Έντυπη Έκδοση

Εκθέσεις και Ελληνικό Φεστιβάλ

Ας τα δούμε με τη σειρά, ξεκινώντας από το Κυκλαδικό και την έκθεση Λουίζ Μπουρζουά και Σάρα Λούκας, παραγωγές του μουσείου με καλές χορηγίες, ενταγμένες τιμής ένεκεν στο Φεστιβάλ.

Παλαιότερα γλυπτά της Λουίζ Μπουρζουά στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Παλαιότερα γλυπτά της Λουίζ Μπουρζουά στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Οι δύο εκθέσεις παρουσιάστηκαν με έναν τρόπο αποκαλύπτοντας μια κοινή κατεύθυνση, ωστόσο παραμένουν αυτόνομες και αυτάρκεις. Ετσι όπως είδαμε τα έργα, θα λέγαμε ότι η Λούκας μπορεί να υποστηρίξει μια σχέση σχεδόν οργανική με το αντικείμενο έρευνας και προβολής του μουσείου, ως προς την ποιητική του μινιμαλισμού και της φόρμας. Οσο για τη μεγάλη κυρία της τέχνης, τη Λουίζ Μπουρζουά, επιχειρείται με την έκθεση μια εισαγωγική προσέγγιση στο έργο της με λίγα παλαιότερα γλυπτά και μια σειρά γκουάς, που είναι ό,τι καλύτερο.

Περισσότερο συγκινητικό από την ίδια τη συμμετοχή της Μπουρζουά στην έκθεση είναι το γεγονός ότι αυτή συνέπεσε με την είδηση του θανάτου της, υπενθυμίζοντάς μας έμμεσα πόσο ωραίο είναι (για εκείνη την απόλυτα συνειδητοποιημένη καλλιτέχνιδα) να πεθαίνεις στην Αθήνα, σε μια στιγμή που και η Αθήνα μοιάζει να πεθαίνει.

Αυτή η σπουδαία γυναίκα, αναγνωρισμένη και τιμημένη όταν πια αποκτά τον χρόνο του υπερήλικα, επεξεργάζεται ιδέες και τακτοποιεί τη στάση και τη συμπεριφορά της στη γλυπτική με τρόπο ώστε να μετέχει ως μία από τους κορυφαίους του 20ού αιώνα και να προάγει την τέχνη του 21ου. Είδα την τελευταία μεγάλη έκθεσή της και την πιο τρυφερή στην Αβάνα, πριν από 4 χρόνια, με την ίδια παρούσα και ενεργή, καθώς και την εγκατάσταση της δυναμικότερης αράχνης της στην πλατεία της Επανάστασης, ένα δώρο της ίδιας στον φίλο της Φιντέλ και τον ηρωικό λαό της Κούβας, όπως γράφει το προσωπικό της αφιέρωμα.

Εχοντας δουλέψει με όλα τα υλικά και τα μέσα, παραδίδει στην κοινότητα της τέχνης μια δουλειά μεστή, πλήρη, ενίοτε προκλητική, με εγγενείς αντιφάσεις που δίνουν αφορμή για διάλογο και πολλά πολλά αινίγματα και τραύματα.

- Η Σάρα Λούκας, νεότερη γενιά (γενν. 1962) και γνωστή μας στην Αθήνα από τη συλλογή του Δάκη Ιωάννου, εμφανίζεται στο τέλος της δεκαετίας του 1980 στην εμβληματική έκθεση «Freeze», που παρουσιάζει και με έναν τρόπο επιβάλλει την, τότε, νέα βρετανική σκηνή της τέχνης. Κάποιοι από τους τότε διάσημους, και μέσα από τη συλλογή του Σάατσι, κυριάρχησαν για κάποια χρόνια και μετά χάθηκαν. Αλλοι, όπως η Λούκας, ο Ντάμιεν Χιρστ ή ο Γκάρι Χιουμ, έμειναν εξακολουθώντας να παράγουν δυναμικά. Στο Κυκλαδικό Μουσείο, η έκθεση με τον τίτλο «Nuds» είναι μια πλήρης πρόταση εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Γλυπτά, με ακαθόριστα λιτά οργανικά σχήματα, που υπονοούν άκρα ανθρώπινου σώματος, μαστούς και άλλα μέλη (και εδώ βρίσκεται η αναφορά στην Μπουρζουά και την ιστορία της) παραπέμπουν σε μυστικούς κόμπους, σε λεκτικές ρήσεις κοινωνικής ειρωνείας ή τρυφερού αυτοερωτισμού, δουλεμένα με νάιλον καλσόν παραγεμισμένο με πούπουλο.

Η δουλειά αυτή κατάγεται από τους γλύπτες του μοντερνισμού και τις αρχές τους, έχει συνέχεια στον χρόνο μας και αποκαλύπτει την ευρηματικότητα της Λούκας να μιλά για τον κόμπο των ζωτικών σχέσεων δημιουργώντας με λιτότητα και αφαιρετικότητα, που φτάνει τις παρυφές του πρωτογονισμού.

- Στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, με λογότυπο του Φεστιβάλ, ο Κύπριος καλλιτέχνης Σωκράτης Σωκράτους παρουσιάζει το φωτογραφικό του αρχείο με αντικείμενο την Αθήνα, από το 2000 έως σήμερα.

