Έντυπη Έκδοση

Οι αναγνώστες γράφουν

  • Ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος και το ΠΑΣΟΚ

    Κύριε διευθυντά, ο διατελέσας επί σειρά ετών αντιπρόεδρος στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, όπως και υπουργός των Εξωτερικών και υπουργός Εθνικής Αμυνας, βεβαίως και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια, ο άξιος κάθε τιμής Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, που έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών και με την αναγνώριση σύμπαντος του πολιτικού κόσμου, δεν χρειάζεται το δημόσιο έπαινο του διευθυντή του Στρατιωτικού του Γραφείου Υποστρατήγου Σωμάτων ε.α. (Τεχνικού) Κωνσταντίνου Φράγκου, για την υπεράσπιση της υστεροφημίας του, όπως επεχείρησε από την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 26-10-2014 με ολοσέλιδο άρθρο του.

    Ολοι αναγνωρίζουν την προσήλωση του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, τον τιμούν για το αντιδικτατορικό του αγώνα και το βαρύ τίμημα που κατέβαλε γι' αυτόν, όπως και για την προσφορά του από το ΠΑΣΟΚ, με το οποίο συνέδεσε την πολιτική του διαδρομή, ταυτιζόμενος με αυτό. Το τελευταίο δεν είναι και τόσο δεδομένο ή αυτονόητο για άλλους εκ του ΠΑΣΟΚ προερχομένους, που έχουν βρει στέγη, προφανώς έναντι ανταλλαγμάτων, σε άλλους πολιτικούς χώρους, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

    Εν πάση περιπτώσει "δεν πέφτει λόγος" στον Κωνσταντίνο Φράγκο για το ποιος θα αποχαιρετούσε τον εκλιπόντα στην κηδεία του, από το ΠΑΣΟΚ βεβαίως, ο οποίος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρόεδρό του Ευάγγ. Βενιζέλο.

    Συνεπώς είναι εκτός τόπου και χρόνου το σημείο από το κείμενο Φράγκου: "Δυστυχώς, κάποιος τιμωρήσας μετά θάνατον τον Γ.Χ., όρισε τον κ. Ε.Β. να εκφωνήσει τον επικήδειο. Υβρις, προσβολή στο πρόσωπο του αποθανόντος. Ο ΒΕΝΙ των υποβρυχίων, της λίστας Λαγκάρντ, των Πολιτιστικών Πρωτευουσών, των Ολυμπιακών Αγώνων κ.ά. να 'κλαίει' τον Χαραλαμπόπουλο".

    Τα του ΠΑΣΟΚ δεν αφορούν παρά το ΠΑΣΟΚ, εκτός και αν ο Κωνσταντίνος Φράγκος αυτοχρίσθηκε τελετάρχης στην κηδεία του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου και δεν ακολουθήθηκαν πιστώς οι εντολές του.

    Αυτά τα ολίγα για τον ευπατρίδη που μας άφησε, μαζί με την έκφραση και της προσωπικής μου απεριόριστης τιμής στο πρόσωπό του».

    Με εκτίμηση

    Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

  • Αμφίπολις 437-167 π.Χ.

    Η Αμφίπολις ιδρύθηκε το 437 π.Χ. από τους Αθηναίους (τον στρατηγό Αγνωνα, γιο του Νικία) στη θέση της παλαιότερης πόλης Εννέα Οδοί, που αναφέρει και ο Ηρόδοτος, στις όχθες του Στρυμόνα.

    Από την ίδρυσή της μέχρι τον 13ο ή 14ο αιώνα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πράγματα της Μακεδονίας αλλά και της Ελλάδος γενικότερα. Σήμερα, λόγω της καθημερινής αναφοράς ως προς τις εξελίξεις και αποκαλύψεις των ανασκαφών, μπορούμε να σημειώσουμε τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία της πόλης, με ένα συνοπτικό σημείωμα.

    Το 424 π.Χ. ο Κλέων με τους Αθηναίους έδωσαν εδώ μεγάλη μάχη κατά των Σπαρτιατών κατά την οποίαν σκοτώθηκαν 6.000 Αθηναίοι αλλά και οι δύο αρχηγοί των αντιπάλων παρατάξεων. Κατηγορήθηκε μάλιστα για την αποτυχία των Αθηναίων ο Θουκυδίδης, ο οποίος διέφυγε στην εξορία του, όπου έγραψε και τη γνωστή ιστορία του.

    Το 421 π.Χ. με την Νικίειο Ειρήνη, η πόλη παραχωρήθηκε στους Αθηναίους, που τελικά δεν έγιναν κύριοί της αλλά έμεινε ανεξάρτητη μέχρι τους χρόνους του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας.

