Έντυπη Έκδοση

Το μονόφθαλμο Σύμφωνο Σταθερότητας

Είναι μία από τις λίγες ίσως φορές που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δίκιο όταν στη Γνώμη της για την ελληνική επιτήρηση σημειώνει ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν περιέχει σχέδιο ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας μετά την πάροδο της οικονομικής κρίσης, που τοποθετείται στις αρχές του 2010.

Παρά τη μεγάλη αυτή έλλειψη, που ενδεχομένως να έδινε προοπτική και ελπίδα στους εργαζομένους, οι 4 «σοφοί» της κυβέρνησης (Σουφλιάς, Παπαθανασίου και Χατζηδάκης υπό την προεδρία Καραμανλή) έπεσαν με τα μούτρα στον κάδο της ελλειμματομανίας. Από τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκαν οι «συστάσεις» της Κομισιόν, το οικονομικό επιτελείο άρχισε να σκέπτεται το έλλειμμα του 2010. Οταν φύγει η κρίση πρέπει να είμαστε κάτω από 3% του ΑΕΠ στο έλλειμμα, είπε στους συνεργάτες του ο κ. Παπαθανασίου, αντί να πει ή έστω να προσθέσει ότι «πρέπει να έχουμε υψηλό ρυθμό ανάπτυξης» με προσέγγιση στο 5%, όπως έλεγε πριν από τις εκλογές του 2004 η Ν.Δ.

Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται -με βάση και την ελληνική εμπειρία- ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης αποδεικνύεται «κολοβό». Δίδεται έμφαση στο σκέλος της σταθερότητας (ίσον λιτότητας) και αμελείται το σκέλος της ανάπτυξης, αυτό που έχει κυρίως σημασία για την οικονομική ευημερία.

Αλλά και πάλι το οικονομικό επιτελείο περιορίζει τις παρεμβάσεις του μόνο στο έλλειμμα του δημόσιου τομέα, ενώ το ισοζύγιο πληρωμών κραυγάζει κυριολεκτικά για το «έλλειμμα» του ιδιωτικού τομέα. Η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η οποία φθίνει συνεχώς, δεν οφείλεται στις αυξήσεις των μισθών. Αλλά στην απουσία νέων επενδύσεων, στην απουσία εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων, στο ανεπαρκές μάνατζμεντ, στην προσήλωση της επιχείρησης στο άρμεγμα του δημόσιου τομέα, στην έλλειψη μεσομακροπρόθεσμου σχεδιασμού, στην αδιαφορά για εξαγωγές (αφού η κερδοσκοπία αποδίδει γλυκύτατους καρπούς στην εσωτερική αγορά) στην αδιαφορία για απόκτηση δικτύων πώλησης προϊόντων στις ξένες αγορές κ.ο.κ. Αυτή είναι η παθογένεια της ελληνικής οικονομίας. Ο μεγάλος ασθενής, όπως τον καταγράφουν οι εξελίξεις στο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών (έλλειμμα 14,5% του ΑΕΠ), είναι πρώτα η ιδιωτική επιχείρηση και πολύ πίσω έρχεται ο δημόσιος τομέας.

Ο κ. Παπαθανασίου τα γνωρίζει «εκ των έσω». Υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας, δεν χρειάστηκε να ζήσει η επιχείρησή του από το Δημόσιο και ως πρόεδρος του ΕΒΕΑ διαμόρφωνε τα αιτήματα των επιχειρηματιών προς το κράτος, άρα έζησε τη μίζερη οπτική τους. Ας κοιτάξει παράλληλα τα «ελλείμματα» της ιδιωτικής επιχείρησης και τα δημοσιογραφικά ελλείμματα. Αλλά δεν θα το πράξει. Τα πρώτα κάνουν «τζιζ».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Στη στήλη
Παρασκήνια
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Ο Κομισάριος βάζει χέρι και στους ιδιωτικούς μισθούς
Φαλκιδεύουν τη διετή
Η κακοήθης μετάλλαξη των εργασιακών σχέσεων
Στο κόλπο της εθελουσίας χάριν των κερδών
Από το «μπουμ» εργασίας στο «μπαμ» της ανεργίας
Περί Fulgor
Βομβαρδισμένο εργασιακό τοπίο η Β. Ελλάδα
Δανειακή ασφυξία - ισχνό συνάλλαγμα
Επισφαλείς 30.000 θέσεις εργασίας στη Χαλκιδική
Τυχερός όποιος εργολάβος πουλήσει κι όποιος οικοδόμος βρει μεροκάματο
Φορολογικά σενάρια υπό την αίρεση εκλογών
Μόνο τις ξένες νταλίκες μπλοκάρουν οι φορτηγατζήδες
Υπό προστασία από πιστωτές η Saab
Σε κρίση Σερβία και Κροατία
Οι Γερμανοί ξανάρχονται με spread και επιτήρηση
Σε στενωπό πριν την κρίση ο τουρισμός
Στέγη στο Χ.Α. απέκτησαν τα δομημένα
Μείωση 0,3% στα οικοδομικά