Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Δια χειρός

  • Από τον Κουν στην Κούνεβα

    Δεν πρόκειται για ευρηματικό τίτλο. Πρόκειται για κάτι βαθύτερα ουσιαστικό: ο Κουν συμπληρώνει τα 100χρονα από τη γέννησή του στις 14 του Σεπτέμβρη 2008.

    Λίγο καιρό αργότερα, δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνου, (2008), η Κούνεβα «γεννά» τη συμπαράσταση συμπάσης της ελληνικής κοινωνίας για την απόπειρα δολοφονίας της με βιτριόλι, που την ανάγκασαν, τα τέρατα, και να το καταπιεί.

    Τι κοινό έχουν αυτές οι δύο περιπτώσεις; Ισως τίποτ' άλλο από τα αρχικά τους. Κ-άρολος Κουν ο ένας. Κ-ωνσταντίνα Κούνεβα η άλλη.

    Θα μπορούσε βέβαια να συμπεριληφθεί και ο Κούντερα, τον οποίον επιχείρησαν κι αυτόν να τον «δολοφονήσουν», 60 χρόνια μετά, με τη «δήθεν» κατάδοση συμπατριώτη του στην KGB της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας -αλλά η περίπτωσή του δεν εμπίπτει στον αλγόριθμο (Logicomics του Απόστολου Δοξιάδη) καθ' ότι το βαφτιστικό του αρχίζει από «Μ» (Μίλαν).

    Πολλά τα κείμενα που γράφτηκαν για την Κούνεβα. Ενα από αυτά είναι στο «Εδώ Ράδιο» της εφημερίδας μας (18-02-09) του συνάδελφου εν «αόπλοις» Ανδρέα Ρουμελιώτη. Λέει ο συνάδελφος και φίλος ότι η Κούνεβα αρνήθηκε να μπει επικεφαλής στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ειπούσα, με βραχνή φωνή μετά την τραχειοτομή: «Μόνο στο σωματείο μπορεί να ξαναβάλω υποψηφιότητα».

    Εννοώντας το σωματείο της «Παναττικής Ενωσης Καθαριστριών», όπου ήταν γενική γραμματέας, για να προστατέψει τις νέες συναδέλφους της από το νέο σκλαβοπάζαρο, καθώς το παλιό σκλαβοπάζαρο το είχαν βιώσει οι δικές μας Ελληνίδες μάνες και γιαγιάδες στις χώρες της τότε Δυτικής Ευρώπης ξεσκατώνοντας τα γραφεία της Ζίμενς, της Μερσέντες, «στα κάτεργα της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές».

    Για την περίπτωση της Κούνεβα, ο εργοδότης είναι η εταιρεία με την επωνυμία «ΟΙΚΟΜΕΤ», στην οδό Αριστείδου 18 στον Πειραιά, ιδιοκτησίας Νίκου Οικονομάκη (όνομα και πράμα δηλαδή: οίκος+'κονόμα), όπου τις προάλλες μπούκαραν νεαροί με ρόπαλα και κουκούλες και 'καναν τον 1ο και τον 2ο όροφο όπου στεγάζεται η αμαρτωλή εταιρεία «γυαλιά-καρφιά». Μπράβο τους και χαλάλι τους!

    Η Βουλγάρα Κωνσταντίνα Κούνεβα, με σπουδές στην Ιστορία και την Κοινωνιολογία, ήρθε μετανάστρια στον «Παράδεισο της Δύσης» με την ανήλικη κόρη της και τη μαμά της. Η μαμά φροντίζει το παιδί της κόρης της και η ίδια δουλεύει για να ζήσουν τρεις γυναίκες, μόνες, ως «παναττική» καθαρίστρια. Για τη συνδικαλιστική της δράση, διεκδικώντας τα δικαιώματα των συναδέλφων της, η Καμόρα του ξεσκατώματος των γραφείων του Δημοσίου την τιμώρησε με βιτριόλι, μη αρκουμένη στο πρόσωπο, αλλά και στα ζωτικά της όργανα, αναγκάζοντάς την να το καταπιεί. Ποιο; Το βιτριόλι.

