Έντυπη Έκδοση

Οι αναγνώστες γράφουν

  • Ο αποχρωματισμός του χρήματος

    Είναι γνωστό ότι το χρήμα που κυκλοφορεί έχει δύο χρώματα, το λευκό, δηλαδή το νόμιμο και το μαύρο, το παράνομο και ο αποχρωματισμός του αναφέρεται φυσικά στο τελευταίο. Διαβάσαμε πρόσφατα στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», ότι η κυβέρνηση προτίθεται να υποσχεθεί -αν της το επιτρέψει τελικά η τρόικα- σε όσους Ελληνες έχουν καταθέσει τα χρήματά τους σε τράπεζες του εξωτερικού και σ' εκείνους ακόμα, που τα έχουν εξασφαλίσει σε τραπεζικές θυρίδες ή στα σεντούκια τους, ότι αν τα καταθέσουν σε τράπεζες του εσωτερικού ή τα επενδύσουν, δεν θα τους εφαρμόσει το «πόθεν έσχες», αρκεί να πληρώσουν ένα φόρο επί του κεφαλαίου 15% ή 7,5% αντιστοίχως.

    Δεν εκπλήσσομαι καθόλου για την πρόθεση αυτή της κυβέρνησης, γιατί είναι συμβατή με το γενικότερο πνεύμα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας, να νομιμοποιεί την παρανομία, που έχει καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια τώρα, διευκολύνοντας, με τον τρόπο αυτό, τον αποχρωματισμό του μαύρου χρήματος και επιβραβεύοντας τους πάσης φύσεως φοροφυγάδες .Είναι γνωστό άλλωστε το γεγονός ότι, το 2011 η τότε κυβέρνηση, με πρόσχημα να ενισχυθεί η αγορά ακινήτων, είχε ψηφίσει τον νόμο 3899 / 2011, με τον οποίο απάλλαξε από το "πόθεν έσχες" όλους τους αγοραστές ακινήτων, μέχρι το τέλος του 2013. Σε μια χώρα που παράγει νόμους χωρίς κανένα ηθικό υπόβαθρο, είναι και αυτό μέσα στα όρια του εφικτού.

    Βέβαια, δεν είναι όλοι φοροφυγάδες, όσοι από τους πολίτες έχουν καταθέσει τα χρήματά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, ή τα έχουν εξασφαλίσει σε τραπεζικές θυρίδες και στα σεντούκια τους και είναι λογικό αυτό να συμβαίνει, σε μια εποχή εσωτερικής οικονομικής αστάθειας. Υπάρχουν αρκετοί απ' αυτούς, που τα κεφάλαιά τους είναι νόμιμα, αλλά είναι συνήθως μικρά, γιατί έχουν δημιουργηθεί με έντιμη εργασία και είναι αυτά που κυρίως φορολογούνται και υπάρχουν και οι άλλοι και αυτοί είναι οι περισσότεροι, που διαθέτουν ασυγκρίτως μεγαλύτερα κεφάλαια, της τάξεως εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία παραμένουν αφορολόγητα.

    Τίθεται τώρα το ερώτημα: Είναι δυνατόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι τόσο αφελείς, ώστε να σπεύσουν να καταθέσουν τα χρήματά τους σε ελληνικές τράπεζες, ή να τα επενδύσουν στη χώρα μας; Με ποιο κίνητρο, τη στιγμή που οι τράπεζες μειώνουν συνεχώς τα επιτόκια των καταθέσεων και οι επιχειρήσεις συνεχίζουν να βάζουν λουκέτο; Αυτοί που διαθέτουν τα μικρότερα κεφάλαια τα οποία έχουν ήδη φορολογηθεί, γιατί να επιβαρυνθούν με έναν πρόσθετο φόρο 15%, αφού δεν θα είναι ασφαλώς εκείνοι που θα κάνουν τις επενδύσεις;

