από την παγκοσμιοποίηση, όσο και από τους «αντιεξουσιαστές και αμεσοδημοκράτες της συμφοράς».

    Και εάν μεν κάποιοι από την Αριστερά, έστω ανώνυμα στο Διαδίκτυο -που, βέβαια, δεν είναι η καλύτερη μορφή διαλόγου, γιατί η ανωνυμία δημιουργεί και ένα είδος ανευθυνότητας-, προσπάθησαν καλόπιστα να αντεπιχειρηματολογήσουν, δεν συνέβη το ίδιο και με κάποιους «ελευθεριακούς», που εξαπέλυσαν εκστρατεία λάσπης, συνοδευόμενη από ανάλογο υβρεολόγιο, στο πάντα φιλόξενο για προσωπική λασπολογία Athens Indymedia. Ούτε, βέβαια, ήταν έκπληξη ότι στο πρόσωπό μου μπόρεσαν να ταυτοποιήσουν τόσο το... φασισμό όσο και τον κομμουνισμό!

    Δεν θα σταθώ όμως εδώ σε χαρακτηρισμούς και σχόλια που ανήκουν σαφώς στο χώρο της πολιτικής αγυρτείας, που ακόμη και το πιο «κίτρινο» έντυπο δεν θα δημοσίευε, δεδομένου ότι και αυτά ακόμα υπόκεινται σε κάποιους δεοντολογικούς κανόνες.

    Αντίθετα, θα σταθώ στο γενικότερο θέμα της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο, που τελευταία απασχολεί και το διεθνή Τύπο, σε σχέση με τη δυνατότητα προσωπικής συκοφαντίας που δίνει η ανωνυμία. Η ανωνυμία σε ένα διαδικτυακό πολιτικό φόρουμ μπορεί να παίζει και απελευθερωτικό ρόλο όταν χρησιμοποιείται σαν μέσο κατά της πολιτικής ή της οικονομικής εξουσίας, οπότε είναι, βέβαια, απαραίτητη για την προστασία των ακτιβιστών και αναλυτών από την μήνιν της κάθε μορφής εξουσίας. Στην πραγματικότητα όμως, όπως απέδειξε η πρόσφατη εμπειρία, αυτή είναι μια θεωρητική δυνατότητα, εφόσον, όποτε η εξουσία ήθελε να εξαφανίσει εκκλήσεις για κινητοποιήσεις κ.λπ., συνήθως διέθετε αρκετά τεχνικά μέσα για να το επιτύχει.

    Συγχρόνως, έχει τεκμηριωθεί ο κρίσιμος ρόλος που έπαιξε το Διαδίκτυο, με τη βοήθεια μυστικών υπηρεσιών και «ευαγών» ιδρυμάτων τύπου Σόρος κ.λπ., στην υποκίνηση ροζ επαναστάσεων στην Ανατολική Ευρώπη ή, πρόσφατα, σε σχέση με την Αραβική Ανοιξη, μέσα από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, πλαστών βίντεο κ.λπ. για δήθεν σφαγές από τα μη πελατειακά καθεστώτα της Λιβύης και της Συρίας, που είχαν στοχοποιηθεί από την υπερεθνική και σιωνιστική ελίτ.

    Ηανωνυμία παίζει, επομένως, διπλό ρόλο. Σε περιπτώσεις που δεν στρέφεται καν κατά της εξουσίας αλλά ενάντια στην κριτική της συστημικής εξουσίας και των παρακλαδιών της στην «Αριστερά» -όπως έκανε η στήλη αυτή από τότε που άρχισε να φιλοξενείται στην εφημερίδα αυτή, εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα- παίζει και άλλο ρόλο πέρα από τον προστατευτικό. Ιδιαίτερα όταν παίρνει τη μορφή ανώνυμης λασπολογίας κατά μιας επώνυμης στήλης...

