Έντυπη Έκδοση

Τυπογραφείο

  • Τα γκραφίτι της οργής

    **Από κείμενο του Χρήστου Ξανθάκη στο: http://provocateur.gr «Εχω έναν καημό με τα γκραφίτι. Τα φωτογραφίζω, τα ποστάρω, τα υπερασπίζομαι.(...). Για μένα τα γκραφίτι είναι η φωνή της πόλης, το έχω γράψει εκατό φορές κι άμα το θέλετε το ξαναγράφω και σε κανέναν τοίχο. Είναι η φωνή όσων δεν έχουν φωνή μέσα από τα κατεστημένα ΜΜΕ και όσων κάνουν έναν κόπο παραπάνω για να πουν το ζόρι τους(...).

    Είναι μια ζωντανή φωνή, όχι ένα ημιθανές σήμα. Γι' αυτό και με ξενίζει κάπως το γεγονός ότι από τ' αλώνια των δρόμων κάποιοι θέλουν να τα μεταφέρουν στα σαλόνια των πανεπιστημίων και των ιδρυμάτων.

    Διαβάζω ότι το περασμένο Σάββατο ξεκίνησε στο μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς το "Φεστιβάλ Δημόσιας Τέχνης: Πολυμορφία". Για την τέχνη στο δημόσιο χώρο της Αθήνας, την ποικιλία και την πολυμορφία της.(...).

    Ωραία ακούγονται όλα αυτά. Οπως ωραίες ακούγονται όλες οι θεωρητικές επεξεργασίες, άμα κάθεσαι στο γραφείο και φαντασιώνεις.(...). Το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις, είναι να κατέβεις στο δρόμο, να ζήσεις την αγωνία αυτού που θέλει να εκφρασθεί, το άγχος του να πει αυτά που θέλει να πει, την τρέλα του να τα προλάβει όλα, να μην του ξεφύγει τίποτα και να μην χάσει ούτε οξεία.

    Αναφέρομαι φυσικά στα γκραφίτι που παλιά τα λέγαμε "συνθήματα".(...). Εκεί εκφράζεται ο περαστικός και μέσω αυτών δίνει τον τόνο της ημέρας και της εποχής ολόκληρης.(...). Κι ας σβηστούν σε πέντε εικοσιτετράωρα.

    Τα υπόλοιπα, ας απασχολήσουν τους ιστορικούς της τέχνης. Είναι γνωστό εδώ και καιρό (...) ζωγραφίζονται για λόγους εμπορικούς, για να αναγνωρισθούν και να πουλήσουν οι δημιουργοί τους. Με γεια τους με χαρά τους, αλλά εμένα δεν με απασχολούν όσο "εναλλακτική" κι αν είναι η προέλευσή τους. Ενώ ο κακομοίρης με το μαρκαδόρο στο χέρι, δεν θέλει να βγάλει το ενοίκιό του, θέλει να βγάλει το άχτι του. Εγώ λοιπόν, αυτόν εμπιστεύομαι κι αυτόν προτιμώ. Κι ο δικός του ο καημός, καημός μου είναι.

    Υ.Γ.: Μη μ' αρχίσει πάλι κανάς καλός κύριος ότι του λερώσανε την πιλοτή με σπρέι. Για γκραφίτι μιλάω, όχι για ταγκιές».

  • Η αναθεώρηση του Συντάγματος

    **Αρθρο του Χαράλαμπου Ανθόπουλου στο «Εθνος», 1-10-2014 «Η αναθεωρητική πρωτοβουλία, την οποία έχει προαναγγείλει ο πρωθυπουργός δύο-τρεις φορές έως σήμερα, μπορεί τελικά να μείνει στο επίπεδο των προθέσεων και διακηρύξεων. Πράγματι, είναι πιθανόν η παρούσα Βουλή να διαλυθεί, λόγω μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, πριν προλάβει να κινήσει την αναθεωρητική διαδικασία, σε περίπτωση βέβαια που εκδηλωθεί, μέσα στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι την έναρξη της διαδικασίας της προεδρικής εκλογής, η προαναφερθείσα αναθεωρητική πρωτοβουλία.

