Έντυπη Έκδοση

Ταραξίες στον κόσμο, στα νησιά, με δώρα, μάγους και πολύτιμους ελέφαντες

**Πιτ Τζόνσον

Πώς να γίνεις ταραξίας

μτφρ.: Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη

εικονογρ.: Nigel Bains

εκδόσεις Ψυχογιός, σ. 200, ευρώ 9,90

Ο συγγραφέας Πιτ Τζόνσον (1956, Ουίντσεστερ, Βρετανία) είναι γνωστός και τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Εχει λάβει σημαντικά βραβεία και, σημαντικότερο ίσως από τις διακρίσεις, έχει κατακτήσει τις καρδιές των νεαρών αναγνωστών. Βλέπετε, τα βιβλία του έχουν ήρωες παιδιά με εντελώς ιδιαίτερη προσωπικότητα και οι περιπέτειες στις οποίες ηθελημένα ή άθελά τους μπλέκουν χαρακτηρίζονται από ένταση, πρωτοτυπία, αγωνία, χωρίς να απουσιάζουν το χιούμορ και οι θερμές ανθρώπινες σχέσεις, που μερικές φορές είναι συγκινητικές. Πρόκειται, εκτός των άλλων, και για συγγραφέα ευφυή, ο οποίος συμπαρίσταται με τον τρόπο του, και μέσω των βιβλίων του βέβαια, στα όποια προβλήματα και ερωτήματα φύονται στις παιδικές καρδιές και τις γεμίζουν άγχος και αγωνία.

Στο μυθιστόρημα «Πώς να γίνεις ταραξίας» ο δωδεκάχρονος Αρτσι μεγαλώνει με τον πατέρα του, ηθοποιό, συχνά άνεργο, ο οποίος δανείζει τη φωνή του σε σποτάκια ή μικροφιλμάκια με ζώα και που όταν από τις εταιρείες παραγωγής τον παραμερίζουν, «Θα μιλήσω στον ατζέντη της φωνής μου» διαμαρτύρεται, ενώ ο γιος του τον παρηγορεί ετοιμάζοντάς του φαγητά που του αρέσουν. Αλλά στο σχολείο έχει δυσκολίες· όχι μάθησης, παρά συναναστροφής και ένταξης στην ομάδα. Είναι καινούριος, είναι πολύ σοβαρός, κάπως σαν μικρός κύριος, είναι τυπικός και «το παίζει σοφός», όπως έγραψε η συμμαθήτριά του Μιράντα Τζόουνς, γνωστή και ως Ταραξίας. «Παριστάνει το καλό παιδί. Δεν κάνει ούτε μία αταξία. Μια μέρα του έδειξα μια βόμβα νερού και του είπα, «Για όνομα του θεού, Αρτσι, πέταξέ τη σε κάποιον. Σε οποιονδήποτε! Ακόμα και σε μένα αν θέλεις!». Με κοίταξε με αυτό το εξωγήινο βλέμμα του. «Και γιατί, παρακαλώ, να κάνω κάτι τέτοιο;», μου απάντησε». Αυτά όλα τα γράφει διαμαρτυρόμενη στη θεία Πρου, η οποία διατηρεί τη στήλη «Συμβουλές στο περιοδικό ΟΥΑΟΥ. «Το πιο ηλίθιο ούφο όλου του πλανήτη», καταλήγει.

Εν τω μεταξύ, και χωρίς να το περιμένει, στο σπίτι του καταφτάνει μια κυρία με την εννιάχρονη κορούλα της. Ηρθαν για δυο-τρεις μέρες και αποφάσισαν να εγκατασταθούν, φαίνεται· η κυρία είναι φίλη του μπαμπά και ο Αρτσι πέφτει σε μελαγχολία. Εχει κι ένα ημερολόγιο στο οποίο ξεσπά. Ο αναγνώστης θα βρει υπέροχο το ημερολόγιο· και θα συγκινηθεί και θα ευθυμήσει και θα προσεγγίσει τον ψυχισμό ενός παιδιού που έχει αναλάβει τις ευθύνες σπιτιού και πατέρα από νήπιο σχεδόν. Ο νέος δε αναγνώστης ίσως διακρίνει στις εξομολογήσεις τού Αρτσι πολλές από τις σκέψεις και τις επιθυμίες ή τις απορρίψεις του. Και βέβαια θα δει πως δειλά και με αβέβαια βήματα μια ωραία φιλία αρχίζει να βλασταίνει μεταξύ του Αρτσι του «Ούφο» και της Μιράντας, της γνωστής ως «Ο ταραξίας».

