Έντυπη Έκδοση

Σαν άλλος Λιρ μέσα στο χιόνι

Ο 83χρονος Μισέλ Πικολί κάνει ακόμα μια φορά το θαύμα. Παίζει τον «Μινέτι» του Τόμας Μπέρνχαρντ, τον διάσημο Γερμανό ηθοποιό που κουβαλάει σε μια βαλίτσα ό,τι του απέμεινε: κριτικές και αποκόμματα από εφημερίδες

Το σκηνικό τού «Μινέτι» στο παρισινό Theatre de la Colline δεν προαναγγέλλει κάποια «νέα ανάγνωση», ο σκηνοθέτης Αντρέ Ενγκέλ ακολουθεί προφανώς πιστά τις σκηνικές οδηγίες.

31 Δεκεμβρίου, σε μία ρεσεψιόν ξενοδοχείου κάπου στην Οστάνδη, μας πληροφορεί ο συγγραφέας του «Μινέτι», ο Αυστριακός Τόμας Μπέρνχαρντ. Εγραψε το μονόπρακτο στα 1977, εμπνευσμένος από τον διάσημο Γερμανό ηθοποιό (στην Αθήνα τον είχε ερμηνεύσει υποδειγματικά ο Γιώργος Λαζάνης στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου, τη σεζόν 1994-95).

Το ασφυκτικά γεμάτο εκείνο το βράδυ "Colline", φημίζεται άλλωστε περισσότερο για τις κλασικές παρά για τις πρωτοποριακές παραστάσεις του. Στα πρώτα λεπτά της βραδιάς, τα πάντα μοιάζουν αναμενόμενα: μια γυναίκα μεθυσμένη (εξαιρετική η Ιβλίν Ντιντί στον μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο), ένας ρεσεψιονίστ, ένας καμαριέρης. Ως τη στιγμή που μπαίνει ο Μισέλ Πικολί. Δεύτερη συνεργασία του με τον Αντρέ Ενγκέλ σε μικρό χρονικό διάστημα, το 2006 ανέβασαν μαζί στο «Οντεόν» «Βασιλιά Λιρ». Τι πιο φυσική συνέχεια σκεφτόμαστε από τον Μινέτι, που ονειρεύεται να παίξει Λιρ στο τέλος της ζωής του, για μια τελευταία φορά;

Εμφανώς γερασμένος, με τα μαλλιά του ανακατεμένα από την υποτιθέμενη χιονοθύελλα που μαίνεται στην πόλη, την καλτσοδέτα του να κρέμεται, ένα πολυφορεμένο καφέ παλτό και την περίφημη βαλίτσα που δεν αφήνει στιγμή από τα μάτια του, αφού κρύβει μέσα της ό,τι πιο πολύτιμο του άφησε η ζωή: κριτικές και αποκόμματα από τον Τύπο για τη μοναδική κάποτε ερμηνεία του και, ίσως, την περίφημη μάσκα του Λιρ που σχεδίασε ειδικά γι' αυτόν ο γνωστός Τζέιμς Ενσορ όταν τον συνάντησε τυχαία, ένα βράδυ εδώ, στη βελγική Οστάνδη, σε απόσταση αναπνοής από την «πατρίδα του Σέξπιρ».

Περαμένα ογδόντα πια, κι όμως ο Μισέλ Πικολί κάνει ακόμα μια φορά το θαύμα: δεν ερμηνεύει τον Μινέτι, είναι ο Μινέτι. Εχουμε την εντύπωση πως ψηλαφίζει για πρώτη φορά τον σκηνικό χώρο, πως ανακαλύπτει τώρα το κείμενο, πως ψάχνει να βρει τις λέξεις, μία προς μία. Οι φράσεις βγαίνουν διστακτικά, ανησυχητικά, φέρνοντας στην επιφάνεια όλη την ποίηση και τη βιαιότητα της γλώσσας του Μπέρνχαρντ. Ακόμα κι όταν κάποια στιγμή ξεχνά το κείμενο και απευθύνεται στον υποβολέα-ρεσεψιονίστ, η πεποίθηση που έχουμε ότι ο Πικολί έχει γίνει ο Μινέτι (ή ότι ο Μινέτι είναι πολύ απλά ο Πικολί) δεν κλονίζεται.

Ο Αντρέ Ενγκέλ σοφά διαλέγει να μην κλείσει με την τελευταία εικόνα του έργου, όπου βλέπουμε τον Μινέτι να περιμένει τον θάνατο κάτω από το χιόνι στην παραλία της Οστάνδης. Η παράσταση,που αυτές τις μέρες παρουσιάζεται στη Γενεύη, κλείνει αθόρυβα, με τον Πικολί μόνο, στο έρημο πανδοχείο, καθισμένο πάνω στη βαλίτσα του, αγκαλιά με ένα ραδιόφωνο που παίζει τζαζ. Κι αυτό μας είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Οι νέοι ηθοποιοί δεν έχουν τη σπιρτάδα των παλιών
Οι Ινδοί ξανάρχονται
«Σήμερα μπερδεύουν το διαμάντι με το γυαλί»
Πέρα από τις στέγες στον ήλιο
Με θαυμασμό και φθόνο
Πέντε σάουντρακ για Οσκαρ
Ο Ινδός, ο Ελληνας και οι άλλοι
Δεν θέλω να παίζω τον χαβαλέ, που λέει αστειάκια
Μπολερό με τον θάνατο στη Λισαβόνα
Ο γνήσιος πόνος ξανακάνει τη ζωή πραγματική
Σαν άλλος Λιρ μέσα στο χιόνι
Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον δήμαρχο, όλοι ένα ρόλο υποδύονται
Ο,τι έμεινε ατόφιο...