Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αντι-Οικονομικά

  • Συνταγές του παρελθόντος

    Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος και η Κομισιόν συνέπεσαν, με την έκθεσή του ο ένας και με την πρότασή της προς το Ecofin η άλλη, επί το αυτό.

    Οτι η κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί από τώρα για τη μείωση του ελλείμματος σε επίπεδα κάτω του 3% του ΑΕΠ, αν θέλει να εξασφαλίσει μια πορεία διατήρησης της βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών και κυρίως (αυτό δεν το λένε αλλά σαφώς το υπονοούν) να εξευμενίσει τους ξένους δανειστές, οι οποίοι και πάλι προχθές εκτίναξαν στα ύψη το spread των ελληνικών ομολόγων (στο 3%). Με έναν λόγο, «μέτρα τώρα». Τι θα είναι αυτά; Κυρίως μέτρα περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο, προσεκτική διαμόρφωση των μισθών στο Δημόσιο και μέτρα κατά της φοροδιαφυγής. Βεβαίως, άνοιγμα εκ νέου της συζήτησης για νέες επί τα χείρω αλλαγές στο ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό. Φόροι δεν αναφέρονται. Αλλά με τη συνήθη φορά των πραγμάτων και την πολυετή εμπειρία, όταν γίνεται λόγος για περιορισμό των ελλειμμάτων, οι νέες φορολογικές επιβαρύνσεις εξυπακούονται ή, έστω, αποτελούν πειρασμό για τους διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής.

    Στη βάση των προτάσεων της Κομισιόν και της Τράπεζας της Ελλάδος για τον περιορισμό των ελλειμμάτων υπάρχουν αλήθειες. Τα ελλείμματα είναι μεγάλα και αναπαράγονται, ενώ οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, που παρουσίασε η ελληνική οικονομία πάνω από μία δεκαετία, δεν συμβάδισαν, όπως θα έπρεπε, με υψηλούς ρυθμούς αύξησης των φορολογικών εσόδων, κυρίως του ΦΠΑ και του φόρου εισοδήματος. Ολοι γνώριζαν επίσης ότι τα φαραωνικά έργα των Ολυμπιακών Αγώνων θα έφερναν και φαραωνικά ελλείμματα. Ο ΦΠΑ «παρήγετο» έκτοτε, αλλά δεν απεδίδετο. Ενθυλακωνόταν από «μεγάλους» και «μικρούς» ατιμωρητί. Αντί, επίσης, να ενδυναμωθεί η προοδευτική κλίμακα στο φόρο εισοδήματος, για να περιοριστούν τα τεράστια εισοδήματα που δημιουργήθηκαν από τα μεγάλα δημόσια έργα και την υψηλή ανάπτυξη, επιλέχθηκε η μείωση της άμεσης φορολογίας, είτε με τη μείωση των συντελεστών φορολογίας των επιχειρηματικών κερδών είτε με την απαξίωση και στη συνέχεια κατάργηση του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας.

    Στην πενταετία τής Ν.Δ. ήταν επόμενο, λοιπόν, τα ελλείμματα να μην τιθασσευθούν, επειδή «περίσσεψαν» οι ιδεολογικές της επιλογές. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι και με τον κ. Αλογοσκούφη, η πολιτική τής «ήπιας προσαρμογής» δεν προκάλεσε εξουθενωτική επιβάρυνση των νοικοκυριών. Η εξασθένησή τους προήλθε από το τεράστιο κύμα ακρίβειας, που γνώρισε τη μεγάλη του έξαρση στο δεύτερο τρίμηνο του 2008 και μαζί με την υπερχρέωση από τραπεζικά δάνεια δημιούργησε νεόπτωχους. Ακόμη και η καμπάνια για τη φοροδιαφυγή που επιχείρησε η κυβέρνηση το φθινόπωρο του 2008, έπεσε στο κενό.