Είναι, ίσως, η πιο ενδιαφέρουσα δουλειά του καλλιτέχνη, με ξεκάθαρη άποψη τι επιλέγει να δει και να απομονώσει. Παρακολουθεί και καταγράφει ακριβώς το ζήτημα μετάλλαξης μιας πόλης, που περνά από τον ευδαιμονισμό στην κατήφεια, από την κατανάλωση στην ανεργία, από το ιδιωτικό στο δημόσιο.

- Στην Πειραιώς 260, πάλι, έχει μπει καλά και με άποψη το έργο του Κρίστοφερ Μπίχελ, δάνειο από τη συλλογή του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, μια εγκατάσταση στο ζήτημα του εγκλεισμού και της ασάφειας της σχέσης του βλέμματος με τον φόβο.

- Βρήκα ατυχή, αντίθετα, τη βιντεοεγκατάσταση με 8 βιντεοπροβολές του Γουίλιαμ Κέντριτζ, καλλιτέχνη που είχε χρησιμοποιήσει με εξαιρετικά αποτελέσματα το Φεστιβάλ πέρσι στην έκθεση για τη Σκιά στο Μουσείο Μπενάκη. Η βιντεοπροβολή, με αφήγηση και ήχο, που εκτίθεται σήμερα, βασίζεται στο έργο του Γκόγκολ «Η Μύτη», πάντα στο ζήτημα του ενδιαφέροντος του Νοτιοαφρικανού καλλιτέχνη για τον ρώσικο μοντερνισμό και τα γεγονότα της εγκαθίδρυσης του κομμουνισμού στη Ρωσία. Θα έλεγε κανείς ότι η προβολή ενός τέτοιου θέματος στους τοίχους της αποθήκης θα ήταν ιδανική. Στην πράξη, ωστόσο, η παρεμβολή τόσων στοιχείων ετερόκλητων στις προβολές των ταινιών βλάπτει το αποτέλεσμα. *

Εδώ κι Εκεί

ΥΠΕΡΠΛΗΘΩΡΑ εκθέσεων στην περιφέρεια, τέλος. Εκείνο το «κάθε νησάκι και πολιτιστική προσφορά» των δημάρχων και άλλων τοπικών παραγόντων μέσω του έρημου του καλλιτέχνη, μας τελείωσε.

ΤΟ ΣΤΥΛ Λομπερδοτροϊκανών έχει και τα καλά του.

ΟΤΙ επιλέγω έργα με άποψη δεν σημαίνει ότι μπορώ να κάνω δηλώσεις για την πολιτική και την οικονομία, είπε η Ιζαμπέλ Ιπέρ στη συνέντευξή της στη Μαρία Κατσουνάκη, στην «Καθημερινή της Κυριακής».

ΝΑ τα ακούν κάποιοι καλλιτέχνες, που εκφράζουν απόψεις δίχως ωστόσο το έργο τους να μπορεί να τις υπερασπιστεί.

ΑΝ ΚΑΙ πρέπει να πούμε ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος δεν βγάζει μιλιά για την ταμπακέρα. Ισως γιατί το στυλ Λομπερδοτροϊκανών το έχει ζήσει στο πετσί του πολύ πριν το υποστούν οι υπόλοιποι.

ΜΕΣΑ στον γενικό πανικό μάθαμε και κάτι καλό. Οτι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι συλλέκτης έργων του Τάσου Μαντζαβίνου, ο οποίος είναι καλύτερος καλλιτέχνης από εκείνους που άρεσαν στον παραθεριστή της Ραφήνας.

ΜΠΑΙΝΩ στον πειρασμό, παρά ταύτα, να παραφράσω και να συνδέσω τον τίτλο του βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου -«Καλά εσύ πέθανες νωρίς»- με την αποχώρηση του Νίκου Κεσσανλή, το έργο του οποίου υποστήριζε και συναισθηματικά ο Γιώργος πριν γίνει πρωθυπουργός.

ΛΕΤΕ ο θώκος να επηρεάζει το γούστο;

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τρία περιφερειακά βορειοευρωπαϊκά μουσεία επιλέγουν χαρακτικά Πικάσο για τις θερινές τους εκθέσεις. Αυτό και αν είναι κρίση.

ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ κανείς έργο που στρέφεται θεματικά στους Λομπερδοτροϊκανούς;

ΟΧΙ; Τέτοια έπαρση ότι τα έργα σας θα μείνουν στην ιστορία και δεν τους κάνετε τη χάρη;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας
Ο χορός τιμά την τέχνη του ποδοσφαίρου
Εικαστικά
Εκθέσεις και Ελληνικό Φεστιβάλ
Ζοζέ Σαραμάγκου
Ο κομμουνισμός ήταν στις ορμόνες του
Θέατρο
Φεγγαροπαρμένα πιτσιρίκια κατέλαβαν το φεστιβάλ
Συνέντευξη: Ρόμπερτ Στούρουα
Ο Στούρουα πέρασε στους αντικαπνιστές
Μουσική
Χάυδν και ελληνικές κωμωδίες του '60
Τηλεόραση
Δημόσια τηλεόραση και ψηφιακή στρατηγική
Ταχύτητα και εκπλήξεις...