    Μόλις είχα τελειώσει το «γύρισμα» της εκπομπής για το «Αξιον Εστί» με την κυρία Κατερίνα Μάτσα για το βιβλίο της «Ψυχοθεραπεία και Τέχνη στην Απεξάρτηση. Το Παράδειγμα του 18 Ανω» (εκδόσεις «Αγρα»), όταν προτείνοντάς της να τη συνοδεύσω, «όχι, μου λέει, δεν πάω στο Κέντρο Απεξάρτησης (όπου, σημειωτέον, έχει τη γενική εποπτεία για τα 35 του τμήματα, με 500 και πλέον θεραπευόμενους), πάω στην Κούνεβα. Είχα προσφερθεί για την ψυχολογική υποστήριξή της, αλλά από τη δεύτερη μέρα κατάλαβα πως τέτοια δυνατή γυναίκα που είναι μάλλον, εγώ έπαιρνα δύναμη απ' αυτήν». Διάβασα στην εφημερίδα, της είπα ότι βλέπει. «Με το ένα μάτι θα μπορούσε να δει, το άλλο έχει τυφλωθεί τελείως, αλλά οι γιατροί φοβήθηκαν πως ο κερατοειδής ήταν τόσο εύθραυστος που προτίμησαν να το ξανακλείσουν. Ετσι ούτε βλέπει ούτε μιλά. Ο οισοφάγος της κάηκε από το βιτριόλι που κατάπιε. Γράφει αυτά που θέλει να πει».

    Την επομένη ξαναβρεθήκαμε στα Εξάρχεια για την τοποθέτηση της επιτοίχιας πλάκας στον πεζόδρομο της Τζαβέλλα στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, παρουσία της μητέρας του. Να πιούμε ένα καφέ; τη ρωτώ. «Δυστυχώς δεν μπορώ. Στην Κούνεβα πάω, μου λέει, για να αντλήσω δύναμη».

    «Η Ρωσίδα οικιακή βοηθός που εξασφάλισαν τα παιδιά στον πατέρα τους (παλιό αγωνιστή της Αριστεράς, ημιπληγικό γέροντα σήμερα) βγαίνει μαζί του καθημερινά σε αργούς περιπάτους, όπου του αφηγείται με ζέση και στοργή τα μεγάλα σοβιετικά κατορθώματα, κυρίως την κοινωνικά ήρεμη και ασφαλή ζωή που γνώρισε η μεγάλη χώρα των εργαζομένων. Από την αφήγησή της περνούν η κατάκτηση του Διαστήματος, ο θρίαμβος της εκβιομηχάνισης, οι κοινωνικές παροχές, πράγματα που ο ημίπληκτος ακούει με κραυγές χαράς και άναρθρης επιδοκιμασίας (...) Με το δημιουργικό παιγνίδι της μεταφοράς (...) θα λέγαμε ότι όπως στα χρόνια της ιδεολογικής του ακμής τον ασταθή γέροντα ενέπνεαν οι ιδέες της σοβιετικής υπερδύναμης, τώρα τον στηρίζει ο βραχίονας ενός εκπατρισμένου τέκνου της, αρχετυπικό σύμβολο που αναπληρώνει εκ νέου και περιθάλπει». Από το βιβλίο του Κώστα Μαυρουδή «ΣΤΕΝΟΓΡΑΦΙΑ» (εκδόσεις Κέδρος).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
3.000 γλώσσες σε κίνδυνο
Αξιοπρέπεια ή βίος αβίωτος;
«Οι ασφαλιστικές υπερθεματίζουν»
Η ευθανασία στη λογοτεχνία
Αυτοί που «έφυγαν» με αξιοπρέπεια
Σχετικοί ιστότοποι
Δείτε ακόμα τα βίντεο
Η απίστευτη ιστορία της 13χρονης Χάνα
Πού επιτρέπεται - πού απαγορεύεται
Τι προβλέπει ο ποινικός κώδικας
«Γιατρός του θανάτου»
Η αυστραλέζικη εκδοχή
Η κλινική του ευσπλαχνικού θανάτου
Σαν βγεις στον πηγαιμό για την τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης
Γυαλιά-καρφιά το θυρωρείο του ΑΠΘ
44.000 ευρώ για βελόνα που ξέχασε σε ασθενή
Ο Συνήγορος... των ζώων
ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΕΣ ΚΑΤΑ ΜΟΥΦΤΗΔΩΝ