Έντυπη Έκδοση

Blogs in Print

  • Δύο μπλόγκερ ποστάρουν στην «Ελευθεροτυπία»

    Οσα παίρνει ο διάολος

    Γράφει ο Sraosha: http//sraosha2.blogspot.com Η κυβέρνηση Παπανδρέου, κυβέρνηση ερασιτεχνών όπως νομίζαμε τότε, αντικατέστησε την κυβέρνηση Καραμανλή, κυβέρνηση απλώς ανίκανων όπως νομίζαμε τότε. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, στο όνομα της μεταρρύθμισης, όπως πολλοί νομίσανε τότε, θα επέβαλλε λιτότητα και εξορθολογισμό, στερήσεις και αναστολή κάποιων δικαιωμάτων, ίσως και κάποιων ελευθεριών, στο όνομα της εξυγίανσης του κράτους.

    Η κυβέρνηση αυτή ξεκίνησε λοιπόν δυναμικά το έργο της ξηλώνοντας την εργατική νομοθεσία, για να καταστεί η Ελλάδα ελκυστικότερη για επενδύσεις - τα γνωστά ψεύδη (ή, αν είμαστε επιεικείς, νεοφιλελεύθερα δόγματα).

    Πολλοί ήταν βέβαιοι ήδη τότε, μόλις πριν από τρία χρόνια, ότι μας ανέμενε καταστροφή ανήκουστη για μη εμπόλεμη χώρα. Ακόμα και αμαθείς περί τα οικονομικά, όπως εγώ, γνώριζαν, αν μη τι άλλο, ότι τα αρχικά Δέλτα Νι Ταυ είναι το αντίστοιχο στον πραγματικό κόσμο του βιβλικού Χι Ξι Στίγμα: τυραννία, ερήμωση, θάνατος - συνοδεία του Ψευδοπροφήτη που κάνει το άσπρο μαύρο. Κάποιοι σαφώς πιο διαβασμένοι και πιο καταρτισμένοι, όπως λ.χ. ο Τάλως στο ιστολόγιό του (http://histologion-gr.blogspot.com) και αλλού, προειδοποιούσαν ότι επίκεινται εξανδραποδισμός των πιο αδύναμων, γενικευμένη εξαθλίωση και ωμότατος αυταρχισμός. Με αριθμούς και γεγονότα και χωρίς καθόλου βιβλικές κορόνες.

    Στο έργο της την κυβέρνηση Παπανδρέου διαδέχθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου. Η οποία κλήθηκε να «τολμήσει», αφού δεν ήταν δέσμια της ψήφου και του πολιτικού κόστους, παρά ένα διορισμένο διευθυντήριο (αν και κάπως πολυπληθής για διευθυντήριο). Βεβαίως, όποιος δεν δεσμεύεται από την ψήφο και το πολιτικό κόστος δεν έχει και πολιτικές ευθύνες: εντολές εκτελεί. Η κυβέρνηση του συμπαθούς τραπεζίτη αποδείχτηκε λοιπόν στυγνότερη, ωμότερη από τους προκατόχους της. Αναδείχθηκε αποτελεσματικότατη στην καταστολή και στη βία, στις περικοπές, στο ξήλωμα της δημόσιας υγείας και στο στραγγαλισμό της παιδείας, ενώ εντελώς ανίκανη για μεταρρυθμίσεις, στον πολύ μικρό βαθμό που οι όποιες μεταρρυθμίσεις αποτέλεσαν ποτέ σοβαρό στόχο και όχι πρόσχημα για ξεπουλήματα. Παράλληλα, ξεσφήνωσε το παλούκι από την καρδιά του φασιστικού βρικόλακα (που είχε και ένα 10-15% έτοιμο να τον δεχτεί εις τα ίδια) και του παρέσχε και ένα περιβάλλον κοινωνικής δυσωδίας και ζοφερής οπισθοδρόμησης, ώστε να κάνει το φονικό βίο του ανάμεσά μας πιο ευχάριστο.

    Μετά ήρθε η κυβέρνηση Σαμαρά: ένας εσμός παλιών καλών διεφθαρμένων, θέσει νεοφιλελεύθερων (τόσο όσο χρειάζεται για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους), παλαιοδεξιών και παραφασιστών. Παρατρεχάμενοί τους, ένα ΠΑΣΟΚικό απολειφάδι που τρέμει τις εκλογές και κάποιοι ανεκδιήγητοι σοσιαλδημοκράτες. Μια κυβέρνηση που επιτάχυνε το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων και που μας απάλλαξε από προσχήματα και εκβιασμούς, αντικαθιστώντας τα με εναργείς δηλώσεις προθέσεων και ομολογίες πίστεως. Μια κυβέρνηση που έβαλε στο σαλονάκι το φασισμό και τον κερνάει από το αίμα μας.