    Ομως διπλό ρόλο παίζει και το ίδιο το Διαδίκτυο. Οπως είναι γνωστό, το Διαδίκτυο βοήθησε όσο κανένα άλλο μέσο τη διεθνοποίηση της κίνησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην ανάδυση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι περίεργο το ότι παίζει επίσης κρίσιμο ρόλο στη διάδοση της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης για την ανάγκη συρρίκνωσης της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας χάριν της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, έστω και αν αυτό απαιτεί την κτηνώδη βία της υπερεθνικής ελίτ, που καταλύει την εθνική κυριαρχία λαών όπως ο γιουγκοσλαβικός, ο λιβυκός και ο συριακός, δήθεν για να τα «προστατεύσει».

    Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το ότι η σχεδόν χρεοκοπημένη γραφειοκρατία της Κομισιόν δεν είχε πρόβλημα να διαθέσει 3 εκατ. ευρώ από τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, όπως αποκάλυψε πρόσφατα η Daily Telegraph (Bruno Waterfield, 3/2/2013), για να πληρώσει ένα στρατό από ανώνυμα «τρολ», προκειμένου να επεμβαίνουν σε διαδικτυακά φόρα και να υπονομεύουν κάθε «επικίνδυνη» συζήτηση που θα έθετε θέμα εξόδου μιας χώρας από την Ε.Ε. - συζήτηση που ήδη φουντώνει στην Ευρώπη.

    Εάν, λοιπόν, όλες οι ιστοσελίδες, φόρα κ.λπ. καθιέρωναν απλούς δεοντολογικούς κανόνες, όπως αυτούς στην ιστοσελίδα των εργαζομένων στην «Ελευθεροτυπία» πέρυσι («Δεν δημοσιεύονται σχόλια χυδαία και υβριστικά, καθώς και ανώνυμες καταγγελίες και χαρακτηρισμοί κατά προσώπων που δεν τεκμηριώνονται»), θα γινόταν απαγορευτική η δημοσίευση λασπολογικών σχολίων, χωρίς καμία «εξωτερική» επέμβαση. Αυτό προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση των δεοντολογικών κανόνων των ιστοσελίδων κ.λπ. και αυτό ακριβώς δεν κάνουν οι διαχειριστές, π.χ., του Athens Indymedia για σαφώς πολιτικούς λόγους.

    Επειδή όμως η λασπολογία στο Διαδίκτυο έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, η αγανάκτηση των πολιτών που κατασυκοφαντούνται ανώνυμα σε αυτό οδήγησε χώρες όπως τη Βρετανία να εισαγάγουν πρόσφατα νομοθεσία σύμφωνα με την οποία υποχρεούνται οι servers των ιστοσελίδων να αποκαλύπτουν την ταυτότητα άθλιων χρηστών που ανώνυμα συκοφαντούν και λασπολογούν φυσικά πρόσωπα, φροντίζοντας συγχρόνως να μην εμποδίζεται η πραγματική ελευθερία του λόγου σε σχέση με την κριτική θεσμών ή ακόμη και φυσικών προσώπων που λειτουργούν ως θεσμικά όργανα.

    Βέβαια, στη χώρα μας είναι πιθανό να ξεσηκωθούν οι «ελευθεριακοί» του Διαδικτύου (που προφανώς είναι πιο ελευθεριακοί από τους αντίστοιχους Βρετανούς) για να ματαιώσουν παρόμοια νομοθεσία. Αλλά τότε απλώς θα έδειχναν ότι το πραγματικό κίνητρό τους δεν είναι η ελευθερία του λόγου αλλά του λασπολόγου...

    http://www.inclusivedemocracy.org /fotopoulos/

  • Η επαναφορά της ευρωπαϊκής Αριστεράς

    Η παγκόσμια κρίση του 2008 και πολύ περισσότερο η κρίση της Ευρωζώνης που ξέσπασε το 2010 βρήκαν την ευρωπαϊκή Αριστερά απροετοίμαστη. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, αλλά και τριάντα χρόνια μέσα στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, η Αριστερά ουσιαστικά δεν πίστευε πια ότι ολικές κρίσεις θα μπορούσαν να συμβούν σε ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες.