Αλλα βιβλία του Πιτ Τζόνσον στη γλώσσα μας: «Στο πλευρό του μπαμπά», εκδ. Πατάκη, και «Η μαγική κάπα», εκδ. Πατάκη ομοίως.

**Γιώργος Λεμπέσης

Στον κόσμο της Τζίνας

εικονογράφηση: Γιώργος Σγουρός

εκδόσεις Παπαδόπουλος, σ. 60, ευρώ 11,55

Στον όμορφο, τον μαγικό κόσμο της Τζίνας καλεί ο Γιώργος Λεμπέσης μικρούς και μεγάλους και όλους όσοι αγαπούν τα ταξίδια· τα ταξίδια του νου. Τα ωραιότερα. Σαν αυτό που έκανε η Τζίνα, η τυχερή! Που ξεκίνησε να βρει τον ύπνο της που, μέρες τώρα, τον είχε χάσει. Τον έψαχνε, τον γύρευε, μέχρι και κάτω απ' το πιατάκι του σκύλου κοίταξε, τίποτα! Και τον ήθελε τόσο. Είχε αποδιοργανωθεί, σκουντουφλούσε, χτυπούσε στους τοίχους από τη νύστα, «μπέρδευε το γάλα με την οδοντόκρεμα». Ετσι, «μια ξεχασμένη Τετάρτη, καρφωμένη ακριβώς στη μέση του μήνα», η επτάχρονη Τζίνα συγκέντρωσε όλη την οικογένεια και δήλωσε σοβαρή: «Απόψε θα πάω να βρω τον ύπνο μου. Αφού δεν είναι μέσα στο σπίτι θα ψάξω παντού...». «Να πας, παιδί μου, να πας. Και να μη γυρίσεις με άδεια χέρια...». Να πας, συμφώνησαν όλοι οι δικοί της, γεγονός που την παράξενεψε την κοπελίτσα, μια και ποτέ δεν την άφηναν να φύγει μόνη. Να πας! Και ο καθένας τής παρέδωσε από ένα κλειδί, πέντε συνολικώς, ενώ όλοι μαζί τής παρήγγειλαν: «Στο ταξίδι σου, το μόνο που θα χρειαστείς είναι να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά». «Με τα κλειδιά θ' ανοίξω τα μάτια μου;», αναρωτήθηκε, μα δεν μίλησε.

Τα κλειδιά δεν ξεκλείδωναν τα μάτια της, αλλά κόσμους ανείδωτους, αστραφτερούς και πανέμορφους, που θα πει πως, πράγματι, της ανοίχτηκαν τα μάτια. Στη φαντασία. Και στο θαύμα. Σαν άλλη «Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων» και τι δεν είδε. Και με ποιους δεν μίλησε. Πόσα πλάσματα δεν γνώρισε.

