Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Επείγουσες αποφάσεις πριν φτάσει το τσουνάμι

    Το έχουν καταλάβει όλοι, από τον Καραμανλή και τους υπουργούς του ώς τον βουλευτή της πιο μικρής εκλογικής περιφέρειας και τον τελευταίο «γαλάζιο» κεντρικοεπίτροπο: η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη.

    Κι επειδή στην πολιτική κατ' εξοχήν δεν υπάρχει μοίρα, έχουν αντιληφθεί ότι όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Το κακό είναι ότι μαζί τους θα κοιμηθούμε και όλοι οι υπόλοιποι σε ένα στρώμα που θα το τραβάνε από τη μια μεριά ο Αλμούνια και από την άλλη οι διεθνείς δανειστές μας - και δεν ξέρουμε τι θα μείνει στο τέλος.

    Δεν χρειάζεται καμία κινδυνολογία γι' αυτό που μας περιμένει. Και δεν βρισκόμαστε στο τέλος του 19ου αιώνα, για να ξανακούσουμε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη. Σήμερα η κατάσταση είναι πιο σύνθετη και γι' αυτό, ίσως, πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Η χώρα βρίσκεται σε απείρως καλύτερη θέση και δεν χρειάζεται επ' αυτού δεύτερη (ούτε καν πρώτη!) συζήτηση. Είναι μέλος ενός από τα ισχυρότερα παγκοσμίως οικονομικά κλαμπ και οι πολίτες της έχουν στην τσέπη τους το ισχυρότερο, ίσως, νόμισμα στον κόσμο. Οποιος αναλογιστεί τι συνέβαινε στο, σχετικά πρόσφατο, παρελθόν σε κάθε μικρής έκτασης οικονομική κρίση, αντιλαμβάνεται την αξία αυτών των κατακτήσεων.

    Ομως, εδώ σταματούν τα καλά. Διότι η σημερινή κρίση δεν μοιάζει με καμία απ' όσες έχουμε ζήσει ή έχουμε διαβάσει ότι συνέβησαν. Μόνο οι στρατιές των ανέργων στη σημερινή Αμερική φέρνουν στον νου ανάλογες εικόνες από την Αμερική τού 1929 και μετά. Και ακόμα είμαστε στην αρχή. Ακόμα στην Ελλάδα δεν έχουν φτάσει τα κύματα από το διεθνές τσουνάμι. Τι θα συμβεί αν φτάσουν;

    Η Ελλάδα έχει ένα βασικό πρόβλημα, από το οποίο εξαρτώνται οι κλυδωνισμοί που πιθανότατα θα υποστεί: υψηλό δημόσιο χρέος. Το οποίο εκμεταλλεύονται οι διεθνείς δανειστές της για να τη «γδέρνουν» με τα ληστρικά επιτόκιά τους. Η πραγματικότητα αυτή, για την οποία φέρνουν ευθύνη οι κυβερνήσεις των τελευταίων τουλάχιστον 20 χρόνων, δεν μπορεί να αλλάξει σε σύντομο χρόνο. Και θα απαιτήσει επώδυνα μέτρα για να αλλάξει. Είναι, όμως, αμφίβολο αν μπορεί να υπάρξει ταχεία αντιμετώπιση ενός μέρους του προβλήματος αυτού, ώστε οι επιπτώσεις της κρίσης να είναι λιγότερες και λιγότερο επώδυνες.

    Από την άλλη, η Ελλάδα των δύο-τριών τελευταίων δεκαετιών έχει κατακτήσει ένα σχετικά υψηλό επίπεδο διαβίωσης για την πλειονότητα των κατοίκων της. Χωρίς να λείπουν οι γκρίζες ζώνες (των συνταξιούχων με σύνταξη μερικών εκατοντάδων ευρώ, των νέων με τις αντίστοιχες αποδοχές και, φυσικά, των ανέργων), δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η μεγάλη μάζα των «μεσαίων» ελληνικών νοικοκυριών είδε τη ζωή της να καλυτερεύει και σε κατανάλωση να πλησιάζει ή και να ξεπερνάει το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο.

    Αυτό το επίπεδο είναι που σήμερα κινδυνεύει. Κοντά στις κατηγορίες, που από χρόνια συμπιέζονταν, θα κινδυνεύσουν να βρεθούν τώρα όσες είχαν κατακτήσει ένα μεσαίο και παραπάνω επίπεδο ζωής, αν η κρίση είναι μακροχρόνια και απαιτήσει μειώσεις εισοδημάτων και αν η ανεργία αρχίσει να πλήττει μαζικά πολλές κοινωνικές ομάδες. Μακάρι τα «αν» αυτά να μείνουν «αν», αλλά οι εικόνες που μεταδίδονται από χώρες, οι οποίες βρίσκονται σε παρόμοια ή και καλύτερη μοίρα από τη δική μας, δεν επιτρέπουν αισιοδοξία.

