Έντυπη Έκδοση

Οι αναγνώστες γράφουν

  • Το τερατούργημα της Eurovision και οι ευρωεκλογές

    Οι ομοφυλόφιλοι είναι άνθρωποι όπως όλοι μας και χρήζουν αποδοχής και σεβασμού. Δεν είναι διαφορετικοί, γιατί έχουν την ίδια «ανατομία» και «φυσιολογία» σύμφωνα με την ιατρική. Παρουσιάζουν μόνο μία διαφοροποίηση στην προσωπική χρήση κάποιων σωματικών τους οργάνων και στις συναισθηματικές τάσεις. Είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, που δεν μας αφορά.

    Στην κοινωνική συμμετοχή μπορεί να έχουν πολλά προσόντα, πολλές δυνατότητες, να είναι σπουδαίοι φίλοι και συνεργάτες, αγωνιστές, ήρωες.

    Καμία σχέση δεν έχει το τερατούργημα της Eurovision με τους ομοφυλόφιλους και τους τραβεστί (Δεν είναι οι μόνοι που ενδύονται άλλη εικόνα από την πραγματική τους. Είναι χαρακτηριστικό εποχής - marketing).

    Αντίθετα, προσβάλλει κάθε άνθρωπο και όλο το ζωικό βασίλειο αυτή η παραποίηση. Φανταστείτε ένα ον με σώμα σκύλου και κεφάλι γάτας.

    Προσβάλλει κάθε αισθητική, δεδομένου ότι προκαλεί τρόμο το αλλόκοτο και απώθηση η παραποίηση.

    Το πιο σημαντικό είναι η αρνητική επίδραση στα παιδιά και στους εφήβους που μέσα στην αναπτυξιακή δυναμική "παλεύουν" και για την ταυτοποίηση του φύλου τους. 2-3 παιδιά στο Παιδιατρικό ιατρείο με ρώτησαν έντρομα: «Δηλαδή, μπορεί να γίνω και άντρας και γυναίκα ταυτόχρονα;».

    Το μοντέλο αυτό -και η προβολή που είχε- δημιουργεί "σύγχυση" και είναι ιδιαίτερα "νοσογόνο" στην ευαίσθητη ηλικία, με αποτέλεσμα οι γονείς να καταφεύγουν για βοήθεια των παιδιών στην "κλισαρισμένη" ψυχιατρική (φαινόμενο γενικότερων δομών). Ετικετοποίηση, ανεύθυνες ψυχοθεραπείες, ψυχοφάρμακα: κατασκευή των μελλοντικών ψυχολογικά αναπήρων, που συμβάλλει στην αύξηση των θυμάτων που προκύπτουν από τον "οικονομικό πόλεμο" της παρακμιακής Ευρώπης.

    Ας ελπίζουμε στην ανατροπή!».

    Β. Χριστοπούλου - Καλοδίκη,

    παιδίατρος

  • Ενας «σοφός» δημοτικός νόμος

    Κύριε διευθυντά, Πριν λίγο καιρό πληροφορήθηκα από αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων για ένα «σοφό» δημοτικό νόμο.

    Οταν κάποιος ιδιοκτήτης καφενείου καταλαμβάνει μόνιμα και χωρίς άδεια κοινόχρηστο χώρο (πεζοδρόμιο, δρόμο, πεζόδρομο, πλατεία) με τραπεζοκαθίσματα, η αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αν ειδοποιηθεί, σημειώνει την παράβαση για μία μόνο φορά κατά τη διάρκεια του έτους, δηλαδή δεν θεωρεί την παράβαση διαρκείας. Επιβάλλεται δε πρόστιμο το οποίο δεν εισπράττεται από δημόσιο ταμείο και ως εκ τούτου η μη πληρωμή ή πηγαίνει εις τα "καλένδας" ή καταβάλλεται υπό μορφή "ενοικίου", π.χ. ― 1.000 για ετήσια κατάληψη 20 τετραγωνικών μέτρων. Αποτέλεσμα αυτού είναι η μόνιμη κατάληψη κοινόχρηστων χώρων από επιτήδειους και με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τους περαστικούς και τους μόνιμους κατοίκους.