Κατ' αρχάς, ήταν το όχημα που σταμάτησε μαλακά, ακριβώς μπροστά της, νύχτα στην Πατησίων. Ενα ταξί. Μονόκυκλο. Μικρό μεν, αλλά τη χωρούσε, χωρούσε και τα μαλακά μαξιλάρια, χωρούσε και τα ιπτάμενα γυαλιστερά κορόμηλα (χωρίς κοτσάνι αυτά). «Μπες μέσα, μικρή μου», ακούστηκε μια φωνή. Και η Τζίνα, χρησιμοποιώντας το πρώτο κλειδί, άνοιξε και μπήκε. Αν ξαφνιάστηκε που ο οδηγός ήταν ένας ωραίος σκύλος, ο Ερμής, που φορούσε ασημί κασκέτο και μύριζε βανίλια; Μπα, καθόλου. Το ξεκίνημα ήταν η έκπληξη· το ταξί βρέθηκε να πετάει στα 32.000 πόδια. Και στα αμέτρητα παραμύθια και όνειρα. «Κύριε Σκύλε, ε, συγγνώμη, Κύριε Ερμή, τα ύψη τα φοβάμαι λίγο... Κι όταν φοβάμαι θέλω ν' ακούω παραμύθια. Αλήθεια, θα μου πείτε ένα;» «Εγώ δεν ξέρω να λέω παραμύθια, μόνο να τα ξεκινάω ξέρω», η απάντηση του Ερμή. Οντως. Το ξεκίνησε το παραμύθι. Με τις υπερμεγέθεις πεταλούδες, την πόρτα από σύννεφο, τα τεράστια λουλούδια, την πορτοκαλιά βελανιδιά, τον τεμπέλη, νυσταλέο και πεινασμένο δράκο που πήρε αγκαλιά το δεντράκι το γεννημένο από τα δάκρυά του...

Ωραίο. Με μερικές εικόνες ασύλληπτες. Συμβολισμούς. Και με διαλόγους ζωηρούς, όλο απρόοπτα. Εξελίσσεται ήσυχα, με ρυθμό. Και με μια αυθόρμητη, όχι επίπλαστη αφέλεια. Μας άρεσε. Τα παιδιά θα απογειωθούν. Θα δουν τον κόσμο μέσα από χρωματιστές φυσαλλίδες, ακριβώς σαν αυτή που μετέφερε την Τζίνα πίσω στο σπίτι, χωρίς τα κλειδιά πλέον, με «τα ανοιχτά της μάτια» γεμάτα ανείπωτες παραστάσεις, με την ψυχή της να κουβαλά γνωριμίες, και πρώτα απ' όλα αυτήν του εαυτού της, και με τον ύπνο να την «κυλά γλυκά στον αέρα αποκοιμισμένη».

Ο συγγραφέας Γιώργος Λεμπέσης (Αθήνα, 1981), διαβάζουμε, ξεκίνησε ως ραδιοφωνικός παραγωγός και αργότερα στράφηκε στον χώρο των μουσικών παραγωγών. Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο για παιδιά.

Ο γνωστός εικονογράφος Γιώργος Σγουρός έκανε και πάλι πολύ καλή δουλειά και μας έδωσε μια τρισχαριτωμένη Τζίνα. **Χαρά Γιαννακοπούλου

Το νησί που ταξιδεύει

εξώφ.: Βασίλης Παπατσαρούχας

σειρά: «Νεανικές Διαδρομές»

εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σ. 155, ευρώ 8,50

Στη σειρά «Νεανικές Διαδρομές» κυκλοφορούν μερικά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία· ακόμη θυμούμαι την ωραία αίσθηση που μου είχε αφήσει το μυθιστόρημα της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη «Τα παιδιά του τελευταίου θρανίου» και πόσο πρωτότυπο είχα βρει το «Κρυμμένο εργοστάσιο παιχνιδιών» της Βησσαρίας Ζορμπά, η οποία εδώ στέκει ανήσυχη στο ζοφερό θέμα της παιδικής εργασίας, αλλά και σ' αυτό της μαθητικής διαρροής. Επίσης, το «Λευκό Σκοτάδι» της κατόχου τριών βραβείων «Γουίτμπρεντ», βρετανής συγγραφέως Τζεραλντίν Μακόρκραν, στην ίδια σειρά, είναι ένα καλό, νεανικό μυθιστόρημα, με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα πλοκή και με φόντο την Ανταρκτική, την οποία η συγγραφέας περιγράφει εξαίσια. Αναζητήστε το.

Στο μυθιστόρημα της Χαράς Γιαννακοπούλου θίγονται πολλά από τα θέματα που επίμονα τυραννούν εφήβους και νέους -και όχι μόνον αυτούς-, όπως η μοναξιά, η ορφάνια, η αδυναμία προσαρμογής, μα και οι προσπάθειες προσαρμογής, επίσης, οι σχέσεις με τους άλλους, τα μελλοντικά όνειρα, τα αδέξοδα, ο μάγος έρως...