    Τέτοια φαινόμενα ανήκαν στον αιματηρό 20ό και στον ξεχασμένο 19ο αιώνα. Στον 21ο αιώνα, το πολύ να συνέβαιναν στις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω κακοδιοίκησης και θεσμικών αδυναμιών.

    Στην Ευρώπη το μόνο πραγματικό ζήτημα ήταν η διαχείριση των κανόνων της αγοράς, με τρόπο ώστε τα εργατικά και λαϊκά στρώματα να αποσπούν κάποια οφέλη. Οσο για το σοσιαλισμό...

    Το επιστέγασμα αυτής της παθητικότητας ήταν ο «ευρωπαϊσμός», ένα συνονθύλευμα αυθαίρετων θέσεων που πήρε τη διάσταση δόγματος. Η υπερβατική «Ευρώπη» ήταν ο χώρος της «μαλακής ισχύος» και της προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, σε αντιδιαστολή με τον ανελέητο και πολεμοχαρή ιδιωτικό καπιταλισμό των ΗΠΑ.

    Για πιο ανήσυχους αριστερούς, η Ε.Ε. ήταν μια καπιταλιστική «ολοκλήρωση», δηλαδή ένα εκ φύσεως προοδευτικό μόρφωμα, το οποίο ξεπερνούσε τα όρια του καταπιεστικού έθνους-κράτους. Μαζί με λίγη γαρνιτούρα περί «Ευρώπης των κινημάτων», ο στόχος μεγάλου τμήματος της Αριστεράς έγινε η παραπέρα «βελτίωση» της Ε.Ε.

    Το ευρώ ήταν το επιστέγασμα αυτής της ιδέας, το κοινό πλέγμα που έδενε στην πράξη τους ευρωπαϊκούς λαούς.

    Η ιστορική ήττα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, με άλλα λόγια, την οδήγησε στο να κρατήσει την παλιά σοσιαλιστική ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, αλλά να της αφαιρέσει οποιοδήποτε ανατρεπτικό περιεχόμενο. Για να απαλλαγεί από τη βαριά κληρονομιά των μπολσεβίκων, η Αριστερά επέστρεψε στα λανθασμένα ιδεολογήματα της Δεύτερης Διεθνούς, ότι, δηλαδή, ο καπιταλισμός δημιουργεί προοδευτικές «ολοκληρώσεις» και ο στόχος του σοσιαλιστικού στρατοπέδου είναι να τις μετατρέπει σε προοδευτικά κοινωνικά μορφώματα.

    Και τι θα μπορούσε να είναι πιο «αντικειμενικά» προοδευτικό από την Ε.Ε. και την ΟΝΕ; Υπερβαίνουν τα όρια του έθνους-κράτους, φέρνουν ειρήνη στην Ευρώπη, επιτρέπουν τον έλεγχο του κεφαλαίου και ούτω καθ' εξής.

    Ξέχασε η ευρωπαϊκή Αριστερά το κεντρικό δίδαγμα του 20ού αιώνα, δηλαδή ότι οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις δεν μετατρέπονται ειρηνικά και εκ των έσω σε προοδευτικές, γιατί είναι εκ φύσεως εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές. Μήπως δεν ήταν «ολοκληρώσεις» η Ρωσική, η Αυστροουγγρική και η Οθωμανική Αυτοκρατορία; Ποιος ο λόγος να στηρίζουν οι τότε σοσιαλιστές το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση;

    Δεν θα ήταν καλύτερα να επεδίωκαν τη συνολική σοσιαλιστική μετατροπή του «ολοκληρώματος» χωρίς διασπάσεις; Οπως όμως μας έμαθε ο Λένιν, μερικές φορές χρειάζεται να χωρίσεις τους λαούς ακριβώς για να τους ενώσεις.