    Κάποιοι, βέβαια, θα μπορούσαν να διερωτηθούν: Οι άλλοι όμως, εκείνοι που διαθέτουν τα μεγαλύτερα κεφάλαια, γιατί να μην τα φέρουν στην Ελλάδα, αφού τους δίνεται τώρα μια ευκαιρία να τα νομιμοποιήσουν, με μία πολύ μικρή επιβάρυνση; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα η απάντηση είναι μία και είναι πολύ απλή: Μα δεν έχετε αντιληφθεί ότι, αν η κυβέρνηση πραγματοποιήσει τελικά αυτή την πρόθεσή της, η αψυχολόγητη αυτή πράξη της θα είναι αντιφατική, αφού ζητεί από τους πολίτες να επαναπατρίσουν τα χρήματά τους και ταυτόχρονα τους εκφοβίζει ότι θα τα χάσουν, αν τυχόν έλθει στην εξουσία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

    Αλλά είναι γνωστό ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και οδηγεί τον άνθρωπο στον παραλογισμό, γιατί δεν είναι δυνατόν να δώσει κανείς μιαν άλλη ερμηνεία. Θα μπορούσε όμως αυτό να είναι αποτέλεσμα της ανικανότητας, γιατί στην προκειμένη περίπτωση, οι εκάστοτε κυβερνώντες πολιτικοί δεν κατάφεραν, τόσα χρόνια, να εφαρμόσουν το "πόθεν έσχες" στους καταθέτες των τραπεζών του εξωτερικού, αν και ήταν πολύ εύκολο να το κάνουν, γιατί όλα αυτά τα χρήματα μεταφέρονται νομίμως, μέσω των τραπεζών και όχι παρανόμως, στοιβαγμένα μέσα σε βαλίτσες. Εκτός αν δεν το επεδίωξαν».

    Αιμίλιος Κομίνης

    διπλωματούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός

  • Οχι στις διαγραφές φοιτητών

    Το 2003, τρία με τέσσερα χρόνια αφού έχασα τη μητέρα μου και τρεις με τέσσερις φορές μετά τον εγκλεισμό του πατέρα μου στο ψυχιατρείο, πέρασα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στην τότε σχολή Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας.

    Ημουν πραγματικά γεμάτη όνειρα και ελπίδες και ήταν ίσως το μόνο υγιές πράγμα που είχα ζήσει ώς τότε. Παρακολουθούσα τα μαθήματα ανελλιπώς, αναλάμβανα εργασίες και παρουσιάσεις εργασιών, γενικώς ήμουν μια πολύ καλή φοιτήτρια με αγάπη για αυτό που σπούδαζε. Λίγα χρόνια μετά και με μόνο 7 μαθήματα για πτυχίο διέκοψα τις σπουδές μου. Ο πατέρας μου ξαναμπήκε στο νοσοκομείο, η οικογενειακή μας κατάσταση ήταν άσχημη και έπρεπε να εργαστώ. Εργάστηκα από εδώ και από εκεί, χωρίς να στεριώσω κάπου και συχνά χωρίς να αμείβομαι τακτικά για αυτό που έκανα. Περνούσε ο καιρός, περνούσαν τα χρόνια, όμως δεν υπήρχε μια μέρα που να μη σκεφτώ τη σχολή μου και τα 7 μαθήματα που μου είχαν μείνει για το πτυχίο.

    Φέτος, έπειτα από εσωτερικές συγκρούσεις, αποφάσισα να τελειώσω. Εχω δώσει ήδη 4 μαθήματα και δεν σας κρύβω ότι τα πήγα πολύ καλά. Μέσα σε όλα όμως τα οικογενειακά και προσωπικά μου προβλήματα και έπειτα από όλα όσα έχω περάσει, έχω να αντιμετωπίσω κάτι ακόμα. Εχω να αντιμετωπίσω την πιθανότητα διαγραφής μου από το μόνο ίσως πράγμα που με κρατάει υγιή. Γιατί λοιπόν το κράτος προωθεί αυτού του είδους τα νομοσχέδια; Γιατί προστίθεται μία ακόμα μορφή βίας στο σύνολο της βίας που βιώνουμε καθημερινά; Γιατί να επιδιώκει να διαγράψει φοιτητές, οι οποίοι πέρασαν στο πανεπιστήμιο με άλλους όρους και κανόνες;

