Έντυπη Έκδοση

Οι αναγνώστες γράφουν

  • Υποσχέθηκε αξιοπρέπεια... δεν τη δικαιούμαστε;

    Παρακολουθώντας την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρα να αναλύει την «επόμενη μέρα», τα πρώτα δηλαδή μέτρα ανακούφισης και στήριξης των κοινωνικών στρωμάτων που χτυπήθηκαν περισσότερο από την πολιτική των μνημονίων, αντιλαμβάνεται ο καθένας, πρώτον, πως η σωτηρία της χώρας αναπόφευκτα περνά μέσα από τη σωτηρία της κοινωνίας, και δεύτερον, καταλαβαίνουμε όλοι, πλέον, το λόγο της τηλεοπτικής φίμωσης που επέβαλαν συγκεκριμένα ΜΜΕ (και όπως αποδείχτηκε με τις πρόσφατες παραιτήσεις στελεχών της ΝΕΡΙΤ, η λογοκρισία ήταν με καθαρή «εντολή Σαμαρά»).

    Η κυβέρνηση αφού πρώτα έπεισε (;) την ελληνική κοινωνία ότι η κανονική ζωή δεν την αφορά, ότι δηλαδή μια αξιοπρεπής διαβίωση δεν είναι πλέον εφικτή, έρχεται τώρα με σειρά ψευδών και αστείων επιχειρημάτων να χαρακτηρίζει ως "παροχολογία" τη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ στο αυτονόητο καθήκον μιας κυβέρνησης που αντιλαμβάνεται την αντιμετώπιση της βαθιάς ανθρωπιστικής κρίσης που διέρχεται η κοινωνία ως πρωτεύον καθήκον.

    Κατηγορείται ως λαϊκισμός η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει αυτό που σε όλους τους τόνους πάντα διακήρυττε: την ανθρωπιστική κρίση. Ανακουφίζοντας πρώτα απ' όλα τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Διασφαλίζοντας δηλαδή τα αναγκαία και απαραίτητα για την ανθρωπινή ζωή και αξιοπρέπεια όπως το φαγητό, το ηλεκτρικό ρεύμα και τη στέγη σε τουλάχιστον 300.000 νοικοκυριά που βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης.

    Κατηγορείται ως λαϊκισμός η επιλογή να κρατήσει όρθια πρώτα την κοινωνία από τη φτώχεια με μέτρα απόλυτα αξιολογημένα. Μέτρα τα οποία, όμως, βρίσκονται στην ακριβώς αντίπερα όχθη από τις έως σήμερα κυβερνητικές επιλογές. Μέτρα και δεσμεύσεις με μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση -αντίληψη και με σαφές ιδεολογικό και αξιακό πρόσημο! Δεν μπορούν να δίνονται παροχές, λένε τα κυβερνητικά στελέχη, γιατί δεν τα αντέχει η οικονομία...

    Αραγε... Είναι παροχή το φαγητό αυτών που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης; Είναι παροχή να ανάβεις ξανά το φως σε αυτούς που ζουν στο σκοτάδι; Η μήπως θεωρούν παροχή τη στέγαση των συνανθρώπων μας, που μέσα στον ορυμαγδό των μνημονίων έχασαν τα πάντα!

    Ας μας εξηγήσουν, όμως...

    Γιατί...; Δεν μπορείς να δώσεις δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα για τις στοιχειώδης ανάγκες ενός νοικοκυριού, μέτρο αξίας 59.400 εκατ. ευρώ, όταν μόνο από δύο εταιρείες (Energa και Hellas Power) το ελληνικό Δημόσιο και ΔΕΗ η ζημιώθηκαν τουλάχιστον κατά 280 εκατ. ευρώ!

    Γιατί...; Δεν μπορείς να δώσεις δωρεάν στέγαση, μέτρο αξίας 54 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που μόνο το σκάνδαλο της Proton Bank κόστισε στο ελληνικό Δημόσιο το λιγότερο 51 εκατ. ευρώ!