Η έφηβη ηρωίδα του μυθιστορήματος «Το νησί που ταξιδεύει», η Ναυσικά, ζει με μια μόνιμη νοσταλγία· νοσταλγεί τη μητέρα της που δεν υπάρχει στη ζωή, νοσταλγεί και τον πατέρα της που ταξιδεύει στη θάλασσα -καπετάνιος- και η ίδια ζει φιλοξενούμενη στο σπίτι μιας θείας, της Καλής, που η Ναυσικά μέσα της τη φωνάζει «Κατσίκα», λόγω της ιδιότροπης και κάπως σκληρής συμπεριφοράς της απέναντι στο μοναχό παιδί. Η κοπέλα αγαπά πολύ τη θάλασσα, και με κάθε ευκαιρία σ' αυτήν τρέχει. Κάποτε -όταν ήταν πολύ μικρή- ο πατέρας της τής είχε αφηγηθεί ένα ωραίο και παράξενο παραμύθι: Οτι μια νύχτα στην ακρογιαλιά συνάντησε γοργόνες και ανάμεσά τους μια πανέμορφη, αστραφτερή κι άφοβη. Η γοργόνα αυτή έγινε γυναίκα του και μητέρα της Ναυσικάς, μα σύντομα αρρώστησε κι επέστρεψε στη θάλασσα. Το παραμύθι αυτό ρίζωσε στη σκέψη της μικρής και με αυτό παρηγοριόταν και φανταζόταν ότι κάποτε θα γυρνούσε από τους ωκεανούς η γοργόνα μάνα της. «Παράξενο παιδί», έλεγαν στο νησί, μα η Ναυσικά ήταν απλώς μόνη και απελπισμένη. Εως ότου συνάντησε τον έρωτα στο πρόσωπο του Δήμου, γιου φίλων του πατέρα της. Ο έρωτας την άλλαξε, όπως συμβαίνει βέβαια πάντα σ' αυτές τις ηλικίες, και με τον καιρό συμφιλιώθηκε με την πραγματικότητα αποφασίζοντας να κάνει τη ζωή της καλύτερη και τον χαρακτήρα της πιο φιλικό. Και πια δεν αφηνόταν στο παραμύθι της μαμάς-γοργόνας, εφόσον είχε τη φωτογραφία της μπροστά της· της έμοιαζε πολύ μάλιστα· το όνομά της, Ειρήνη. Συμβολικό; Πάντως η Ναυσικά ειρήνεψε από τότε...

Η συγγραφέας δημιούργησε όμορφες θαλασσινές εικόνες με τη θερμή γλώσσα της, τη φαντασία και την ευχέρειά της στην αφήγηση. Η διαφωνία μου είναι ότι μια θεία, όσο δύστροπη και αν είναι, δεν πρέπει να την ονομάζουμε, και προπαντός να τη γράφουμε, «Κατσίκα». Δεν ταιριάζει στο όλο ήθος του βιβλίου. Και μια δεύτερη, είναι κάπως αφύσικο ή έστω υπερβολικό, η Ναυσικά, μεγάλη κοπέλα πια, και με ψυχική υγεία -όπως δείχνει- να πιστεύει ότι η μητέρα της ήταν γοργόνα, όσο και αν ήταν παιδί γεννημένο σχεδόν στη θάλασσα, όσο και αν είχε ανάγκη από ψευδαισθήσεις για να παρηγοριέται.

**Μάνος Κοντολέων

Πολύτιμα δώρα

εικονογράφηση: Ρίτα Τσιμόχοβα

εκδόσεις Πατάκη, σ. 32, ευρώ 9,90

Στον τόμο περιέχονται τρία παραμύθια όπου ο γνωστός συγγραφέας, με ύφος που φέρνει στο νου παλιούς παραμυθάδες, αλλά με εικόνες και λέξεις περισσότερο ποιητικές και εντόνως περιγραφικές, μιλά για πολύτιμες ή αξετίμητες αγάπες ανθρώπων οι οποίοι, λόγω αυτών των ανεκτίμητων, σπάνιων αισθημάτων, καθαγιάστηκαν, τυλιγμένοι στη φλόγα και στον πόνο τους. Και στις τρεις ιστορίες υπάρχει η έως θανάτου αγάπη και στις τρεις υπάρχει και ο πόνος της. Πόνος όχι αβάσταχτος, μια και η αγάπη είναι «Μείζων» και «Πάντα στέγει»· και τους καημούς και τους χαμούς. Τα δε «Πολύτιμα δώρα» της τα προορίζει για τους ολίγους, τους εκλεκτούς της.