    Το 357 π.Χ. ο Φίλιππος (386-336 π.Χ.) κατέλαβε την πόλη και φυσικά τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου της περιοχής του Παγγαίου, και έτσι απέκτησε μεγάλη δύναμη την οποία χρειαζόταν στη συνέχεια.

    Το 334 π.Χ. ο Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.) από εδώ ξεκίνησε για την κατάκτηση της Ασίας.

    Το 311 π.Χ. στην Αμφίπολη, μετά τον θάνατο της Ολυμπιάδος, κατά διαταγήν του Κασσάνδρου (350-297 π.Χ.), δολοφονήθηκε η σύζυγος τού Μ. Αλεξάνδρου Ρωξάνη και ο μικρός τους γιος Αλέξανδρος.

    Το 168 π.Χ. κατά τον Γ' Μακεδονικό πόλεμο, μεταξύ Μακεδόνων και Ρωμαίων, στη μάχη της Πύδνας, ο βασιλεύς των πρώτων Περσεύς ηττήθηκε κατά κράτος από τον Ρωμαίο ύπατο Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Εκεί έπεσαν περισσότεροι από 20.000 Μακεδόνων. Καταλύθηκε έτσι το ένδοξο Βασίλειο της Μακεδονίας και από τότε το κέντρο διοίκησης μεταφέρεται στην Αμφίπολη.

    Το 167 π.Χ. στην Αμφίπολη, σε συνέδριο, ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος ανήγγειλε τις αποφάσεις της Ρώμης για την τύχη της Μακεδονίας. Οι αποφάσεις αναφέρονταν σε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μέτρα. Ο Ρωμαίος ύπατος χρησιμοποίησε τότε εκεί τη λέξη Ελευθερία και αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, ο διαμελισμός της Μακεδονίας σε τέσσερα τμήματα-κρατίδια. Στο πρώτο, μεταξύ Νέστου και Στρυμόνος ορίστηκε ως πρωτεύουσα η Αμφίπολη. Μεταξύ άλλων, τότε διατάχθηκε και η αχρήστευση-κλείσιμο των μεταλλείων χρυσού και αργύρου. Το τελευταίο πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα επειδή εδώ, στην Αμφίπολη, λειτουργούσε τότε το μεγαλύτερο νομισματοκοπείο.

    Εκτός όμως από τα πολεμικά και άλλα γεγονότα, που σημάδεψαν τη διαδρομή στην ιστορία της πόλης, υπάρχουν και οι πνευματικές και καλλιτεχνικές επιδόσεις. Από εδώ, κατά τον Πλίνιο, καταγόταν ο κορυφαίος Ελληνας ζωγράφος Πάμφιλος (390-350 π.Χ) που εγκαταστάθηκε στη Σικυώνα όπου ανέλαβε τη διεύθυνση της Σικυωνίου Σχολής. Δίδασκε ζωγραφική και τακτικοί μαθητές του υπήρξαν ο Μελάνθιος και ο Παυσίας και ακροατές πολλοί και μεταξύ αυτών ο περίφημος Απελλής, που τότε ήδη ήταν ονομαστός ζωγράφος. Ετσι, ο Απελλής συνδέεται με την Αμφίπολη διά του Παμφίλου. Ενα από τα σπουδαιότερα έργα του Απελλή, μεταξύ των αναρίθμητων προσωπογραφιών του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, ήταν και αυτό που παριστά τον Αλέξανδρο ως επίγειο Δία με τον κεραυνό στο χέρι.

    Για τα ευρήματα που ανακαλύπτονται στο λόφο Καστά της Αμφίπολης, οι ερευνητές-ανασκαφείς μέχρι τώρα δεν έχουν καταλήξει σε συμπεράσματα. Το παμμέγιστο μνημείο, που όμοιό του δεν έχει αποκαλυφθεί μέχρι τώρα, φαίνεται στις εικόνες που δίδονται στη δημοσιότητα ότι είναι θεμελιωμένο πάνω σε ορυχείο-μεταλλείο χρυσού ή αργύρου, που μπορεί να έχει και συμβολική σημασία. Εάν το μεταλλείο ήταν αδρανές-εξαντλημένο κατά την ανέγερση του μνημείου ή ήταν εν ενεργεία μέχρι την κατάργηση-απαγόρευση του 167 π.Χ., με τον τεμαχισμό της Μακεδονίας ώστε η χώρα να στερηθεί τη βασικότερη πλουτοπαραγωγική πηγή, χρειάζεται να διερευνηθεί. Αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα πως εδώ, όπως προαναφέρθηκε, λειτουργούσε το σπουδαίο νομισματοκοπείο της πόλης. Εάν γυρίσουμε προς την κατεύθυνση του ταφικού μνημείου και με τον λέοντα στην κορυφή του, που μας θυμίζει τη Χαιρώνεια, η προσωπικότητα που ενταφιάστηκε εδώ θα πρέπει να είναι από τις μεγαλύτερες της ιστορίας, άλλως δεν δικαιολογείται τέτοιους είδους και μεγέθους μνημείο. Ακόμη μία εκδοχή γι' αυτό να είναι ένα τρόπαιο για ένα από τα γεγονότα που παρατέθηκαν. Ας αφήσουμε όμως τους ειδικούς να τελειώσουν το σπουδαίο έργο τους».