    Στο μεταξύ, συνεχίζουν πολλοί να πέφτουν από τα σύννεφα: τελικά δεν απεμπολήσαμε τη δημοκρατία, τις ελευθερίες, τα δικαιώματά μας, την όποια ανοιχτή κοινωνία και τα δημόσια αγαθά για να μεταρρυθμιστούμε και να εξυγιανθούμε και να αλλάξουμε και να γίνουμε λαός και για να έρθει η ανάπτυξη. Τα απεμπολήσαμε αυτά και πολύ περισσότερα για να ξεπουληθούν τα πάντα σε ημέτερους (όπως παλιά), για να μετατραπεί ο δημόσιος πλούτος σε κρατικά επιχορηγούμενες ιδιωτικές ζημιογόνες επιχειρήσεις, για να σωθούν οι δανειστές μας. Ποιος το περίμενε, λένε.

    Τουλάχιστον, όπως προαναφέρθηκε, γλιτώσαμε από προσχήματα, από κοινοβουλευτικά θέατρα και το συνειδησιακό δράμα του κάθε τοπικού γόνου ή υποσελέμπριτι που εκλέχτηκε βουλευτής με όραμα κτλ. Νομοθετούν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (όρος που δεν είχα συναντήσει από το 1980 που διαβάζω εφημερίδες - κι έχω καλή μνήμη). Με μία ΠΝΠ (κι άλλα αρχικά) κλείνουν τη δημόσια ραδιοτηλεόραση αυθημερόν: αυτή η κυβέρνηση δεν χρειάζεται καν την προπαγάνδα, ή μάλλον κάνει outsourcing και σε αυτήν. Και ό,τι δεν χρειάζεται το ξεπουλάει (αν μπορεί) ή το αφανίζει.

    Το έτος λοιπόν είναι 2013. Τρία χρόνια μετά το Καστελόριζο, η κατάσταση στη χώρα συνοψίζεται ως τρόμος και αθλιότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας: αστυνομική βία, πογκρόμ, Αμυγδαλέζα, Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, διαπομπεύσεις, φασισμός υπό προστασία, ξεπούλημα κοινωνικών αγαθών, προπαγάνδα, ανεργία, εξαθλίωση, διαφθορά, φίμωση της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Για να το πούμε πιο βιβλικά: ζούμε το βδέλυγμα της ερημώσεως, ό,τι απομένει δηλαδή αφού τα πάρει όλα ο διάολος.

  • Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα

    Γράφει η Niemandsrose: http//niemandsrose- nieman dsrose.blogspot.com Ζει στη Βοστόνη και εργάζεται στο ΜΙΤ, ένα από τα επιφανέστερα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο. Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ζει στις Βρυξέλλες και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μάλλον ιδανικό εργασιακό περιβάλλον. Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ζει στο Λονδίνο και εργάζεται σε ναυτιλιακή εταιρεία, κερδίζοντας πολλά χρήματα. Και θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα.

    Είναι αμέτρητοι οι νέοι άνθρωποι, που επειδή είναι ικανότατοι και υπερπτυχιούχοι έχουν εξασφαλίσει περίοπτα πόστα στο εξωτερικό, με αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες και πολύ ικανοποιητικές αμοιβές. Είναι σχεδόν βέβαιο πως μόλις επιστρέψουν, θα πάρουν την κατιούσα επαγγελματικά, θα κάψουν την προοπτική καριέρας.

    Ομως, σου λένε πως θέλουν να τα παρατήσουν όλα για να γυρίσουν στα πάτρια εδάφη. Οποτε τυχαίνει να με ρωτήσουν σχετικά με την απόφασή τους να επαναπατριστούν, δεν ξέρω τι να τους πω. Οσο κι αν μου έχουν λείψει, όσο κι αν η καθημερινή επικοινωνία μας με τόσα μέσα δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια βραδιά που θα περάσουμε μαζί, δεν τολμώ να υποστηρίξω μια τέτοια παράλογη απόφαση.

    Κι όταν αναρωτιέμαι γιατί κι εγώ δεν ξαναφεύγω στο εξωτερικό, καταλήγω σε μιαν αντίφαση, πως ενώ νιώθω να ασφυκτιώ στην Ελλάδα, συγχρόνως δεν θέλω να το βάλω στα πόδια πια, δεν θέλω να τους κάνουμε τη χάρη. Και μόλις έχω δώσει αυτή την απάντηση, κοιτάζω τα παιδιά μου και ντρέπομαι που εγκατέλειψα την ήρεμη ζωή που προοιωνιζόταν για μας στο εξωτερικό για να τα φέρω να ζήσουν σ' αυτόν τον τόπο.

    Εναν τόπο που κυβερνάται από ξεδιάντροπους αχυράνθρωπους, που πραξικοπηματικά καταστέλλουν τη λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης προκειμένου να την πουλήσουν κοψοχρονιά, όπως και κάθε περιουσία του Δημοσίου, στους ιδιώτες επενδυτές. Εναν τόπο που κυβερνάται από ανίκανους να κυνηγήσουν τους μεγαλο-οφειλέτες του Δημοσίου, ενώ έχουν ωθήσει στην απόγνωση εκατομμύρια νοικοκυριά.