    Οι φοιτητές που εγκαταλείπουν τη σχολή τους δεν είναι "τεμπέληδες", "χαραμοφάηδες" και "αποτυχημένοι", όπως πολύ συχνά παρουσιάζονται από το κέντρο. Οι φοιτητές που εγκαταλείπουν τη σχολή τους, για να παραφράσω τον Μπουρντιέ, είναι αυτοί που εγκαταλείπονται από τη σχολή τους, είναι αυτοί που το σύστημα τους τραβάει σαν μια δίνη όταν πατάμε το καζανάκι.

    Τις συνθήκες που ο κάθε άνθρωπος βιώνει στην καθημερινότητά του και οι οποίες τον αναγκάζουν να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο του, δεν μπορεί κανένας υπουργός Παιδείας να τις γνωρίζει. Δώστε μας μια διέξοδο. Δώστε μας τη δυνατότητα να τελειώσουμε αυτό που μας δίνει ελπίδα, έστω και δέκα χρόνια μετά.

    Οχι στις διαγραφές φοιτητών».

    Μαρία Κ. Περήφανη

    φοιτήτρια 10ου έτους, Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Παντείου

  • Ευχαριστίες

    Ενα μεγάλο ευχαριστώ στο νοσηλευτικό προσωπικό της Α' Χειρουργικής και Θωρακοχειρουργικής κλινικής του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου Αθηνών που με επιμέλεια με νοσήλεψαν στη 16ήμερη νοσηλεία μου εκεί και κάλυψαν κάθε ανάγκη, κάθε ερώτηση, κάθε κλήση μου με ευγένεια, γρηγοράδα και πολιτισμό.

    Επίσης ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου τον διευθυντή της κλινικής Αχιλλέα Λιούλια και τους θωρακοχειρουργούς Παναγιώτη Μισθό, Μελέτιο Κανάκη και ιδιαίτερα τον Μιχαήλ Τσιμπινό, που με ανθρωπιά, επαγγελματική επάρκεια και ικανότητα ενέσκυψε στη δύσκολη περίπτωσή μου και με υπομονή και επιμονή κατάφερε να μου δώσει παράταση ζωής. Τους αξίζει ο δημόσιος έπαινος».

    Αντώνης Μακραντώνης

    συνταξιούχος

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Πυρκαγιές/Δικαιοσύνη
Ενοχοι οι 4 από τους 5 για τις φωτιές στην Ηλεία
Εκπαίδευση
Νέο Λύκειο - Ο ρόλος του Β.Π.Α.
Ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα
Διεκδικούν την ταυτότητά τους
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Η φυματίωση έχει «ελευθέρας» στα κρατητήρια
Πτώχευση
Κήρυξαν πτώχευση στον Μαραθώνα
Τροχαία/Δυστυχήματα
Τραγωδία με δύο νεκρούς στην Π. Ράλλη
Υπουργείο Υγείας
Βασικές εξετάσεις βλάπτουν την υγεία!
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Εκθεση-κόλαφος για την κράτηση μεταναστών
Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
Αποπλάνησαν 10 ανηλίκους
Δικαστικό ρεπορτάζ
Βασάνιζαν τα παιδιά τους
Ανθρώπινα
«Μιλώντας στην Αννα για τα μαθηματικά»
Εξηντάχρονο το CERN
TV & Media
«Ταμάμ» με «Τρίχες»
Ακυρες οι απολύσεις στην ΕΡΤ Κρήτης
Ζόρικα επαγγέλματα
Διπλή πρεμιέρα και στον Alpha
Συγκοινωνίες
Τέλος επιστράτευσης, μετά 21 μήνες