    Με την εκτίμησή μου,

    Κωνσταντίνος Ι. Κοτσίλης, Αθήνα

  • Αυτοκτονία στο Μέτωπο

    Η αναφορά των ημερών στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, μου δίνει την αφορμή ν' αναφερθώ, λίαν συνοπτικά, σ' ένα σχετικά άγνωστο περιστατικό του πολέμου αυτού.

    Είναι η τραγική τύχη του συνταγματάρχη Ν. Ρόκκου, ο οποίος, ως διοικητής του 23ου Συντάγματος της 13ης Μεραρχίας, στις 18-11-1940, απώλεσε τον έλεγχο των τμημάτων του, αντικαταστάθηκε, προφυλακίστηκε και στις 5 το απόγευμα της 24-12-1940 εμφανίζεται κατηγορούμενος, με βαρύτατες κατηγορίες, στο Εκτακτο Στρατοδικείο, που συνεδρίασε στο Τζαμί του Ποτγκόριε (Αλβανίας), με πρόεδρο τον συν/ρχη Ευστ. Λιώση και συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορουμένου τον στρατιώτη Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Τελικά το Στρατοδικείο, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 25ης Δεκεμβρίου 1940, εκδίδει την απόφασή του και καταδικάζει τον άτυχο συνταγματάρχη στην ποινή των τριών ετών.

    Λίγες όμως ώρες μετά, ο τραγικός συνταγματάρχης αυτοκτόνησε.

    Και όπως σημειώνει σε σχετικό δημοσίευμα ο αείμνηστος Γ.Ν. Θεοφάνους, για το δραματικό αυτό περιστατικό: "...ο συνταγματάρχης Ρόκκος μπορεί να ατύχησε στο πεδίο της μάχης, πέρασε όμως στην Ιστορία, ως παράδειγμα στρατιωτικής τιμής και στρατιωτικής υπερηφάνειας. Ακόμα και στην ατυχία του, ήταν μέσα στο πνεύμα του '40"».

    Ευχαριστώ,

    Αντώνης Ν. Βενέτης

    Εξάρχεια

  • Τι κάνει ο εκπαιδευτικός του δημόσιου

    Προετοιμάζεται για την αξιολόγηση, «αγοράζοντας» μεταπτυχιακά, πιστοποιητικά γλωσσομάθειας, συλλέγοντας αποδεικτικά παρακολούθησης σεμιναρίων, βεβαιώσεις πραγματοποίησης επισκέψεων σε περιβαλλοντικά κέντρα, βεβαιώσεις συμμετοχής σε κάθε είδους εκπαιδευτικά προγράμματα, φτιάχνει από μετεωρολογικούς σταθμούς μέχρι λαχανόκηπους στο σχολικό προαύλιο, φυτεύει δέντρα, βάφει κάγκελα, στρώνει πλακάκια, επισκευάζει καζανάκια, ξεβουλώνει λεκάνες, στεγανοποιεί ταράτσες, ξεφρακάρει λούκια και πολλά άλλα.

    Παράλληλα, του γίνονται όλο και πιο απωθητικές έννοιες όπως: απεργία, κατάληψη, συναδελφικότητα, αλληλεγγύη, συνδικαλισμός, ενώ σιγά σιγά συνηθίζει, αν δεν έχει ήδη αποδεχτεί, κάποιες άλλες όπως: διαθεσιμότητα, αργία, νέο μισθολόγιο, βαθμολογική καθήλωση, πρότζεκτ, διπλή ανάθεση, τράπεζα θεμάτων, πειθαρχικό συμβούλιο.