    Υ.Γ. Αραγε οι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας θα απαντήσουν στην επιστολή μου;».

    Ευτύχιος Δρούσης,

    πολ. μηχανικός

    Αθήνα

  • «Γλίτωσα παρά τρίχα»

    Πριν από λίγες μέρες στις 04.00 το πρωί πήγα εσπευσμένα στο Αττικό Νοσοκομείο που βρίσκεται κοντά στο Χαϊδάρι, με οξύτατο πόνο στο στομάχι. Από τις 04.00 η ώρα κατάφεραν με τα χίλια ζόρια να με εξετάσουν γύρω στις 06.30, μου έκαναν υπέρηχο, αιματολογικές, όλες οι εξετάσεις βγήκαν καθαρές.

    Μου έκαναν παυσίπονη ένεση, αλλά ο πόνος παρέμενε. Ο υπέρηχος δεν έδειξε κάτι. Μου λένε θα περιμένεις λίγο να βγουν τα αποτελέσματα, το λίγο ήταν από τις 06.30 τα χαράματα και οι εξετάσεις βγήκαν στις 10.30 της Πέμπτης. "Ολα καθαρά, μόνο λίγο τα λευκά σας είναι ανεβασμένα"! Ο πόνος δεν περνούσε και τους παρακαλούσα να μου κάνουν ακόμη μια παυσίπονη, μου την κάνουν μετά από χίλια παρακάλια και μου λένε δεν μπορούμε να σας κρατήσουμε άλλο, κάναμε ό,τι μπορούμε, φαίνεται ότι έχετε κολικό εντέρου, να πάτε σπίτι σας για κατ' οίκον νοσηλεία... η γιατρός ήταν ειδικευόμενη, αλλά το θέμα ήταν ότι με είδε και η καθηγήτρια του νοσοκομείου μιας και τυγχάνει ο Θεός να την κάνει πανεπιστημιακό. Μου λέει και αυτή, δεν βλέπω κάτι, μπορείτε να πάτε σπίτι σας, με έβγαλαν από το νοσοκομείο με 15.000 λευκά ενώ το όριο ήταν 9.000!

    Ερχομαι λοιπόν σπίτι και ο πόνος να μην περνάει με τίποτα, να μη σας τα πολυλογώ, παίρνω την ασφαλιστική μου, τους εξηγώ και φεύγω για το "Υγεία" (ευτυχώς που είχα ιδιωτική ασφάλεια). 14.30 η ώρα περίπου φτάνω εκεί, μου κάνουν εξετάσεις και τα λευκά από 15.000 χιλιάδες ανέβηκαν στις 19.200! Οξεία σκωληκοειδίτιδα και μάλιστα κρυφή, ψηλά, πίσω από το συκώτι γι' αυτό και ο πόνος δίπλα στο στομάχι, 17.30 μπαίνω για χειρουργείο και βγήκα 20.40!!! Δόξα τω Θεώ είχα την ασφάλεια και γλίτωσα στο παρά 5! Αν έμενα σπίτι, τώρα πολύ απλά δεν θα ζούσα. Αναρωτιέμαι πώς οι γιατροί, εφ' όσον πονούσα και είχα και τα λευκά ανεβασμένα, πήραν την απόφαση να με στείλουν σπίτι μου. ΗΤΑΝ ΕΓΚΛΗΜΑ. Στάθηκα τυχερός λόγω ιδιωτικής ασφάλισης, ο επόμενος συμπολίτης μου που δεν θα έχει θα πάει έτσι σαν το σκυλί στο αμπέλι; Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να πεθαίνεις από μια σκωληκοειδίτιδα. Αν είναι δυνατόν, πού ζούμε; Να χαίρεστε τη δημόσια Υγεία, κύριε Αδωνι».

