Έντυπη Έκδοση

Τυπογραφείο

  • «Ο φόβος και εμείς»

    ** Του Γιάννη Ζαμπετάκη από το pressproject.gr «Αλλά σήμερα κανείς δεν μιλά. Σήμερα, απλά πάμε στις δουλειές μας ως καλά στρατιωτάκια (όσοι από εμάς έχουμε ακόμη δουλειές) και μετά σπίτι για «μαμ, κακά και νάνι» όπως έλεγε και ένα τραγουδάκι δημοφιλές όταν ήμουν πιτσιρικάς.

    Αλλά γιατί τόσος φόβος; Γιατί τόσος (ανεξήγητος;) σεβασμός σε πιστωτικά ιδρύματα; Πώς γίνεται μια τράπεζα (ακόμα και αν είναι "παγκόσμια τράπεζα") να κάνει πολιτική και να επηρεάζει ψηφοφόρους; Γιατί, με άλλα λόγια, τέτοια κατάργηση της Δημο-κρατίας και επικράτηση της Χρηματο-κρατίας;

    Αυτό ξεκίνησε πριν από τουλάχιστον 15 χρόνια, δεν ήρθε ένα πρωί όταν χρεοκόπησε ξαφνικά η Lehman Brothers. Οι τράπεζες εδώ και 15 χρόνια κάνουν συστηματικά διάβρωση του μυαλού μας με προώθηση καταναλωτικών προτύπων. Οταν αγόρασα το πρώτο μου σπίτι (στην Αγγλία) ως νέος Λέκτορας το 1999, τότε είχα δικαίωμα να πάρω στεγαστικό δάνειο έως και 3 φορές τον ετήσιο μισθό μου. Το 2004, οι αγγλικές τράπεζες είχαν γίνει πιο "ελαστικές", έδιναν στεγαστικά μέχρι και 5 φορές τον ετήσιο μισθό του πελάτη τους. Μετά ήρθε η λαίλαπα των πιστωτικών καρτών (μία για διακοπές, μία για ψώνια, μία για spa, μία για σουβλάκια κ.λπ.) και μετά ήρθαν τα δάνεια για να πληρωθούν όλες αυτές οι κάρτες.

    Κάπως έτσι, απλώσαμε τα ποδάρια μας πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμά μας και ιδού τα αποτελέσματα. Χρεοκοπημένοι, άνεργοι και, το χειρότερο, φοβισμένοι.

    Και πώς σπάμε σήμερα αυτό το γόρδιο δεσμό; Πώς μπορείς να πεις σε έναν τρομοκρατημένο νέο άνθρωπο να σταματήσει να φοβάται; Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν... Μόνο μέσα από την οικογένεια (τα πρότυπα που δίνουν στα παιδιά τους οι γονείς) και μέσα από το Σχολείο. Αναζητούνται λοιπόν Γονείς-πρότυπα και δάσκαλοι-πρότυπα που θα μπολιάσουν τα νέα παιδιά με πνεύμα ρήξης και αντίστασης. Δεν είναι εύκολο, το βλέπω στα μάτια των Δασκάλων των παιδιών μου, όλοι λίγο-πολύ φοβούνται την "αξιολόγηση", τον σύμβουλο, τον Πρωθυπουργό, την Τρόικα, την Τράπεζα.

    Ο φόβος δεν φυλάει τα έρμα, απλά σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα. Αυτό το μαρτύριο της σταγόνας έχει διαβρώσει τόσο αποτελεσματικά την κοινωνία μας, που σήμερα κυβερνούν οι τράπεζες (παγκόσμιες ή της γειτονιάς) και ο φόβος. Ο φόβος για το διαφορετικό, για τον μετανάστη, τον αλλόθρησκο ή τον ομοφυλόφιλο.

    Η Επανάσταση είναι το ζητούμενο, λοιπόν. Μια Επ-Ανάσταση των ψυχών μας, όχι με καριοφίλια και μολότοφ, αλλά με διδασκαλία ρήξης, κοινωνική σύμπνοια και δόσιμο ψυχής από όλους εμάς που δεν τραβάμε κουπί όλη μέρα. Αυτό είναι απλά το Καθήκον μας σήμερα! Μιας και όπως έχει πει ο Jean Paul Sartre "μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα"».

  • Μετά τη ρύθμιση, η ρευστότητα

    **Αρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην «Καθημερινή» 30/9/14 «Ακόμη όμως και η ευνοϊκότερη ρύθμιση χρέους, δεν είναι αρκετή για την ανάταξη. Πάλι η πολιτική βούληση και το στρατηγικό σχέδιο παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Για να ξεκολλήσει η χώρα από το πρωτοφανές υφεσιακό τέλμα απαιτείται ένα αναπτυξιακό σοκ, τέτοιο που κατ' αρχάς μόνο το κράτος μπορεί να προκαλέσει.