    Γιατί...; Δεν μπορείς να επιδοτείς με κάρτες μεταφοράς όσους βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, μέτρο αξίας 120 εκατ. ευρώ, όταν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μαζί χρωστούν (και δεν πρόκειται να πληρώσουν) 270 εκατ. ευρώ!

    Γιατί...; Δεν μπορείς να δώσεις σίτιση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη σε ανασφάλιστους και ανέργους τη στιγμή που ο σκανδαλώδης κατάλογος της λίστας Λαγκάρντ από τον μη έλεγχο παραμένει ακόμη ανενεργός, ή, τη στιγμή που οι καναλάρχες απαλλάσσονται από την καταβολή φόρου, οι διαγραφές προστίμων σε ημετέρους συνεχίζονται, όπως και μια σειρά άλλων χαριστικών πράξεων που αφαιρούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο!

    Ο ρεαλισμός της σημερινής συγκυβέρνησης, δυστυχώς, αρχίζει και τελειώνει στα μνημόνια και στις περικοπές μισθών και συντάξεων, στους αντεργατικούς νόμους, τα απάνθρωπα χαράτσια και στις δεσμεύσεις προς τους δανειστές, κλείνοντας ερμητικά τα μάτια στο 21% της κοινωνίας που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και στα ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά που διολισθαίνουν σταθερά στην εξαθλίωση!

    Είναι πλέον σαφές σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας πως αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει τις επιλογές της από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης αυτού του τόπου.

    Και οι επιλογές της είναι στην ακριβώς απέναντι πλευρά από τις αξιακές επιλογές και τις προτεραιότητες μιας κυβέρνησης της Αριστεράς!».

    Δημήτρης Καπέλλας

  • Αγωνίες ενός τελειόφοιτου

    Καθετί ωραίο στη ζωή έχει και το τέλος του. Ετσι και τα φοιτητικά τα χρόνια πέρασαν ανεπιστρεπτί. Το μεγάλο μου όνειρο, που είχα παιδιόθεν να γίνω καθηγητής, πλησιάζει όλο και πιο κοντά. Το πτυχίο μου γράφει «Απόφοιτος της φιλολογίας Πατρών». Κι όμως, ενώ κατάφερα τον στόχο μου, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα.

    Χαρά και περηφάνια εναλλάσσονται με θλίψη και νοσταλγία και τούμπαλιν. Τη στιγμή της παραλαβής του πτυχίου μου πάντα την ονειρευόμουν με μεγάλη προσδοκία. Τώρα, όμως, κάτι με κρατά πίσω και μου σκοτεινιάζει την καρδιά.

    Τι πιο όμορφη εμπειρία από τα φοιτητικά τα χρόνια! Ακόμη ενθυμούμαι την πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Γνώρισα πολλά παιδιά, όμως δεν μπόρεσα να συγκρατήσω όλα τα ονόματα. Χαρούμενα κι αθώα βλέμματα έψαχναν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μέσα στο πλήθος της μεγάλης αίθουσας. Περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα εξάμηνα, οι εξεταστικές περίοδοι και παρ' όλα αυτά, ένιωθα πρωτοετής. Αν με ρωτήσετε και τώρα, έτσι νιώθω ακόμη. Γνωριμίες, φιλίες, έρωτες, βόλτες, αστεία, γέλια συνθέτουν τη φοιτητική μου περίοδο. Και ξαφνικά, έρχεται το πτυχίο να βάλει ταφόπλακα σε όλα αυτά. Ενας πολύ όμορφος, ίσως ο πιο ξεχωριστός κύκλος της ζωής μου κλείνει αναπάντεχα. Τώρα ανοίγονται μπροστά μου νέοι ορίζοντες, νέοι δρόμοι, νέοι στόχοι, νέες επιδιώξεις. Ενώ η ζωή προχωρεί, νιώθω ότι κάτι με κρατά πίσω· πίσω στις παρέες μου, στα φιλαράκια μου, στις έντονες αναμνήσεις της φοιτητικής ζωής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια, πήρα πράγματα κι έδωσα πράγματα. Ο αποχαιρετισμός με φίλες και φίλους που φεύγουν για τα μέρη τους, μου αφήνει μία πίκρα... "Εις το επανιδείν" λέμε, ενώ μέσα μας ξέρουμε ότι ίσως δεν βρεθούμε ποτέ ξανά. Οχι γιατί δεν το επιθυμούμε, αλλά γιατί την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά των φοιτητικών χρόνων τις διαδέχεται το άγχος της εύρεσης εργασίας και της επιβίωσης.