    Για να αποτραπούν τέτοια φαινόμενα ή έστω να περιοριστούν όσο γίνεται απαιτείται εθνικό σχέδιο, πολιτική αποφασιστικότητα και, φυσικά, μέτρα, τα οποία δεν θα είναι ευχάριστα. Ολα αυτά απαιτούν στοιχειώδη πολιτική συνεννόηση, ικανή και αποφασισμένη κυβέρνηση και πολίτες ενημερωμένους, που να την εμπιστεύονται και να είναι έτοιμοι να δεχτούν κάποια πρόσκαιρη θυσία, πεπεισμένοι ότι θα συμβάλει στο γενικό καλό και, ως εκ τούτου, και στο ατομικό.

    Τι από όλα αυτά ισχύει σήμερα; Δυστυχώς τίποτα. Το πολιτικό σύστημα, με πρώτη την κυβέρνηση, εκλογολογεί και επιδίδεται σε κοκορομαχίες. Και ο πρωθυπουργός δείχνει να έχει χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του και δεν αποτολμά τη μόνη υπεύθυνη κίνηση που του απομένει: προσφυγή στον λαό για να αποφασίσει ποιος θα χειριστεί την καλπάζουσα κρίση. Δεν χρειάζεται μεν κινδυνολογία, αλλά πώς να περισσέψει αισιοδοξία;

  • Ο φασισμός

    Ο φασισμός είναι πάντα φασισμός, όποιο χρώμα κι αν έχει και με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζεται.

    Χειρότερος φασισμός, όμως, είναι σήμερα αυτός που προσπαθεί να απαγορεύσει την έκφραση των απόψεων με κουμπούρια, με γκαζάκια ή σιδηρογροθιές. Κι όταν οι τραμπουκισμοί, που ενίοτε καταλήγουν σε δολοφονικές επιθέσεις, έχουν έδρα τους τις πανεπιστημιακές σχολές και (άλλο ένα) όπλο τους το άσυλο, τότε μπαίνουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η αμφισβήτηση και η αντίσταση δεν μπορεί να έχουν καμιά σχέση με απόπειρες τρομοκράτησης όσων λένε άλλα από μας. Μονοπώλιο αλήθειας δεν υπάρχει.

  • Τα αβγά, τα καλάθια κι ο... μπήχτης Πετρέλαιος

    Κάποτε ήταν χώρα γεωργική. Η πατρίδα μας. Λάδι, ελιές, βαμβάκι, σύκα, καπνά. Να τα κουτσοβγάζει. Και καμιά κότα με μερικά αβγά από το χωριό, πεσκέσι για τον ξενιτεμένο στην πρωτεύουσα γιο της χωριάτισσας μάνας.

    Τώρα, απλώς έχουμε χάσει και τα αβγά και τα καλάθια. Διότι αποφασίζοντας η πολιτική ηγεσία -τούτη και οι προηγούμενες και οι πιο προηγούμενες- ότι η χώρα οφείλει να αναπτυχθεί, εκσυγχρονιστεί και εξευρωπαϊστεί, έδιωξε τους περισσότερους χωριάτες από τα χωριά τους, άφησε στη γη να φυτρώσουν γαϊδουράγκαθα και πέτρες, έχωσε λεφτά με το τσουβάλι (του Δημοσίου στην αρχή, τα κοινοτικά στη συνέχεια) σε διάφορους επιτήδειους επιτηδευματίες της αρπαχτής και της ξαπλωτής, έφτιαξε και το παραμύθι της «Ισχυρής Ελλάδας», το οποίο το έμαθαν όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, φύλου, καταγωγής και θρησκείας και... καθάρισε. Με το εκλογικό σώμα. Το οποίο, σε ένα αρκετά μεγάλο μέγεθός του, το έριξε κι αυτό στην αρπαχτή, την αραχτή και τη σαχλαμάρα. Και ήρθε η ξεφτίλα ως φυσικό επακόλουθο.

    Αυτή την ξεφτίλα βεβαίως ουδείς εκ των υπεύθυνων ανδρών και γυναικών που κυβερνούν ή κυβέρνησαν δεν την ομολογούν. Τη μεταβάπτισαν στη διεθνή κρίση, την ονομάτισαν «εισαγόμενη» για να βολευτούν και επιβάλλουν και έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπισή της. Για να πληρώσουν φυσικά όλοι αυτοί, οι οποίοι δεν φταίνε. Στο μεταξύ, κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να εξηγήσει στους ιθαγενείς ψηφοφόρους του ή τους αλλοδαπούς εταίρους μας γιατί έπρεπε να πάψει να είναι γεωργική χώρα η Ελλάδα. Γιατί να μην αναπτύξει σύγχρονες μορφές γεωργίας και κτηνοτροφίας (και μάλιστα με ιδιαίτερη ενθάρρυνση της βιολογικής, αντί να δηλητηριάζουν οι έξυπνοι τη γη και τα νερά της με απίστευτης επικινδυνότητας φάρμακα), γιατί να μην εκμεταλλευτεί τον φυσικό πλούτο της προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί να μην προγραμματίσει την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ενέργειας με την απλοχεριά της φύσης, γιατί (έστω, αφού δεν έκανε όλα αυτά) να μην προσανατολιστεί σε κάποιον άλλο παραγωγικό ορίζοντα που θα αποφέρει έσοδα, γιατί τέλος πάντων αρκέστηκαν όλοι τους να τρώνε τα λεφτά των «Κουτόφραγκων»;