Στην πρώτη ιστορία ο πατέρας, διορατικός πάντα, κατάλαβε τον πόλεμο να πλησιάζει. Δεν μας διευκρινίζεται το «πότε και το πού», αλλά μήπως και στα λαϊκά παραμύθια το ίδιο δεν συμβαίνει; Ισως γιατί πρέπει εμείς να σκεφτούμε πως «παντού και πάντα» όλα αυτά θα συντελούνται. Ο πατέρας, λοιπόν, σαν είδε τον πόλεμο να προβάλει απειλητικός, «ζήτησε από τη μητέρα να προσέχει τους γιους και το σπίτι κι έφυγε μαζί με άλλους άντρες προς τα εκεί που άρχιζαν τα βουνά». Επειτα έφυγε και ο ένας από τους δύο γιους, ο μεγάλος. «Πήραν τον αδελφό σου!», τρόμαξε η μάνα. Και πόνεσε. Και ο πατέρας αγωνιούσε κι όλο ρωτούσε. Ωσπου, «Με τον καημό του χαμένου μας παιδιού πέθανε ο πατέρας σου», απευθύνθηκε η μάνα στον μικρότερο. Κι εκείνος, χαϊδεύοντάς τη, «Θα τον βρούμε», «Θα τον βρω εγώ! Περίμενε μόνο να μεγαλώσω λίγο ακόμα!» Και όταν μεγάλωσε έφυγε. Τον αναζητούσε, και πού δεν τον γύρεψε τον αδελφό του. Μέρες, μήνες, χρόνους. Τα βρέφη στο σπίτι απέναντι από το πατρικό του μεγάλωσαν, το αγοράκι πήγε σχολείο· η μάνα περίμενε τους γιους της τις νύχτες στο ύψωμα, κοιτώντας διαρκώς στη δημοσιά για δυο ίσκιους. Τους ίσκιους των παιδιών της. Εντέλει είδε έναν μόνον. «Δεν τον βρήκα», της είπε ο μιρκότερος γιος, άντρας πια, κουρασμένος και λυπημένος. Τα δάκρυά της -τα τελευταία- πέτρωσαν κι έγιναν διαμάντια· όλο φως και ιριδίσματα.

Στη δεύτερη ιστορία, «Μαργαριτάρια», ένας νέος λαμβάνει -εκ γενετής- το θείο χάρισμα της ακρόασης και του παραμικρού ήχου, του πιο ανεπαίσθητου, του πιο σιγανού. Ακουγε τις φωνές του χώματος, τους ψιθύρους της πέτρας, την ανάσα των λουλουδιών· αργότερα όλα αυτά τα έκανε τραγούδια και οι πάντες γύρω του ευφραίνονταν· μα και παραξενεύονταν. Οταν δακρυσμένος έφυγε από κοντά τους -ακολουθώντας τη γυναίκα που ονομαζόταν Σελήνη- τα δάκρυά του έσταξαν σε λευκές, θαμπές, στρογγυλές πέτρες· τα μαργαριτάρια.

Στα «Σμαράγδια» ο ερωτευμένος νέος ψάχνει στον κόσμο να βρει κάτι, οτιδήποτε, που να πλησιάζει στο χρώμα των ματιών τής αγαπημένης του. Για να της το προσφέρει. «Πήγαινε στο μέρος της θάλασσας που τα κύματα δεν υπάρχουν», τον συμβούλεψε ένας γέρος ναυτικός. Δηλαδή στο απλησίαστο, στο πιο βαθύ σημείο του ωκεανού. Και πήγε. Κι εκεί βρήκε το χρώμα των ματιών της· σμαραγδί...

Ωραίες εικόνες, σεβασμός στην ιερότητα των αισθημάτων. Ιστορίες για μικρούς, μα και για μεγαλύτερους.