    Για να το προκαλέσει, όμως, χρειάζεται ρευστότητα, ροή κεφαλαίων, κυρίως από ευρωπαϊκούς πόρους, εφόσον η χώρα και είναι στεγνωμένη και φυσικά δεν διαθέτει δικό της νόμισμα. Αυτή η ρευστότητα μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω των ποικίλων κοινοτικών χρηματοδοτικών προγραμμάτων (το ΕΣΠΑ είναι ένα από αυτά), της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, πιστώσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Ακόμη και οι αντιρρήσεις της Γερμανίας θα καμφθούν αν η Ελλάδα έχει πειστικές προτάσεις για την ανασυγκρότησή της. Εδώ, δύο ερωτήματα. Πρώτον, αν η Ελλάδα έχει πράγματι να προτείνει πολλές και πειστικές προτάσεις άξιες να χρηματοδοτηθούν. Η απάντηση οφείλει να παραχθεί από τους Ελληνες. Δεύτερον, ποιος είναι ο λυσιτελέστερος τρόπος για την ένεση ρευστότητας και το αναπτυξιακό σοκ. Φαίνεται ότι οι συμβατικοί τρόποι μεταβίβασης ρευστότητας δεν λειτουργούν. Ιδίως στην ελληνική περίπτωση, όπου ίσως πρέπει να λειτουργήσει μια οικονομία πολέμου, η ρευστότητα δεν μπορεί να χάνεται σε περίπλοκους λαβύρινθους, μεταξύ κοινοτικών, εθνικών και τραπεζικών γραφειοκρατιών. Το χρήμα πρέπει να φτάσει γρήγορα και αδιαμεσολάβητα στους παραγωγούς, στις επιχειρήσεις και στους πολίτες, παρακάμπτοντας τις εμπορικές τράπεζες. Η ιδέα ξεκινά από τον Κέινς, που πρότεινε να αποτίθενται χρήματα σε στοές ορυχείων, και τον Φρίντμαν, που φαντάστηκε ελικόπτερα να ρίχνουν χρήματα, και ωριμάζει με τον "Helicopter" Μπεν Μπερνάνκι που μηδένισε τα επιτόκια της Fed. Εφαρμόστηκε εν μέρει από την Αυστραλία. Και με άλλα λόγια υποστηρίζεται από διαφορετικούς μεταξύ τους οικονομολόγους και κεντρικούς τραπεζίτες. Το περασμένο καλοκαίρι η έγκριτη επιθεώρηση Foreign Affairs φιλοξένησε σχετική μελέτη για την άμεση μεταβίβαση ρευστότητας («Print Less but Transfer More: Why Central Banks Should Give Money Directly to the People»). Απομένει να δούμε, πρώτον, αν είναι έτοιμη η Ευρώπη για τέτοια μεταφορά πόρων. Και κυρίως να δούμε τον ελληνικό πολιτικό σχηματισμό να διαχειρίζεται λυσιτελώς μια τέτοια πρωτόγνωρη ένεση ρευστότητας. Αυτά, ναι, είναι μεταρρυθμίσεις».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
ΕΛΣΤΑΤ
«Μαμά, η Ελλάδα γερνάει...»
Υπουργείο Υγείας
Μπαλώματα Βορίδη στις τρύπες του ΠΕΔΥ
Μετανάστες/Αστυνομικό ρεπορτάζ
Μετανάστες στον... αυτόματο πιλότο
ΟΑΣΘ
Φουντώνουν οι αντιδράσεις για τις αυξήσεις στα εισιτήρια
ΕΝΦΙΑ
Ο ΕΝΦΙΑ... σκοτώνει
Διήμερο μπλόκο στις τράπεζες κατά του χαρατσιού
Υπουργείο Παιδείας
Από 9 έως 17 Οκτωβρίου οι αιτήσεις για μετεγγραφές φοιτητών
Υπουργείο Τουρισμού
Πρωταθλήτρια στις αφίξεις η τουριστική Κρήτη (+18,8%)
Αυτοκινητοβιομηχανία
Παρήγγειλαν 25.000 Pony με το καλημέρα
Ρομά
Ρομά και μπαλαμέ μαζί
TV & Media
Νέα γερή καμπάνα στο «Αλ Τσαντίρι νιους»
Η ΝΕΡΙΤ απαντά για τις... σπατάλες στη Χαλκιδική
Ανθρώπινα
«Αϊ-Δημητράκη μου, μικρό καλοκαιράκι μου»
Φαροφύλακας Κάβο Μαλιά