    Επειτα από τρία χρόνια βαθύτατης κρίσης της ΟΝΕ, τα πράγματα άρχισαν επιτέλους να αλλάζουν μέσα στην ευρωπαϊκή Αριστερά. Σταδιακά γίνεται αντιληπτό ότι στην καρδιά της «ολοκλήρωσης» βρίσκεται ο πιο σκληρός νεοφιλελευθερισμός, που συντρίβει ανελέητα τα εργατικά δικαίωματα. Η «ολοκλήρωση» είναι εθνικά εκμεταλλευτική και καταπιεστική, με τη Γερμανία να δίνει εντολές απ' άκρου εις άκρον της Ευρώπης.

    Σταδιακά άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι αν η Αριστερά συνεχίσει να επιδιώκει ατελέσφορα την εκ των έσω μετατροπή της ΟΝΕ σε «καλή», θα αποκοπεί από τα λαϊκά στρώματα που χειμάζονται και θα αφήσει το πεδίο ελεύθερο στην άκρα Δεξιά.

    Ησυζήτηση περί ΟΝΕ, που πλέον διεξάγεται ανοιχτά στο «Die Linke» της Γερμανίας, είναι ελπιδοφόρα εξέλιξη. Επιτέλους η ευρωπαϊκή Αριστερά στις χώρες του κέντρου αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να τεθεί προς συζήτηση η ίδια η ύπαρξη του κοινού νομίσματος, το οποίο πνίγει τους λαούς της Ευρώπης.

    Η νομισματική ένωση είναι μία «ολοκλήρωση» προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και κανενός άλλου. Οι χώρες της περιφέρειας πρέπει να αποκτήσουν τη δυνατότητα εξόδου χωρίς να καταστραφούν, ενώ οι μετέπειτα οικονομικές σχέσεις των ευρωπαϊκών χωρών δεν πρέπει να αφεθούν στο έλεος της ανοιχτής αγοράς.

    Εστω και τώρα, η ευρωπαϊκή Αριστερά οφείλει να καταθέσει προτάσεις που απορρίπτουν την ΟΝΕ, κλείνουν το δρόμο στο φασισμό και ανοίγουν δρόμο προς τη σοσιαλιστική αλλαγή. Αυτές είναι οι πραγματικές παραδόσεις της Αριστεράς και όχι ο ανεκδιήγητος «ευρωπαϊσμός». Οσο γρηγορότερα τις ξαναβρεί τόσο καλύτερα για όλους μας.

  • Η οικονομική κρίση και η τύχη της Ε.Ε.

    Η οικονομική κρίση σχεδόν σ' όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης διαρκεί με εναλλασσόμενες φάσεις ύφεσης ή αναιμικής ανάπτυξης τα τελευταία πέντε χρόνια και είναι δύσκολο να προβλεφτεί η οριστική έξοδος από αυτή την κατάσταση στασιμότητας.

    Καθώς η ανεργία αυξάνεται, η κοινωνική δυσαρέσκεια βρίσκει τρόπους έκφρασης, είτε με την αδιαφορία των πολιτών για την πολιτική είτε με τη μετατόπιση των ιδεολογικών προτιμήσεών τους κυρίως προς το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος.

    Η εμμονή της γερμανικής αντίληψης για τον τρόπο εξόδου από την κρίση, δηλαδή με δημοσιονομική λιτότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα (άνοιγμα αγορών και επαγγελμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, μείωση του δημόσιου τομέα, περιορισμός του κοινωνικού κράτους κ.ά.), αυξάνει την κοινωνική και την πολιτική πόλωση χωρίς να λύνει, τουλάχιστον άμεσα, το πρόβλημα της ανεργίας και να δημιουργεί μια αναπτυξιακή δυναμική.

    Ωστόσο, καθώς πλησιάζουν οι ευρωεκλογές και ο κίνδυνος η κοινωνική δυσαρέσκεια να μεταφρασθεί εκλογικά σε πολιτική καταδίκη των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Ενωση προς όφελος κυρίως της Ακροδεξιάς, πυκνώνουν οι διαφορετικές προσεγγίσεις για μια ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική με μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη σχετικά με το δημόσιο χρέος της ευρωπαϊκής περιφέρειας και τη δημιουργία μιας, μερικής έστω, δημοσιονομικής ένωσης.