Επίσης, ιδιαίτερα όμορφες οι ζωγραφιές της Ρίτας Τσιμόχοβα, από τη Λευκορωσία (1962), με πολλά βραβεία στο ενεργητικό της.

**Kate DiCamillo

Ο μάγος και ο ελέφαντας

μτφρ.: Μαρία Αγγελίδου

εικονογρ. Yoko Tanaka

εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί, σ. 176, ευρώ 13,90

Η συγγραφέας Kate DiCamillo, από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, έχει έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο γραφής· οι ιστορίες της κινούνται ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, το ύφος της είναι πάντα αναγνωρίσιμο και τα κυρίως πρόσωπα στα έργα της είναι αξιαγάπητα. Τα βιβλία της «Η ιστορία του Ντεσπερό», «Γουίν Ντίξι, ένας ξεχωριστός σκύλος», «Το θαυμαστό ταξίδι του Εντουαρντ», «Το ξύπνημα της τίγρης» έχουν διαβαστεί πολύ, έχουν μεταφραστεί, έχουν τιμηθεί, όπως λ.χ. «Η ιστορία του Ντεσπερό» με το βραβείο Newbery Medal. Από αυτή δε τη στήλη εκφραστήκαμε με τα καλύτερα λόγια για το έξυπνο, αγαθό και ειλικρινές βιβλίο της «Γουίν Ντίξι, ένας ξεχωριστός σκύλος».

Με τα ίδια λόγια θα εκφραστούμε και για το καινούριο της μυθιστόρημα «Ο μάγος και ο ελέφαντας», το οποίο είναι μια ιστορία αγάπης, ελπίδας και επίμονης αναζήτησης. Σε αυτήν, και σε χρόνους περασμένους, ο δεκάχρονος, ορφανός και από τους δύο γονείς, Πίτερ Ουγκούστους Ντουσέν, αναζητεί αδιάκοπα την αδελφή του, μικρότερη από αυτόν, που την απήγαγαν την ώρα που, φέρνοντάς τη στον κόσμο, η μητέρα τους πέθαινε. Από τότε δεν ξανάκουσε για κείνη και ο παλιός στρατιωτικός Βίλνα Λουτς, γνωστός της οικογένειας, εν μέρει αφέντης, εν μέρει κηδεμόνας και εκπαιδευτής του, τον βεβαίωνε ότι το βρέφος «Είναι με τη μαμά σου στον ουρανό». Αλλά ο Πίτερ ήξερε στα κατάβαθά του ότι η αδελφούλα του ζούσε και, «Την άκουσα να κλαίει. Την κράτησα στην αγκαλιά μου» είπε. Και μετά, «Πού είναι;» απαίτησε ξανά και ξανά. Και ο παλιός στρατιωτικός με το ξύλινο πόδι είπε «Την πήρε η μαμμή. Είπε ότι ήταν πολύ μικρή και ότι δεν μπορούσε να την εμπιστευτεί στα χέρια ενός ανθρώπου σαν εμένα». «Μου είπατε ψέματα». «Είπα ψέματα για να σε προστατέψω. Για το καλό σου...».

Μια μέρα, στην πλατεία της αγοράς, στην πόλη Μπαλτίζ, ανάμεσα στους πλανόδιους εμπόρους, στους πάγκους των ψαράδων, των μικροπωλητών, των φουρνάρηδων ο Πίτερ είδε μ' έκπληξη την κόκκινη τέντα μιας μάγισσας. Είχε καρφιτσωμένη εμπρός μια επιγραφή: «Για ένα φιορίνι απαντώ στις πιο βαθυστόχαστες και δύσκολες ερωτήσεις...». Αμέσως το παιδί αναστατώθηκε και «Πρέπει να μάθω», αποφάσισε. Κρατούσε ένα φιορίνι· του το είχε δώσει ο λοχαγός για ν' αγοράσει το φαγητό της ημέρας, γι' αυτό και δίστασε, μα στο τέλος προχώρησε μέσα και, «Η αδελφή σου ζει», αποκρίθηκε η μάντισσα. Και ο Πίτερ, με κλειστά από την αγωνία τα μάτια, «Πώς θα βρω τον δρόμο για να τη συναντήσω;» κι εκείνη, «Πρέπει να ακολουθήσεις τον ελέφαντα. Ο ελέφαντας θα σε οδηγήσει κοντά της», εξήγησε. Βεβαίως ελέφαντες στην πόλη δεν υπήρχαν, μα όπως είπε η μάντισσα: «Η αλήθεια συνεχώς αλλάζει». Το ίδιο ισχυριζόταν και ο ζητιάνος με το τραγούδι του...