    Αλλά και αν ακόμη υπάρξει αναθεωρητική πρόταση και ψηφιστεί από την παρούσα Βουλή, πριν από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, και στη συνέχεια η Βουλή αυτή διαλυθεί λόγω μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι και πάλι πιθανό να ματαιωθεί το αναθεωρητικό εγχείρημα, σε περίπτωση που η νέα Βουλή, που θα είναι η "αναθεωρητική", δεν προλάβει καν να συγκληθεί ή διαλυθεί αμέσως λόγω αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης.

    Με τα δεδομένα αυτά είναι πιθανόν η αναθεώρηση του Συντάγματος να παραπεμφθεί και πάλι στις καλένδες.

    Ομως το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, πολιτικό ή άλλο, είναι συγχρόνως και συνταγματικό. Δεν αναφέρομαι εδώ στις συνταγματικές διατάξεις περί των βουλευτικών ασυλιών ή περί της ευθύνης υπουργών, που πρέπει ασφαλώς να τροποποιηθούν, αλλά δεν είναι κρίσιμες από την άποψη της συνταγματικής οργάνωσης του κοινοβουλευτικού συστήματος.

    Από την άποψη αυτή, πιο κρίσιμη και επείγουσα είναι η αλλαγή του τρόπου εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η αποσύνδεσή της από το ενδεχόμενο διάλυσης της Βουλής. Σε κανένα "κανονικό" Σύνταγμα στον κόσμο δεν υπάρχει άρθρο σαν το 32 παρ. 4 του Συντάγματός μας, που περιέχει εν εαυτώ το σπέρμα της αποσταθεροποίησης.

    Αλλά και οι αυτοματισμοί του άρθρου 37 παρ. 3 Συντ. κατά τη διαδικασία ανάδειξης της κυβέρνησης περισσότερο ευνοούν, σε ένα πολυκομματικό περιβάλλον, τον μη σχηματισμό παρά τον σχηματισμό κυβέρνησης. Τόσο το άρθρο 32 παρ. 4 όσο και το άρθρο 37 παρ. 3, αντί να συγκρατούν, απελευθερώνουν το "ένστικτο εξουσίας" των πολιτικών δυνάμεων. Αυτά είναι δύο παραδείγματα από τα πολλά που θα μπορούσαν να αναφερθούν για την αναγκαιότητα της συνταγματικής αναθεώρησης».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Υπουργείο Υποδομών
Εκοψε κορδέλες σε ημιτελή σταθμό!
Ρομά
Οι μπουλντόζες γκρέμισαν τα ακατοίκητα κτίσματα των Ρομά
Περιβάλλον/Θάλασσες και Ακτές
Κολυμπάτε με δική σας ευθύνη
Νέο Λύκειο
Ολα στου κασίδη το κεφάλι
«Να μην μπει στο περιθώριο το μάθημα της Χημείας»
Δικαστικό ρεπορτάζ
Το κατηγορητήριο μύριζε Αντιτρομοκρατική
Αρθρα/Σχολιασμοί
Αμφίπολη: μια εθνική αφήγηση σε συνέχειες
Κέντρα υποδοχής μεταναστών
Εκεί που κλείνει μια φυλακή, ανοίγει ένα σχολείο
Τουρκία
Συμφωνία επανεισδοχής μεταναστών Ε.Ε.-Τουρκίας
Διαδίκτυο
Με βήμα ταχύ, στο ασφαλές Ιντερνετ
Ανθρώπινα
«Δίνουμε φωνή σε ανθρώπους που δεν έχουν»
Τομ Σόγιερ
TV & Media
Mega ζητούμενο το νέο κοινό
Άλλες ειδήσεις
Πρόωρο και άδοξο τέλος