    Είναι πιθανό, μετά τις εκλογές στη Γερμανία, να υπάρξει επιτάχυνση των εξελίξεων προς μια μορφή στενότερης οικονομικής ολοκλήρωσης, η οποία δεν θα περιορίζεται στο συντονισμό και στον αυστηρό ευρωπαϊκό έλεγχο της οικονομικής πολιτικής κάθε κράτους- μέλους, επί ποινή αυστηρών κυρώσεων, όπως επιχειρείται με τη σχεδιαζόμενη οικονομική διακυβέρνηση μέχρι σήμερα, αλλά θα έχει περισσότερο κοινοτικό και λιγότερο διακυβερνητικό χαρακτήρα.

    Ηοικονομική διακυβέρνηση θα μπορούσε έτσι να αποκτήσει περισσότερα «ομοσπονδιακά» χαρακτηριστικά, δηλαδή να ασκείται σε κεντρικό επίπεδο με περισσότερα ευρωπαϊκά παρά εθνικά εργαλεία. Συμπλήρωμα της σημερινής κοινής νομισματικής πολιτικής είναι η κοινή τραπεζική εποπτεία και στη συνέχεια η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ενωσης. Παράλληλα, η αυστηρή δημοσιονομική εποπτεία (έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών) μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε κάποιου είδους δημοσιονομική ένωση.

    Οι επιβαλλόμενοι ευρωπαϊκοί περιορισμοί και έλεγχοι στην οικονομική πολιτική κάθε κράτους-μέλους μπορεί να ενισχύσουν μεσοχρόνια την πολιτική ενοποίηση, λόγω της ανάγκης για δημοκρατική νομιμοποίηση. Δηλαδή, η οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης μπορεί σταδιακά να εμπλουτισθεί και με στοιχεία πολιτικής διακυβέρνησης, όπως ζητούν αρκετές χώρες-μέλη, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία πρόσφατα.* Είναι πιθανό, αν συνεχισθεί η οικονομική κρίση με την ίδια ένταση, είτε να οδηγήσει στη διάλυση της Ε.Ε. είτε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση, όπως συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες στην κρίση του 1929, όπου πρώτη φορά δημιουργήθηκε ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός.

    Ο δρόμος που θα ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση, είτε προς τη διάλυση είτε προς την ενίσχυση της ολοκλήρωσης, εξαρτάται από πλήθος παραγόντων, κυρίως όμως από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας, οι οποίες συνεχίζουν να αποτελούν τις κινητήριες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

    Σήμερα τα συμφέροντα των δύο αυτών μεγάλων χωρών φαίνεται να αποκλίνουν σημαντικά σε σχέση με το παρελθόν, με αποτέλεσμα τη σημερινή αποτελμάτωση. Αν η οικονομική κρίση αποτελέσει τον καταλύτη για μια νέα πιο ομοσπονδιακή εξέλιξη στην Ε.Ε., όπως συχνά έχει συμβεί στην Ιστορία, θα εξαρτηθεί και από τον τρόπο που θα συμπεριφερθούν οι Ευρωπαίοι πολίτες στις επικείμενες ευρωεκλογές.

    * Βλ. «Εξοδος από την Κρίση: Εφαρμόσιμες Εναλλακτικές Προτάσεις», Ευρωπαϊκό Κέντρο Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο, τώρα

    Ηαναγκαιότητα άμεσης συγκρότησης ενός πολιτικού Μετώπου των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς προκύπτει από: Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύει σε όλα τα πεδία ότι το μόνο που τον απασχολεί είναι να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, απεμπολώντας προς τούτο και τα τελευταία ίχνη συγκρουσιακής διάθεσης.

    Το γεγονός ότι το ΚΚΕ και μετά την αλλαγή του γ.γ. της Κ.Ε. του συνεχίζει ακάθεκτα να κυριαρχείται από τη λογική «το μοναστήρι να 'ναι καλά» και από τη μη κάλυψη του κενού ανάμεσα στον παραμορφωμένο σοσιαλισμό, που πρεσβεύει, και τις συνδικαλιστικού τύπου διεκδικήσεις, τις οποίες και φρενάρει πιο εσπευσμένα όταν δεν τις ελέγχει.