Τελικώς, και ύστερα από πολλές και ασυνήθιστες, ή μάλλον ανήκουστες, περιπέτειες και ενδιαφέρουσες συναντήσεις, ο Πίτερ τη βρήκε την αδελφούλα του. Ηταν ένα τρυφερό κοριτσάκι που άκουγε στο όνομα Αντέλ, τρόφιμος στο ορφανοτροφείο και ονειρευόταν έναν ελέφαντα...

Παραμύθι. Αλλά τι όμορφο. Και ας θυμηθούμε τη ρήση του Καρτέσιου: «Ο κόσμος είναι ένα παραμύθι».

Οι ασπρόμαυρες εικόνες του Yoko Tanaka είναι σαγηνευτικές.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Ανέσπερες λέξεις
Ο κοσμοπολιτισμός ως αρετή
Η αλληλογραφία δύο σημαντικών προσωπικοτήτων
Αφήγηση σε πολλαπλά επίπεδα
Το ηθικό πρόβλημα σήμερα
Αναζητώντας την ομηρική ποίηση
Στον βαρύ ίσκιο του Ομήρου Ο διδακτικός Ησίοδος
Το λυρικό πάθος της συγκίνησης
Πολλαπλές αναγνώσεις
Στη λειτουργία των αισθήσεων
Ευαισθησία και βαναυσότητα
Η ζώσα ηδυπάθεια του Πάτρικ Γουάιτ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Το πρόβλημα του έργου τέχνης
Από τις 4:00 στις 6:00
Τα φιλιά φέρνουν επιτυχίες...
20 χρόνια χωρίς τον Stevie Ray Vaughan
Ζάππειο
33η Γιορτή Βιβλίου στο Ζάππειο, 17-30 Μαΐου
Η 33η Γιορτή Βιβλίου στο Ζάππειο, αφορμή για φιλοσοφικό περίπατο
Κριτική βιβλίου
Ανέσπερες λέξεις
Ο κοσμοπολιτισμός ως αρετή
Η αλληλογραφία δύο σημαντικών προσωπικοτήτων
Αφήγηση σε πολλαπλά επίπεδα
Το ηθικό πρόβλημα σήμερα
Αναζητώντας την ομηρική ποίηση
Στον βαρύ ίσκιο του Ομήρου Ο διδακτικός Ησίοδος
Το λυρικό πάθος της συγκίνησης
Ταραξίες στον κόσμο, στα νησιά, με δώρα, μάγους και πολύτιμους ελέφαντες
Πολλαπλές αναγνώσεις
Στη λειτουργία των αισθήσεων
Ευαισθησία και βαναυσότητα
Η ζώσα ηδυπάθεια του Πάτρικ Γουάιτ
Μουσική
Απόστολος Χατζηχρήστος
Ορχάν Παμούμ
Ο Ορχάν Παμούκ στο Βερολίνο και το «Μουσείο της Αθωότητας»
Η ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη παλεύει με τις ανατολίτικες δεισιδαιμονίες
Ποίηση
Ποιήματα της Αγάπης
Συνέντευξη
Αλέξανδρος Μανωλάκης - Εκδόσεις Οκτώ
Συνέντευξη: Irvine Welsh
«Λατρεύω να βγάζω τους ανθρώπους από την ασφάλειά τους»
Συνέντευξη: Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Τα ζώα αγαπούν περισσότερο
Άλλες ειδήσεις
Δοκίμια και τυφλά σημεία
Τα βραβεία του Ελληνικού Κέντρου Ρ.Ε.Ν.
Στα μονοπάτια με προφητείες και σημάδια