    Ο τόπος αυτός σκοτώνει, σπρώχνοντας ανθρώπους στην αυτοκτονία. Ο τόπος αυτός δολοφονεί με τον εξαγριωμένο, διεφθαρμένο και ανεξέλεγκτο κατασταλτικό μηχανισμό του: είναι πια υπερβολικά πολλά τα «μεμονωμένα περιστατικά» αστυνομικής βίας και τυγχάνουν παραδειγματικής ατιμωρησίας. Ο τόπος αυτός σκοτώνει απολύοντας γιατρούς, κλείνοντας νοσοκομεία, αφήνοντας το ΕΣΥ να ρημάξει, χωρίς εξοπλισμό, χωρίς φάρμακα.

    Ο τόπος αυτός έχει μια κυβέρνηση που όχι μόνο δεν προβαίνει στο διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, αλλά ηγείται αυτής κάποιος που επικαλείται τη βοήθεια της Παναγίας για τα εθνικά ζητήματα και επιτρέπει σε παραθρησκευτικές οργανώσεις, σε αγαστή συνεργασία με την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, να τραμπουκίζουν πολιτιστικά δρώμενα. Ενας τόπος που βιώνει το πιο εφιαλτικό σενάριο, την άνοδο του ναζισμού.

    Ενα τόπος που του έλαχε μία Αριστερά που αδυνατεί να ξεπεράσει την παιδική της αρρώστια, της εσωστρέφειας και του αλληλοσπαραγμού, ώστε να συγκροτήσει επιτέλους ένα ενιαίο, αρραγές αντιφασιστικό μέτωπο. Εναν τόπο που αποδείχθηκε πως συντηρούσε και αξίωνε μια καταγέλαστη ιντελιγκέντσια, καλοθρεμμένη από κρατικές επιχορηγήσεις και κοκτέιλ πάρτι με οικονομικούς παράγοντες, που τώρα με περίσσιο θράσος κουνάει το δάχτυλο στα θύματα της κρίσης, εξακολουθώντας παράλληλα να παίζει το ρόλο του υποτακτικού στα κάθε λογής αφεντικά της.

    Κι όμως, δεν είναι αυτός ο τόπος που νοσταλγούν τα αποδημητικά πουλιά, οι φίλοι μας. Αυτό που περιγράφω είναι η δυστοπία μασκαρεμένη με φανταζί ευφημισμούς: ασφάλεια, ανάπτυξη, μεταρρύθμιση, διαρθρωτικές αλλαγές κ.λπ. Εμάς είναι άλλος ο τόπος μας, είναι η γεωγραφία των προσώπων.

    Δεν ξέρω πώς γίνεται, ακόμη και για όσους από μας δεν σημαίνει τίποτα η πατρίδα και η σημαία, να σπαράζουμε γι' αυτόν τον τόπο, ξεχνώντας πάλι και πάλι το λόγο του ποιητή, πως αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Ξεχνώντας πως αυτό το χώμα είναι και δικό τους και πως βγήκαν από τις τρύπες τους, που ζέχνουν αποσύνθεση και θάνατο, να το διεκδικήσουν πάλι. Δεν ξέρω πώς γίνεται να θέλουν οι φίλοι μου να επιστρέψουν σε έναν τόπο που βουλιάζει στο ζόφο, δεν ξέρω πώς γίνεται να θέλω κι εγώ να επιστρέψουν, δεν ξέρω πώς γίνεται να μη θέλω να φύγω. Ξέρω ότι γίνεται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Πυρκαγιές
Η ψυχραιμία, ασπίδα μας στις φλόγες
79 πυρκαγιές σε 48 ώρες
Προσοχή στα διακοσμητικά φυτά
Παράθυρα ερμητικά κλειστά
Πρώτα αποθηκεύουμε νερό με κάθε τρόπο...
Νησιωτική Ελλάδα
Στη Σέριφο οργανώνουν ένα δικό τους σύστημα υγείας
ΙΓΜΕ
«Ηταν συμφωνία από το 1987»
Δικαστικό ρεπορτάζ
Ελεύθερος ο Λάκης Γαβαλάς
Στη φυλακή τρεις γιατροί του Ηρακλείου
Ραδιόφωνο
Ραδιοερασιτέχνες Κρήτης στην υπηρεσία του πολίτη
Πρωτοπόροι οι Κρητικοί
Με εξετάσεις στο υπουργείο Μεταφορών-Επικοινωνιών
Kακοποίηση
Ξενώνας για κακοποιημένες μητέρες
Κοινωνικά θέματα,
Στης ακρίβειας τον καιρό... βάλθηκα να παντρευτώ
Θεσσαλονίκη, πόλη εμποδίων
Άλλες ειδήσεις
Τα όρια της αξιοπρέπειας