    Πώς να πείσει, έλεγαν προ ημερών οι εμπνευστές της, τους ανθρώπους να μη φοροδιαφεύγουν και να ζητούν αποδείξεις όταν υπουργός και επιφανές στελέχος της παράταξης (ανέφεραν μάλιστα, τον κ. Βουλγαράκη) δήλωνε δημόσια ότι προχωρούσε σε συναλλαγές επί της περιουσίας του για να γλιτώσει, ουσιαστικά, φόρους;

    Το χαμήλωμα του πήχυ της ανάπτυξης για το 2009 στο 0,5% από την Τράπεζα της Ελλάδος και στο 0,2% από την Κομισιόν (όταν τα μέχρι στιγμής στοιχεία δείχνουν ότι δεν γκρεμίζεται το σύμπαν στην Ελλάδα) υπηρετούν τον ίδιο στόχο: θα έχετε εξ αυτού του λόγου, μας λένε, λιγότερα έσοδα, άρα μεγαλύτερα ελλείμματα και θα χρειαστείτε πρόσθετο δανεισμό. Πάρτε, λοιπόν, μέτρα τώρα.

    Φοβούμαστε ότι η εμμονή στον περιορισμό των ελλειμμάτων ανταποκρίνεται στο παρελθόν και όχι στο παρόν και το μέλλον. Η οικονομική κρίση είναι ήδη εντός των τειχών και για να αποφευχθεί ή να αμβλυνθούν οι συνέπειές της θα έπρεπε να υπάρξει μια μεγάλη αλλαγή στην ατζέντα των προτεραιοτήτων. Σε Ευρώπη και Αμερική δίδεται προτεραιότητα στην ενίσχυση των αδυνάτων, είτε πρόκειται για φυσικά πρόσωπα είτε για επιχειρήσεις.

    Το κράτος παντού αναλαμβάνει τον ρόλο του έπειτα από μια αυτοκρατορική περίοδο του μονεταρισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Η αποτροπή της, η διατήρηση της απασχόλησης, η διάσωση του επιπέδου κοινωνικής ευημερίας και η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής προτάσσονται. Και αυτό σημαίνει αύξηση των κρατικών δαπανών, ούτε λελογισμένη ούτε προσεκτική ούτε μετρημένη. Χρήματα όπου και όσα χρειαστούν.

    Η αναγκαία αύξηση των κρατικών δαπανών κονταροκτυπιέται με τον περιορισμό των ελλειμμάτων, ιδίως όταν ο τελευταίος ζητείται για το έτος κατά το οποίο, όπως προβλέπεται, η κρίση θα κορυφωθεί. Από καμιά πλευρά δεν υπήρξαν επαρκείς εξηγήσεις γιατί πρέπει να ληφθούν μέτρα το 2009 και όχι το 2010 ή το 2011, όταν η κρίση πιθανώς θα έχει υποχωρήσει. Και πολύ περισότερο δεν έχουν συγκεκριμενοποιηθεί τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν και ποιων τα εισοδήματα ή την περιουσία θα περιορίσουν. Σαφές το αίτημα (μπορεί να ονομαστεί πίεση και απειλή) για άμεσα μέτρα, ασαφές το περιεχόμενο. Και προπαντός λείπουν οι εξηγήσεις πώς συμβιβάζεται η αποτροπή της κρίσης με τη μείωση των ελλειμμάτων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Ο Κομισάριος βάζει χέρι και στους ιδιωτικούς μισθούς
Φαλκιδεύουν τη διετή
Η κακοήθης μετάλλαξη των εργασιακών σχέσεων
Στο κόλπο της εθελουσίας χάριν των κερδών
Από το «μπουμ» εργασίας στο «μπαμ» της ανεργίας
Περί Fulgor
Βομβαρδισμένο εργασιακό τοπίο η Β. Ελλάδα
Δανειακή ασφυξία - ισχνό συνάλλαγμα
Επισφαλείς 30.000 θέσεις εργασίας στη Χαλκιδική
Τυχερός όποιος εργολάβος πουλήσει κι όποιος οικοδόμος βρει μεροκάματο
Φορολογικά σενάρια υπό την αίρεση εκλογών
Μόνο τις ξένες νταλίκες μπλοκάρουν οι φορτηγατζήδες
Υπό προστασία από πιστωτές η Saab
Σε κρίση Σερβία και Κροατία
Οι Γερμανοί ξανάρχονται με spread και επιτήρηση
Σε στενωπό πριν την κρίση ο τουρισμός
Στέγη στο Χ.Α. απέκτησαν τα δομημένα
Μείωση 0,3% στα οικοδομικά