Έντυπη Έκδοση

Ο γνήσιος πόνος ξανακάνει τη ζωή πραγματική

Εντονη η γνώση και η παρουσία της Λισαβόνας, με συχνές αναφορές για δρόμους, γειτονιές, πλατείες, φαγητά.

Τι σας γοητεύει προσωπικά στη Λισαβόνα, στους Πορτογάλους;

«Πρώτα με συγκίνησαν οι άνθρωποι, έπειτα η πόλη και η χώρα στο σύνολό της. Δυτικοί λαϊκοί άνθρωποι. Ταπεινοί. Νομίζω όχι ταπεινωμένοι. Δεν υπάρχουν καλύτεροι ή χειρότεροι άνθρωποι. Ιστορικά ή πολιτιστικά περιβάλλοντα υπάρχουν, που επιτρέπουν να επικρατήσει το ένα ή το άλλο. Για να το πω με μια εικόνα, και τρεις Πορτογάλοι να κάθονται σ' ένα παγκάκι, αν σε δουν να πλησιάζεις, θα μαζευτούν, θα κάνουν χώρο να καθίσεις κι εσύ. Εδώ, και ένας μόνος του ή θα απλώσει τα πράγματά του, ότι δεν χωράτε, ή θα σηκωθεί να φύγει, γιατί το ήθελε μόνο για την πάρτη του. Δεν ήμασταν έτσι πριν από 30 χρόνια».

«Ολα είναι καημός», «ένας αναστεναγμός ο κόσμος», λέει κάποιες στιγμές ο άντρας, που φέρει πιο βαριά τον θάνατο του παιδιού. Είναι έτσι; Ευτυχία υπάρχει για κάποιες στιγμές; Τι είναι ευτυχία για σας;

«Οι περισσότεροι σήμερα δυστυχούν προσπαθώντας να διασφαλίσουν ένα είδος μονιμότητας στην ευτυχία. Στην πράξη, βέβαια, μονιμοποιούν ένα μπουκετάκι μίζερες φοβίες. Γι' αυτό νιώθω ισχυρό τροπισμό προς τα περιβάλλοντα γνήσιου πόνου. Εκεί η ζωή ξαναγίνεται πραγματική και απόλαυση ξανά -είτε ξέρουν να την ονομάσουν έτσι είτε όχι- ή ποίηση: η διαστολή του χρόνου, δηλαδή. Να πλατύνει μια στιγμή, να χωρέσει μέσα της μυριάδες μικρά φώτα συνειδητής εγρήγορσης. Αν ζεις με την ποίηση, ακόμη και σε αναπηρικό απέναντι από ένα ντουβάρι μπετόν, η ζωή είναι τρελά όμορφη. Να κλαις με αναφιλητά από την ομορφιά της».

Πρόσφατα κυκλοφόρησε η επιστημονικής φαντασίας νουβέλα σας «Το σκοτεινό νησί». Επειτα από μεγάλη καταστροφή και μόλυνση του περιβάλλοντος, σ' ένα απομονωμένο νησί όπου ζει ένας ηλικιωμένος αρχαιολάτρης ερημίτης, καταφτάνουν ένας νεότερος άντρας με τη φιλενάδα του. Η σεξουαλική διεκδίκηση του νεοφερμένου από τον ομοφυλόφιλο ερημίτη και η σκληρή κόντρα με τη φίλη του δείχνει ότι το μέλλον της επιβίωσης ανήκει στη... γυναίκα; Είναι ισχυρότερη η γυναίκα από τον άντρα;

«Το ερωτικό τρίγωνο είναι περισσότερο ένα πρόσχημα που προάγει την πλοκή, ένα παιχνίδι. Είναι οι εκδοχές του ίδιου προσώπου, μάλλον. Ετσι κι αλλιώς, τα στερεότυπα για το φύλο ή τη σεξουαλικότητα μου φαίνονται ήδη αναχρονιστικά. Από το άγχος της ανομβρίας το 2000 έστειλα το μυαλό μου στο απώτερο μέλλον και είδα ότι ακόμα και τότε η φυσική ροπή στον άνθρωπο είναι να πει "ας περνάω τώρα εγώ καλά κι οι επόμενοι ας κόψουν τον λαιμό τους". Νομίζω πρόκειται για αλληγορία. Ενας φίλος μού είπε ότι στο "Νησί" κάνω τη δική μου οριστική επιλογή της τέχνης, ότι η ηρωίδα μου Πέργαμοντ (η γη, η μαγεία, η γοητεία) είναι η τέχνη τελικά. Μου άρεσε αυτή η ερμηνεία, γιατί προσέχω ότι συχνά, ακόμη και ηλικιωμένοι επαγγελματίες καλλιτέχνες, την οριστική επιλογή δεν την έχουν κάνει. Δεν είναι εύκολη επιλογή η τέχνη».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Για το ίδιο θέμα
Μπολερό με τον θάνατο στη Λισαβόνα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Οι νέοι ηθοποιοί δεν έχουν τη σπιρτάδα των παλιών
Οι Ινδοί ξανάρχονται
«Σήμερα μπερδεύουν το διαμάντι με το γυαλί»
Πέρα από τις στέγες στον ήλιο
Με θαυμασμό και φθόνο
Πέντε σάουντρακ για Οσκαρ
Ο Ινδός, ο Ελληνας και οι άλλοι
Δεν θέλω να παίζω τον χαβαλέ, που λέει αστειάκια
Μπολερό με τον θάνατο στη Λισαβόνα
Ο γνήσιος πόνος ξανακάνει τη ζωή πραγματική
Σαν άλλος Λιρ μέσα στο χιόνι
Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον δήμαρχο, όλοι ένα ρόλο υποδύονται
Ο,τι έμεινε ατόφιο...