Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Οσα παίρνει ο Βαρδάρης

  • Για «hot doc» στη Θεσσαλονίκη

    Κάθε χρόνο καθώς πλησιάζει η άνοιξη, ανυπομονώ να γράψω για το «Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ-Εικόνες του 21ου αιώνα».

    Θέλω να είμαι από τους πρώτους που θα γράψουν γι' αυτό. Καθώς διαβάζω το φετινό δελτίο Τύπου, αναρωτιέμαι πότε πέρασαν έντεκα χρόνια από το Μάρτιο του 1999. «Εγινε έντεκα ετών και περνά στη δεύτερη δεκαετία του». Τι τύχη! Στο πρώτο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ δούλεψα εθελοντικά στο γραφείο Τύπου με την παρότρυνση μιας φίλης, στο δεύτερο είχα την τύχη και την τιμή να επιδώσω το πρώτο βραβείο στο ντοκιμαντέρ «Μου αρέσουν οι καρδιές σαν τη δική μου», στα επόμενα παρέμεινα θεατής, φίλος και υποστηριχτής. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έχει πολλαπλή σημασία. Κατ' αρχήν κάθε χρόνο δίνει μια ηχηρή απάντηση σε όσους γκρινιάζουν για την πόλη αυτή και αποδεικνύει πως το μόνο που χρειάζεται είναι όραμα και τόλμη. Να καταθέσεις την ψυχή σου, να πιστέψεις στο φαινομενικά ανέφικτο, να εκτεθείς και να στήσεις μια «συνωμοσία του καλού και του ονειρικού». Αυτό έκανε και ο Δημήτρης Εϊπίδης όταν πριν από έντεκα χρόνια ήθελε να στήσει ένα φεστιβάλ με στόχο να βάλει και τη Θεσσαλονίκη να συμμετάσχει στο «παγκόσμιο διάλογο» μεταξύ των ταινιών της μυθοπλασίας και των ταινιών τεκμηρίωσης, στο διάλογο του σινεμά της αναπαράστασης με το σινεμά της αλήθειας, της φαντασίας με την πραγματικότητα. Αυτόν το διάλογο επιτακτικά τον έθεσαν οι ψηφιακές τεχνολογίες και η απελευθέρωση της κινούμενης εικόνας από το υψηλό κόστος του φιλμ, η αποϋλικοποίηση της διαδικασίας της παραγωγής κινούμενης εικόνας και ο «εκδημοκρατισμός» της. Το κυρίαρχο μέλημα κάθε δημιουργού δεν είναι τα μέσα αλλά το μήνυμα. Σινεμά και ντοκιμαντέρ έκαναν focus περισσότερο στο τι έχεις να πεις και την αισθητική που θα επιλέξεις για να διηγηθείς μια ιστορία ή μια πραγματικότητα και όχι στο ποιος θα χρηματοδοτήσει το όνειρό σου. Ο διάλογος αυτός συνεχίζεται, και τον αντιλαμβάνομαι όχι ως μια διαμάχη μεταξύ της υπερτροφικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και της παραγωγής ντοκιμαντέρ: τα ντοκιμαντέρ στα μάτια μου είναι μια αφετηρία, που επιτρέπει στη μυθοπλασία να παίξει το ρόλο της, να εξωραΐσει τα ερωτήματα στα οποία η πραγματικότητα του καθενός απαιτεί απαντήσεις. Οπως και στην πραγματικότητα, έτσι και στα ντοκιμαντέρ πάντα κάτι λείπει, κάτι διαφεύγει, κάτι δεν είναι αρκετό, κάτι δεν είναι ικανό. Αυτό το κάτι θα έρθει αργότερα η μυθοπλασία να το περιθάλψει και να το τυλίξει στο ζεστά φτερά της. Η ιδέα της έλλειψης που η καταγραφή της πραγματικότητας φανερώνει είναι εκείνη που δίνει ζωή στην ιδέα της πληρότητας που το σινεμά της μυθοπλασίας μπορεί να προσφέρει. Εάν η ζωή είναι μια συνεχόμενη γραμμή, κάθε ντοκιμαντέρ (όπως και τα μέσα ενημέρωσης από τα οποία κατάγεται) είναι ικανό να καταγράψει μερικά μόνο επιλεγμένα σημεία αυτής της συνεχόμενης γραμμής, να υφάνει με κινούμενες εικόνες μια εκδοχή της και να την παρουσιάσει στα πρόθυμα βλέμματά μας. «Τα ντοκιμαντέρ», όπως λέει ο δημιουργός του Φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης, είναι «η καταγραφή της πραγματικότητας και είναι το σημαντικότερο και το πιο σύγχρονο στοιχείο του πολιτισμού».

    Από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου οι αίθουσες του Ολύμπιον και του Λιμανιού θα φιλοξενήσουν την άγνωστη Αφρική όπως την καταγράφουν όχι οι Δυτικοί απεσταλμένοι αλλά οι Αφρικανοί δημιουργοί, αφιερώματα στα σύγχρονα αυστριακά και μεξικανικά ντομικαντέρ, στον Φώτο Λαμπρινό και στον Ελβετό Stefan Schwietert.

    Θα τα πούμε εκεί!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Οι νέοι ηθοποιοί δεν έχουν τη σπιρτάδα των παλιών
Οι Ινδοί ξανάρχονται
«Σήμερα μπερδεύουν το διαμάντι με το γυαλί»
Πέρα από τις στέγες στον ήλιο
Με θαυμασμό και φθόνο
Πέντε σάουντρακ για Οσκαρ
Ο Ινδός, ο Ελληνας και οι άλλοι
Δεν θέλω να παίζω τον χαβαλέ, που λέει αστειάκια
Μπολερό με τον θάνατο στη Λισαβόνα
Ο γνήσιος πόνος ξανακάνει τη ζωή πραγματική
Σαν άλλος Λιρ μέσα στο χιόνι
Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον δήμαρχο, όλοι ένα ρόλο υποδύονται
Ο,τι έμεινε ατόφιο...