    Συν τοις άλλοις το γκρίζο χρώμα γίνεται ακόμη πιο σκούρο, γιατί οι δουλειές είναι ελάχιστες και η ζήτηση σε νέους πολύ μικρή. Ακούς παντού φωνές: "Το εξωτερικό είναι η λύση· εκεί υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση". Καλά όλα αυτά στα λόγια, στην πράξη όμως, πώς μπορείς να το κάνεις; Πώς μπορείς να αφήσεις το ομορφότερο μέρος της γης, την πατρίδα σου, την Ελλάδα, τον τόπο όπου μεγάλωσες, τον τόπο που αγάπησες και να φύγεις στην ξενιτιά;

    Σκέψεις πολλές με πλημμυρίζουν και πώς να γίνει διαφορετικά, αφού η επίτευξη του στόχου μου, το πολυπόθητο χαρτί, το πτυχίο, μοιάζει να είναι ο χειρότερός μου εφιάλτης! Αυτά είναι λίγο πολύ τα συναισθήματα και οι στοχασμοί των νέων στις μέρες μας.

    Παρά ταύτα δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι το μέλλον της χώρας μας είμαστε εμείς, οι νέοι. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, πάντως εγώ θα παραμείνω στη χώρα μου και θα βρω το δρόμο μου. Θα κλείσω τα αφτιά μου σε όλες τις Κασσάνδρες που ευαγγελίζονται ότι η λύση για τους νέους είναι το εξωτερικό και θα πετύχω. Φίλτατοι κι αξιαγάπητοι πτυχιούχοι, το μέλλον της πατρίδας μας μάς ανήκει κι έχουμε χρέος να παλέψουμε γι' αυτό. Ας είμαστε λοιπόν η νέα γενιά που θα αναμορφώσει την Ελλάδα, που θα φέρει "ανοιξιάτικες μέρες στην παγωμάρα του χειμώνα". Με ακράδαντη πίστη στον εαυτό μας και στις δυνάμεις μας ας σταθούμε γερά στα πόδια μας κι ας αγωνιστούμε για την ευημερία τη δική μας, της κοινωνίας και του τόπου μας».

    ΥΓ. Αφιερωμένο σε όλους τους απόφοιτους

    Δημήτρης Κομποχόλης,

    φοιτητής Φιλολογίας Πατρών

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
ΕΛΣΤΑΤ
«Μαμά, η Ελλάδα γερνάει...»
Υπουργείο Υγείας
Μπαλώματα Βορίδη στις τρύπες του ΠΕΔΥ
Μετανάστες/Αστυνομικό ρεπορτάζ
Μετανάστες στον... αυτόματο πιλότο
ΟΑΣΘ
Φουντώνουν οι αντιδράσεις για τις αυξήσεις στα εισιτήρια
ΕΝΦΙΑ
Ο ΕΝΦΙΑ... σκοτώνει
Διήμερο μπλόκο στις τράπεζες κατά του χαρατσιού
Υπουργείο Παιδείας
Από 9 έως 17 Οκτωβρίου οι αιτήσεις για μετεγγραφές φοιτητών
Υπουργείο Τουρισμού
Πρωταθλήτρια στις αφίξεις η τουριστική Κρήτη (+18,8%)
Αυτοκινητοβιομηχανία
Παρήγγειλαν 25.000 Pony με το καλημέρα
Ρομά
Ρομά και μπαλαμέ μαζί
TV & Media
Νέα γερή καμπάνα στο «Αλ Τσαντίρι νιους»
Η ΝΕΡΙΤ απαντά για τις... σπατάλες στη Χαλκιδική
Ανθρώπινα
«Αϊ-Δημητράκη μου, μικρό καλοκαιράκι μου»
Φαροφύλακας Κάβο Μαλιά