    Το γεγονός ότι οι συνιστώσες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, η κάθε μία από μόνη της, αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών.

    Το γεγονός ότι η αυθόρμητη λαϊκή συνείδηση -και κατ' επέκταση το αυθόρμητο μαζικό κίνημα- όχι μόνον δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα επαναστατικοποιηθεί, αλλά πολύ εύκολα μπορεί να παρασυρθεί από τον κατ' επίφαση φασιστικό αντισυστημισμό, ο οποίος αλωνίζει, και επειδή απουσιάζει μια ισχυρή αντισυστημική Αριστερά.

    Από την αναγκαιότητα να ανοίξουμε το δρόμο προς το σοσιαλισμό, μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου Είναι, που θα πείθει ότι υπάρχει λύση εκτός των σημερινών τειχών. Το Μέτωπο αυτό θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το επίπεδο συνειδητότητας των λαϊκών μαζών -δίχως να υποτάσσεται σε αυτό- και να επιδιώκει να το ανυψώσει σε ένα ανώτερο επίπεδο.

    Από αυτήν τη σκοπιά θα πρέπει να αξιοποιηθούν κυρίως:

    - το γεγονός ότι η κρίση αποσαθρώνει την αντικειμενική βάση της συναινετικής αποδοχής της αστικής κυριαρχίας,

    - το γεγονός ότι η ένταση του αυταρχισμού συμβάλλει στην αποκάλυψη του κίβδηλου χαρακτήρα της αστικού τύπου λαϊκής κυριαρχίας,

    - το γεγονός ότι αμφισβητείται από όλο και ευρύτερες μερίδες του πληθυσμού ο ρόλος των αγορών και δη του τραπεζικού κεφαλαίου,

    - το γεγονός ότι η απόρριψη της Ε.Ε. τείνει να γίνει πλειοψηφική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κάτι που μπορεί να αποτελέσει ένα από τα θεμέλια ενός σύγχρονου διεθνισμού.

    Το Μέτωπο αυτό δεν έχει νόημα και δεν θα έχει παρά αμυδρή απήχηση στις λαϊκές μάζες, στο βαθμό που το πρόγραμμά του δεν προτείνεται να υλοποιηθεί από μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχουν οι συνιστώσες του.

    Μια τέτοια κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν στηρίζεται από ένα ισχυρό πλειοψηφικό λαϊκό κίνημα. Σε αυτήν την κατεύθυνση όμως και μια εκλογική επιτυχία του Μετώπου μπορεί να παίξει θετικό, προωθητικό ρόλο.

    Αυτή η κυβέρνηση, καθώς και το Κοινοβούλιο που θα τη στηρίζει, πέρα από το ότι μπορεί να συνυπάρχει αρμονικά με δομές λαϊκής εξουσίας, μπορεί άμεσα να λάβει μέτρα που θα ουσιαστικοποιούν τη λαϊκή κυριαρχία, όπως τη συνεχή εναλλαγή των μελών της, τη δυνατότητα ανάκλησής τους, την αμοιβή τους με ένα μέσο εργατικό μισθό, την πλήρη διαφάνεια των αποφάσεών της, τη διεύρυνση της συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων πέρα από το στενό ορίζοντα των εκλογών, την ανάπτυξη μορφών άμεσης δημοκρατίας .

    Το πρόγραμμα ενός τέτοιου αντιιμπεριαλιστικού, αντικαπιταλιστικού Μετώπου μπορεί να είναι αυτό που λίγο-πολύ με διαφορετικούς τόνους και διαφορετική φρασεολογία προτείνουν δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΜΑΑ, ο Εργατικός Αγώνας, άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανένταχτοι αριστεροί, και στην ουσία υποστηρίζει ένας κόσμος που για διάφορους λόγους παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ. Και είναι βέβαιο ότι η απόφαση για τη συγκρότησή του θα διαμορφώσει μια δυναμική πολύ πιο ισχυρή από αυτό το άθροισμα.

    Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε κι άλλο χρόνο ασχολούμενοι με εσωτερικές ισορροπίες αιρέσεων, οι οποίες, όπως έλεγε ο Μαρξ, με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος τείνουν να μετατραπούν σε αντιδραστικές. Μέτωπο τώρα, λοιπόν.

  • Αναμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία. Ξανά!

    Οκ. Lee C. Buchheit, της νεοϋορκέζικης«φίρμας» Cleary Gottlieb Steen & Hamilton, είναι ο αδιαφιλονίκητος «ειδικός» στα κουρέματα δημόσιου χρέους παγκοσμίως. Στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στην Ελλάδα πέρυσι (με το γνωστό PSI) ήταν βασικός σύμβουλος στην «αναδιάρθρωση» των κρατικών ομολόγων.

     Σε πρόσφατο άρθρο του, στο οποίο προσπαθεί να μεταφέρει με χιουμοριστικό τρόπο τα διδάγματα που πρέπει να μάθουν οι πολιτικοί από την Ιστορία των Κουρεμάτων, καταλήγει σε τρεις βασικές συμβουλές προς πολιτικούς:

    1 Αγνοήστε όλες τις μελέτες βιωσιμότητας του χρέους σας που βασίζονται στην υπόθεση ότι, στη διάρκεια της θητεία σας και πριν από την ωρίμανση ενός ακριβού ομολόγου, θα προκύψει με πιθανότητα μεγαλύτερη του 50% η... Δευτέρα Παρουσία.

    2 Αποφύγετε τόσο την υπεραισιοδοξία όσο και την κατάθλιψη. Μη γράψετε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιστολή που να ξεκινά με τη φράση: «Σήμερα το μεσημέρι ψόφησε η τελευταία μας καμήλα. Βοήθεια!».

    3 Μόλις καταλάβετε ότι το χρέος σας είναι βουνό που θα κουρευτεί έτσι κι αλλιώς, προχωρήστε άμεσα και απαιτήστε να κουρευτεί χωρίς καθυστέρηση ένα μεγάλο τμήμα του. Οι πιστωτές σας απεχθάνονται τα κουρέματα, όμως αυτό που σιχαίνονται ακόμη περισσότερο είναι παρατεταμένες περίοδοι παλινωδιών και αναποφασιστικότητας. Η αποτελεσματικότητα, η αποφασιστικότητα, η πειθαρχία και η δίκαιη αντιμετώπιση των υπό κούρεμα πιστωτών θα χαραχτεί στη μνήμη των αγορών, που θα θυμούνται αυτές τις αρετές όταν πλέον ο πόνος του κουρέματος έχει ξεχαστεί.

    Αυτά λέει όχι κάποιος περίεργος ανατρεπτικός, αλλά ο άνθρωπος των αγορών που σχεδίασε τόσα κουρέματα, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού PSI. Συγκρίνετε πώς λειτούργησαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου - Παπαδήμου, υπό το πρίσμα των συμβουλών του κ. Buchheit.

    Για να το πω απλά, έκαναν ακριβώς το αντίθετο σε όλα τα μήκη, τα πλάτη και τα ύψη. Αρχικά, ο κ. Παπανδρέου έστειλε μήνυμα στο ΔΝΤ και στους εταίρους μας ότι η «τελευταία καμήλα ψόφησε το μεσημέρι». Πολύ σύντομα ξεκίνησε μια απίστευτα επιθετική ρητορική ότι κούρεμα όχι μόνο δεν πρέπει και δεν χρειάζεται να γίνει, αλλά και όποιος το προτείνει έχει περάσει στην κλίκα των εθνοπροδοτών (το λέω αυτό εξ ιδίας πείρας). Και όταν τον Ιούνιο του 2011 η πραγματικότητα δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί πίσω από το προπέτασμα καπνού και προπαγάνδας και η Ε.Ε. αποφάσισε να συζητήσει το κούρεμα, η κυβέρνησή μας τάχθηκε υπέρ ενός τόσο μικρού κουρέματος, που ήταν δώρον-άδωρον. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διαδικασία για να γίνει το κούρεμα διήρκεσε οκτώ καταστροφικούς μήνες, στη διάρκεια των οποίων Βρυξέλλες, Βερολίνο και Αθήνα επιδόθηκαν σε μια ακατάπαυστη ακολουθία παλινωδιών και αναποφασιστικότητας.

