Έντυπη Έκδοση

Οι αναγνώστες γράφουν

  • Δεν υπάρχει πλειοψηφία εμπιστοσύνης

    Για το αν η κυβέρνηση έχει την καθαρή «ψήφο εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας της Βουλής» θα επικαλεστώ ένα παράδειγμα: Εχουμε μια τριμελή επιτροπή αξιολόγησης για να κρίνει και αποφασίσει να δώσει «εμπιστοσύνη αξιοσύνης» σε δύο υποψηφίους για δύο θέσεις ευθύνης σε τομέα ύψιστου δημόσιου συμφέροντος.

    Με διαφάνεια και δημοκρατικές διαδικασίες "πλειοψηφίας των μελών της Επιτροπής". Αν όμως δύο από τα μέλη που αποτελούν την τριμελή επιτροπή κριτών είναι ταυτόχρονα και... υποψήφιοι κρινόμενοι αλλά ψηφίζουν εντός επιτροπής ως μέλη της και "δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης" στον... εαυτό τους και έτσι "κατά πλειοψηφίαν ψήφων επιτροπής" παίρνουν την... "εμπιστοσύνη αξιοσύνης τους αυτοί"... Τότε τι θα πείτε για τη... διαδικασία απάτης διαφάνειας ενώπιον όλων και με δημοκρατικές διαδικασίες πλειοψηφίας τέτοιας σύνθεσης επιτροπής; Νόθα η πλειοψηφία, νόθα η... εμπιστοσύνη "με... πατέντα κρίνοντες και κρινόμενοι να είναι οι ίδιοι και να μετέχουν με ψήφο στην επιτροπή κρίσεως της... αξιωσύνης του... εαυτού τους".

    Στην... πολιτική πρακτική τι συμβαίνει; Η Αρχή Κοινοβουλευτισμού ότι: "Η κυβέρνηση πέφτει μόνο όταν χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής (δηλαδή των βουλευτών)", έτσι όπως σχηματίζεται η "πλειοψηφία", νόθα είναι.

    Διότι: Από ποίας σύνθεσης Βουλή σχηματίζεται μια πράγματι καθαρή πλειοψηφία; Από μόνο βουλευτές. Εκτός αν "Βουλή" είναι η... κυβέρνηση. Στη Βουλή που κρίνει τους υπουργούς (την Κυβέρνηση) πρέπει να μετέχουν στην ψηφοφορία εμπιστοσύνης και να κρίνουν με ψήφο μόνο οι βουλευτές, ως κριτές "άλλων".

    Αυτοί οι... "άλλοι" είναι οι υπουργοί της κυβέρνησης που ζητά την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών. Αν όμως στο Σώμα Κριτών-Βουλευτών μετέχουν με ψήφο τους κρίνοντας τον... εαυτό τους και οι... κρινόμενοι υπουργοί, τότε δεν έχουμε καθαρή αλλά νόθα ψηφοφορία και έχουμε νόθα πλειοψηφία που σχηματίζεται και με ψήφους των... κρινομένων. Ετσι καθαρή είναι μόνο η... μειοψηφία εμπιστοσύνης, όταν π.χ. η... "πλειοψηφία" 151 βουλευτών που κρίνουν σχηματίζεται και με ψήφους 51 υπουργών της κυβέρνησης που ψηφίζουν τους... εαυτούς τους ως κρινόμενοι. Επρεπε αυτοί να εξαιρούνται της ψηφοφορίας και τότε θα είχαμε καθαρή ψήφο καθαρής μειοψηφίας 100 μόνο βουλευτών. Η Βουλή είναι οι βουλευτές. Η κυβέρνηση είναι οι υπουργοί. Αλλο "πράγμα" το ένα, άλλο το άλλο, δεν είναι το ίδιο. Εδώ και τώρα όμως στη Βουλή ψηφίζουν οι υπουργοί και στην κυβέρνηση είναι οι βουλευτές. Χάνεται η... άκρη...