    Κανένας δεν μπορεί να ζήσει μόνο με δάνεια. Θα του πάρει το σπίτι η τράπεζα. Αυτός ακριβώς ο κίνδυνος ελλοχεύει τώρα για την Ελλάδα. Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας. Διότι για να αντιμετωπίσει τα όλο και περισσότερο απαιτητικά έξοδα, αναγκάζεται να δανείζεται από όλο και πιο απαιτητικές τράπεζες. Γι' αυτό και, ενώ διεθνώς πέφτουν τα επιτόκια, για τη χώρα μας ανεβαίνουν. Μέχρι που να έρθει η ώρα να την αναλάβουν οι ίδιες οι τράπεζες, οι οποίες ακόμα τη δανείζουν.

    Ας μην επικαλούνται την προσπάθεια εκσυγχρονισμού οι ένοχοι. Και ο Χαρίλαος Τρικούπης εκσυγχρονιστής ήταν, ειλικρινής μάλιστα και φιλότιμος. Τουλάχιστον αυτός δεν έβαλε στην τσέπη τίποτα. Ούτε από μονές με... καλόγερους του Σατανά ούτε από εταιρείες τηλεφωνίας ή τηλέγραφου (για να μιλάμε με ακρίβεια για την εποχή). Ομως άπλωσε τα πόδια του πέρα από το πάπλωμα. Και μολονότι ανέβαζε με θεαματική ταχύτητα τους φόρους στα τρόφιμα και τα καύσιμα -εξ ου και τα παρατσούκλια που του κόλλησε ο Τύπος «Μπήχτης» και «Πετρέλαιος»- για να βγάλει τους τόκους από τα δάνεια που τραβούσε, έφτασε στην πικρή ομολογία «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»! Στη χώρα επιβλήθηκε ο διεθνής οικονομικός έλεγχος, ο οποίος κράτησε από το 1896 μέχρι το 1981, με την είσοδό της στην ΕΟΚ, και στη Βουλή επιβλήθηκε ως αντικαταστάτης του στην έδρα του Μεσολογγίου ο άσημος μέχρι τότε Γουλιμής, και διάσημος έκτοτε λόγω της ιστορικής φράσης τού μέχρι τότε πρωθυπουργού, «ανθ' ημών, Γουλιμής...». Τελικά, και εντός Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο διεθνής έλεγχος επιστρέφει. Διότι «τέτοιοι μάς πρέπουν αρχιερείς»...

  • Η ώρα του νεο-εκσυγχρονιστή

    Το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζεται να αναλάβει τις ευθύνες του.

    Τις κυβερνητικές. Για τρίτη φορά. Μετά την Παπανδρέου εποχή, τη Σημίτη εποχή, έρχεται, λέει, και η Παπανδρέου εποχή. Υιού. Ωστόσο, μολονότι μεγαλωμένος σε χώρες τρανές, δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί τους λόγους που αυτές είναι προκομμένες και η χώρα, την οποία θέλει να κυβερνήσει (ως πρωθυπουργός πια), είναι παρακατιανή. Αλλιώς θα παρουσίαζε ένα σοβαρό σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης. Αντί αυτού, χτυπάει φιλικά στην πλάτη τον Βωβό που κινδυνεύει να χάσει τον Βοτανικό από τον Τσίπρα ή κλείνει το μάτι στον Βγενόπουλο, που θέλει να σηκωθεί πιο ψηλά με τα φτερά της Ολυμπιακής. Ο νεο-εκσυγχρονιστής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Ζητάει να δει τους αρχηγούς για συναίνεση στην οικονομία
Με επιφυλάξεις δέχεται ο Γιώργος την πρόσκληση
Με «Καραμανλής ή χάος» αύριο στην ΟΝΝΕΔ
Βήμα πίσω για την επιδότηση εργασίας μέσω ΟΑΕΔ
Γιώργος με «5 εθνικούς στόχους»
Παπαρήγα: Αισθανόμαστε επαναστατικά αισιόδοξοι
Τσίπρας για «Πάγκαλο-Δρακουμέλ» και «σκόνη του Στάλιν»
«Η εκλογολογία δεν είναι δείγμα υπευθυνότητας»
Φταίνε οι νυν και οι πρώην για το Βατοπέδιο
Ελεύθερος χωρίς όρους
Γλέντι «Εργατικής Αριστεράς»