    Κάπως έτσι φτάσαμε στο αμίμητο στην παγκόσμια οικονομική οικονομία: και να κάνουμε δύο, τελικά, βαθιά κουρέματα σε μόλις ένα χρόνο (το PSI αρχικά και την κατ' ευφημισμόν «επαναγορά χρέους» κατόπιν) και το χρέος μας να παραμείνει το ίδιο (σε απόλυτες τιμές), τη στιγμή που το ΑΕΠ της χώρας έχασε περί τα 70 δισ. Οπερ μεθερμηνευόμενον, έχουμε και πάλι ένα δημόσιο χρέος το οποίο θα κουρευτεί ξανά, θέλουμε-δεν θέλουμε -και θα κουρευτεί πολύ.

    Εν όψει του τρίτου κουρέματος, μάθαμε το μάθημα που τόσο χιουμοριστικά μας μεταφέρει ο κ. Buchheit και το οποίο δεν έμαθαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου; Οχι βέβαια. Τις ίδιες εγκληματικές ανοησίες κάνουμε τώρα.

    Λέει η τρικομματική κυβέρνηση του κ. Σαμαρά: Να περιμένουμε να γίνουν οι ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία. Να περιμένουμε να πετύχουμε σοβαρό πρωτογενές πλεόνασμα. Μόνο τότε, και αν δεήσουν οι ευρω-αγάδες, να αρχίσουμε τη συζήτηση για ένα κούρεμα το οποίο να μην είναι και πολύ μεγάλο και τους στενοχωρήσουμε.

    Υπάρχει τίποτα χειρότερο από μία αστική πολιτική εξουσία που αγνοεί, στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας μας, την ίδια την αστική λογική; Τη λογική των κορυφαίων λειτουργών της αγοράς χρήματος;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Υπουργείο Δικαιοσύνης
Με ακροδεξιούς δαίμονες και τρικομματικούς εφιάλτες
ΣΥΡΙΖΑ: Σκοπιμότητες της Ν.Δ., το «πάγωμα»
Σπ. Λυκούδης ΔΗΜΑΡ: «Δεν απειλείται η συνοχή της κυβέρνησης από το αντιρατσιστικό»
«Πολιτικά και ηθικά είμαι υπέρ του αντιρατσιστικού»
Επαρκέστατος ο ποινικός κώδικας
Το νομοσχέδιο δεν «κληρώνει» αύριο
Τι νέο φέρνει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο σε σχέση με το ισχύον καθεστώς
Νομοσχέδιο υπό 5 προϋποθέσεις
Υπόθεση Siemens
Λάθη, παραλείψεις, ερωτήματα για τη φυγή Καραβέλα
Επιστολή Χαλαστάνη στην «Κ.Ε.»
Διαφθορά και Φοροδιαφυγή
Σφίγγει ο κλοιός για Παπακωνσταντίνου και σύζυγο Γιάννου
Σοσιαλιστική Διεθνής
Γερμανική κατοχή και στη Σοσιαλιστική Διεθνή
Αρθρα/Σχολιασμοί
«Η κυβέρνησή σας έχει ήδη φτιάξει γκουλάγκ για μετανάστες...»
ΠΑΣΟΚ
Η «επιλεκτική αμετροέπεια» του Θεόδωρου Πάγκαλου
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Μετωπική Αυτοδιοίκηση
Ασκούνης: «Επιμένουμε κατά της διαθεσιμότητας, παλεύουμε για υλοποίηση των προγραμμάτων»