    Ποια είναι τα δεδομένα: Η Βουλή είναι διορισμένη με λίστα (με οποιαδήποτε κριτήρια, αλλά διορισμένοι με λίστα οι βουλευτές). Σε τούτη τη Βουλή ουδείς έχει ούτε μία "ψήφο λαού" απ' ευθείας επιλογή στο πρόσωπό του. Το ίδιο και όλη η κυβέρνηση. Ουδείς υπουργός έχει ουδεμία ψήφο "επιλογής στο πρόσωπό του από το... λαό του". Ακόμη κι όταν οι βουλευτές "έπαιρναν ψήφο" ψηφίζονταν για βουλευτές, όχι για... υπουργοί. Ενας ο αρχηγός, διορίζει τους βουλευτές (με λίστα), διορίζει τους υπουργούς και διορίζει την κεφαλή της Δικαιοσύνης. Η εμπιστοσύνη προς την διορισμένη από τον πρωθυπουργό κυβέρνηση δίνεται με νόθα πλειοψηφία των διορισμένων από τον πρωθυπουργό Βουλευτών.

    Υπήρχε εντός Συντάγματος ο πράγματι ρυθμιστικός και ειρηνικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση διάστασης λαϊκής βούλησης και Βουλής. Ομως, δεν τον θέλησαν ρυθμιστή πολιτεύματος υπέρ Λαού και δυστυχώς τον υποβίβασαν σε μόνο διακοσμητή ενός απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος ανεξέλεγκτων ετσιθελισμών, αυθαιρεσιών και ενδεχομένως εκτροπών πρωθυπουργών όλοι οι... δράστες αρχικώς, αλλά και οι μετέπειτα βολευόμενοι ως ανεξέλεγκτοι και άνευ συνεπειών αρχηγοί μας σε... δημοκρατία μας.

    Το ρυθμιστικό ρόλο Προέδρου και το περιεχόμενό του ουδείς θέτει ως κύριο θέμα και ζητούμενο και ομιλούν όλοι, ιδιαίτερα οι... "εκπρόσωποι λαού", ως κυρίαρχο μόνο το... όνομα του προτεινόμενου και τον αριθμό εκλεκτόρων (διορισμένων και ουχί απ' ευθείας εκλεγμένων)-βουλευτών. Και ποτέ δεν ζήτησε ουδείς εντολή ούτε έλαβε για τέτοια θέματα, ούτε καν συζήτηση ή ενημέρωση ουσίας και για το περιεχόμενο της συνταγματικής "αναθεώρησης" έγινε προ εκλογών από κανέναν "εκπρόσωπο" προς κανέναν "λαό".

    Εμφανίζονται όμως όλοι ότι εκφράζουν "θέληση λαού που μόνο αυτοί ξέρουν". Και όλοι ότι "πήρε καθένας ως εκπρόσωπός μας εντολή όπως τον βολεύει να πράττει οτιδήποτε θέλει και να εκπροσωπεί όποιον λαό θέλει". Ετσι, επιθυμώ ουδείς να με συμπεριλαμβάνει στους από αυτόν ή αυτήν "εκπροσωπουμένους τους". Είναι σαφές;»

    Γιώργος Σμοκοβίτης

  • Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

    Αυτό που συνέβη πριν από λίγες μέρες στη Φινλανδία μόνο στα παραμύθια το διαβάζουμε. Ο αρχηγός της αστυνομίας Mikko Paatero, πηγαίνοντας το πρωί στο γραφείο του, οδηγούσε το αυτοκίνητό του πάνω από το επιτρεπτό όριο ταχύτητας... Την ίδια ώρα και ακολουθώντας την ίδια πορεία ακολουθούσε και ο υπαρχηγός της αστυνομίας... Αποτέλεσμα; Τους καθήλωσαν και τους δύο.