    Με εκτίμηση,

    Στραγαλινός Ζώης

  • Σπατάλη

    Επειδή λέγεται ότι έχουμε πολυτέλεια της κατανάλωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται υποχρεωτικά εξαιτίας επιβεβλημένης ανάγκης, αλλά για λόγους αυτάρκειας, η οποία, αν δεν καταστεί δυνατή, ψυχολογικά λειτουργεί ως στερητικό σύνδρομο. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο σε εκείνους οι οποίοι είχαν ζήσει στα δύστυχα χρόνια της εξαθλιωμένης φτώχειας που συνεπάγετο πείνα, δημιουργώντας σ' αυτούς απωθημένα για να τα βγάζουν τώρα κάνοντας σπατάλη, που μοιάζει ωσάν να εκδικούνται για την ταπείνωση που υπέστησαν τότε.

     Αλλά στη "γωνία" τούς περιμένει η ανεξόφλητη πιστωτική κάρτα που τους έχει χορηγηθεί από κάποια τράπεζα για την αγορά καταναλωτικών αγαθών πρώτης ανάγκης. Από τις τράπεζες δέχονται αλλεπάλληλες κλήσεις κινδυνεύοντας και μόνο από το άκουσμα του τηλεφώνου, να υποστούν απότομα εγκεφαλικά και εμφράγματα, χωρίς όμως να παραβλέπεται πως και οι ίδιοι φέρουν σε κάποιο βαθμό ευθύνη, όταν προκαλούν για τον εαυτό τους αυξημένες ανάγκες, αντί να αρκούνται σε απαραίτητες. Αν όμως δούμε το πρόβλημα από μια άλλη, ίσως σοβαρότερη οπτική αγωνία, θα 'λεγα ότι αξίζει να παραθέσω τα εξής: Η πρόοδος δεν είναι άμοιρη ευθυνών όταν η ίδια είναι πολλαπλασιασμός αναγκών. Εκτός αν δεχθούμε ότι ο κόσμος είναι προϊόν Ανάγκης, η οποία ενυπάρχει στη συνείδησή μας, και εκδηλώνεται από αναγκαιότητα της συνείδησης, η οποία συνείδηση αποτελεί επιβεβαιωμένη ταυτοσημία με την ουσία της Αλήθειας και Αλήθεια είναι η ορθή περιγραφή της Αναγκαιότητας».

    Κων/νος Παπανδρέου

    Φαρραί Πατρών

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Ακραία καιρικά φαινόμενα
Το δράμα της Σερβίας ένωσε ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό!
ΤΑΙΠΕΔ
Γδύνουν τη Νύμφη του Θερμαϊκού
ΕΥΑΘ
Δεν βάζουν νερό στο κρασί τους παρά το «όχι» στο δημοψήφισμα
Υπουργείο Παιδείας
Τα μηχανογραφικά των Πανελλαδικών στο Ιντερνετ
Σχολική Ημέρα Αιμοδότη η εβδόμη του Νοέμβρη
Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές
Δήμαρχοι ολικής επαναφοράς
Το παλεύει ο Κορτζίδης παρά το λούνα παρκ
Ενωση Εισαγγελέων
«Ανεφάρμοστη η ποινική συνδιαλλαγή»
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Στη λίστα της Αντιτρομοκρατικής ο δολοφονηθείς στον Κορυδαλλό
Ελεύθερο Ρεπορτάζ
Δυο παπάκια... αγριόπαπιες
Καινοτομίες/Ιδέες
Μαραθώνιος ιδιοκατασκευών
ΚΕΠ
ΚΕΠ για όλες τις δουλειές
Ανθρώπινα
Τριακονταετής σπουδή της Λημνίων ντοπιολαλιάς
Αστροβραδιά