    Μέμφεται τη δικομματική κυβέρνηση, λοξοκοιτώντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αγριεύει για την επιβολή του ΕΝΦΙΑ, ψάχνει τον αιρετό της ανάθεσης (πασοκικό και νεοδημοκρατικό βίτσιο και κατάλοιπο), πίνει τη φραπεδιά του, γεμάτος εθνική υπερηφάνεια που οι μαθητές του εκτελούν υποδειγματικά τις πρόβες για την παρέλαση (δεν του κακοπέφτει που χάνονται ώρες), προσμένει δράσεις για την παχυσαρκία των νέων, για τον σχολικό εκφοβισμό, για τον κίνδυνο των ναρκωτικών, για τη σεξουαλική αφύπνιση και αγωγή, υποκλίνεται στο σύμβουλο δουλοπρεπώς, καταφθάνει με καίριες πληροφορίες στο διευθυντικό γραφείο, μιλά εμπιστευτικά, καρφώνει με τακτ.

    Λάβρος υπέρ του Νέου Σχολείου, ο κακομοίρης δεν ξέρει ή δεν θέλει να ξέρει την Κόλαση που του ετοιμάζουν: συνεχείς αξιολογήσεις με θεωρητικά, έωλα κριτήρια, ποσοστώσεις ανεπάρκειας, ανήθικες του 15% νέες περικοπές μισθού από 1/1/2015, άθλια σύνταξη, υποτυπώδης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανθρωποφαγικό περιβάλλον εργασίας, περαιτέρω εξαντλητικό ωράριο, συνεδριάσεις συλλόγου διδασκόντων πολύωρες και για ψύλλου πήδημα, ωράριο πειθαναγκασμού και συμμόρφωσης, λοιμώξεις, έλκη, καρδιοπάθειες, ευερέθιστα έντερα, αιμορραγίες οργάνων, καρκίνους και τη θηλιά της αυτοχειρίας!

    Θεέ μου (και κάθε άλλη μεταφυσική, υπέρτατη δύναμη), συγχωρήστε τον! Πάντα έκρυβε ένα ταπεινό, άβουλο ανθρωπάκι, έρμαιο ψυχαναγκασμού, μικροαστικής εμβέλειας και επιστημονικής ημιμάθειας.

    ΥΓ: Η αποθέωση της αποδοχής της δουλοπρεπούς κανονικότητας του φάνηκε όταν αποφασίστηκε από την κυβέρνηση η οικονομική αποκατάσταση των φυσικών αρωγών της εξουσίας: δικαστικοί και ένστολοι πήραν πίσω τους μισθούς τους και αυτός, ο εκπαιδευτικός, δεν ψέλλισε κουβέντα για τα δεκάδες χιλιάδες ευρώ που του στέρησαν στα μνημονιακά χρόνια, έσκυψε πάλι το κεφάλι, δέχτηκε μια ακόμη καρπαζιά, άφησε τον δήμιο να τον πισθαγκωνίσει πριν από το τελικό χτύπημα, τη σφαγιαστική λύτρωση!».

    «Λάκωνας, φιλόλογος και Συριζαίος»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Περιφέρεια Αττικής
«Δεν δεσμεύτηκα για καμία πρόσληψη»
Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Ξεκινούν διαμαρτυρίες κατά του ΕΝΦΙΑ
«Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα» θα φωνάξουν στη Θεσσαλονίκη
Περιβάλλον
Μπαζώνουν ακόμη τον Υμηττό
Δικαστικό ρεπορτάζ
Οριστική παύση αποφάσισε το ΣτΕ
Φτώχεια
Ζωή γεμάτη στερήσεις για το 40,5% των Ελληνόπουλων
Δικαιώματα
Δημόσιος μητρικός θηλασμός
Ακραία καιρικά φαινόμενα
Θλιβερός ο απολογισμός από την κακοκαιρία
Σε επιφυλακή για τον ποταμό Εβρο
Αρθρα/Σχολιασμοί
Νέο success story της κυβέρνησης;
Δικαιοσύνη
Μετά θάνατον δικαίωση για τον εργάτη
ΟΣΥ
Απάτη στην προμήθεια ελαστικών
Υπουργείο Δημόσιας Τάξης
«Η Ελλάδα δεν έχει θυλάκους τζιχαντιστών»
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Σκοτεινές δολοφονίες δύο αλλοδαπών
Ασελγούσε σε ανηλίκους 68άχρονος
Επαιρνε τη σύνταξη της πρώην συζύγου
Παράνομη διακίνηση βιβλίων στο Διαδίκτυο
Ιστορία/Ιστορικά Γεγονότα
Από τον Θουκυδίδη στην Επανάσταση του 1821
Η νύφη του Θερμαϊκού σε ελληνικά χέρια
TV & Media
Αντιδράσεις πριν από το switch-off της Βόρειας Ελλάδας
Αντίθετη σε μονομερείς ενέργειες
«Καυτή καρέκλα» στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ
Ανθρώπινα
«Η ίδια η ζωγραφική είναι και πράξη αναδρομής»
Κωνσταντινούπολη