    Τους έκοψαν το "κουστουμάκι", κατά τον κόσμο κλήση, καθώς εκκρεμεί και δίκη διότι παραβίασαν τον ΚΟΚ... Αμέσως η σκέψη μου έτρεξε πίσω στο παρελθόν και ψαχουλεύοντας το αρχείο της "Ελευθεροτυπίας" στις 7.1.2011 και 7.7.2006 αντίστοιχα βρήκα αυτά που έψαχνα... α) Αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας πλακώθηκε με κατώτερους γιατί ήθελαν να του κάνουν έλεγχο στη Θεσσαλονίκη, φωνάζοντας τη γνωστή σε όλους μας φράση... "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;". β) Η Τροχαία της Κοζάνης ρύθμιζε την κυκλοφορία προς Λάρισα έπειτα από μια κατολίσθηση και βιαστικός "μάγκας" οδηγός προσπέρασε την τεράστια ουρά. Εν συνεχεία αρνείται να σταματήσει σε σήμα της Τροχαίας γιατί είχε "μπάρμπα"... Αφού τελικά τον σταματήσανε και αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του, άρχισε να φωνάζει πως είναι συγγενής του υπουργού Γ. Σουφλιά και του βουλευτή Γ. Σούρλα, και ότι δεν ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν... Συλλαμβάνεται και οδηγείται στο τμήμα Τροχαίας. Εκεί αρχίζει ένας μαραθώνιος τηλεφωνημάτων. Και τελικό αποτέλεσμα; Με εντολή εισαγγελέα κρατήθηκε για δύο ώρες στο κελί του τμήματος... ο αστυνόμος που τον συνέλαβε.

    Η αλήθεια είναι πως η σημερινή μας κατάσταση θα είχε αποφευχθεί εάν ακολουθούσαμε τα γνωμικά των προγόνων μας..."Οπως το σώμα όταν στερηθεί της ψυχής πεθαίνει, έτσι και η πόλη, όταν δεν υπάρχουν νόμοι καταλύεται...", Αριστοτέλης.

    ΥΓ. "Ανθρωπος δίκαιος είναι όχι εκείνος που δεν αδικεί, αλλά εκείνος που ενώ μπορεί να αδικήσει δεν θέλει να αδικήσει...", Φιλήμων».

    Με εκτίμηση

    Γιώργος Θεοδωρόπουλος

    Ελσίνκι

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Τρίτη «τάπα» στον Μισούνοφ
Για ανθρωποκτονία από αμέλεια ο οδηγός
Σε ύφεση ανθρωποκτονίες, μικροεγκλήματα
«Τροχαίο ατύχημα» ο τραυματισμός της αγωνίστριας Αγγ. Κουτσουμπού
Σε αργία 4 εκπαιδευτικοί
Επιχείρηση... ακατέργαστης κάνναβης
Εκλεβαν αντλίες και εργαλεία
Δικαιοσύνη/Προστασία Καταναλωτών
Στοπ στις τράπεζες
Υγεία
Την πρόληψη και τα... μάτια σας
Στην κατάθλιψη 154 εκατ. άνθρωποι παγκοσμίως
Στη φόρα όλες οι χορηγίες σε γιατρούς
Εμείς, οι κακοποιημένοι άνδρες
ΟΛΜΕ
Με απεργία - αποχή από την αξιολόγηση απαντά η ΟΛΜΕ
ΑΠΕ
Ενάντια στην αρπαγή γης
Αρχιτεκτονική
Σύγχρονες όψεις των ισλαμικών κήπων
Τουρισμός/Πολιτισμός
Τοπία σε περιοχές Natura
ΑΠΘ
Με το «καλημέρα» κατάληψη - εισαγγελέας
TV & Media
Πέτυχαν και συνεχίζουν...
Απάντηση Φορτσάκη για το ασυμβίβαστο
Αντίθετη η ΕΣΗΕΑ στις συμβάσεις της ΝΕΡΙΤ
Ανθρώπινα
«Οργάνωση, κουλτούρα, σπουδές, νοοτροπία»
Ιστορία
Λογοθεραπεία
ΣτΕ
Στην Ολομέλεια του ΣτΕ η μη αναπροσαρμογή των αντικειμενικών
Αρθρα/Σχολιασμοί
«Τη μοίρα του κάθε λαός την κάνει μοναχός του»