Έντυπη Έκδοση

Χάυδν και ελληνικές κωμωδίες του '60

Ακάματης αντοχής και παραγωγικότητας είναι ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου! Υστερα από τη «Θεοδώρα» του Χέντελ και τη βραδιά Βιβάλντι, αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής, ο επιτυχημένος μπαροκίστας πρόσφερε την πρώτη ελληνική παρουσίαση της όπερας του Χάυδν «Το ερημονήσι» («L' isola disabitata», 1779).

Ειρήνη Καράγιαννη, Μυρσίνη Μαργαρίτη, Χάρης Ανδριανός και Αντώνης Κορωναίος, καλοκαιρινοί και άνετοι (Photo: Μπίλιος) Ειρήνη Καράγιαννη, Μυρσίνη Μαργαρίτη, Χάρης Ανδριανός και Αντώνης Κορωναίος, καλοκαιρινοί και άνετοι (Photo: Μπίλιος) Η παραγωγή υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Συμμετείχαν η αναγεννημένη Καμεράτα, παίζοντας σε όργανα εποχής, και τέσσερις Ελληνες μονωδοί. Παρακολουθήσαμε την παράσταση στον φανερά ακατάλληλο για μουσική εργοστασιακό χώρο της Πειραιώς 260 αποκομίζοντας γενικώς πολύ καλές εντυπώσεις.

Χαρακτηριστικό του κινήματος «Θύελλα κι ορμή», με βασικά κωμικό χαρακτήρα αλλά και τρυφερές, έντονα συναισθηματικές στιγμές, το «Ερημονήσι» δεν συγκαταλέγεται στα συχνότερα παρουσιαζόμενα σκηνικά έργα του συνθέτη. Στην εκσυγχρονιστική μεταφορά του ο σκηνοθέτης Πάρις Μέξης το προσέγγισε σχεδόν μονομερώς ως παρωδία: μετέφερε τη δράση στη δεκαετία του '20 -το ερημονήσι της απομόνωσης ως πρότυπος τόπος αιώνιων διακοπών!- και διέπλασε τους ήρωες ως καρατερίστες κωμικούς τύπους ελληνικών ταινιών του '60. Ομως στο χαριτωμένο, όχι δίχως βαθύτερες προεκτάσεις αυτό έργο η μουσική του Χάυδν υπηρετεί πιστά όσα με σαφήνεια και αυτοπεποίθηση επισημαίνει για τους καθ' όλα τυπικούς ήρωές του ο Μεταστάζιο, ότι δηλαδή «κλαίνε χωρίς θεατρινισμούς και γελάνε δίχως να γίνονται γελοίοι». Αναμφίβολα, η αεικίνητη, σπιρτόζα προσέγγιση του Μέξη διασκέδασε επιτυχώς τη συμβατική απλοϊκή δράση, ωστόσο αυτή η συνεχής διακωμώδηση κάποιες στιγμές λειτούργησε αγνοώντας τον υπέρκομψο, ευγενή χαρακτήρα της μουσικής.

Μουσικά η παράσταση υπήρξε ιδιαίτερα απολαυστική. Προσπερνώντας τη σπηλαιώδη ακουστική και το αδιάλειπτο, θορυβώδες φύσημα των κλιματιστικών, θα σταθούμε στον πραγματικά υπέροχο ήχο που άντλησε ο Πέτρου από την Καμεράτα: λαμπερό και διάφανο, με συναρπαστικά αιχμηρό, σφριγηλό παίξιμο από τα έγχορδα και ωραίες αντιπαραθέσεις αρχαϊκών ηχοχρωμάτων από τα «φυσικά» πνευστά. Απόλυτα ελεγχόμενη φραστική, κάποτε αισθαντικά ρευστή και άλλοτε επιθετικά σβέλτη, αψεγάδιαστα νευρώδης, ρυθμικά συνεχής και ωραία επεξεργασμένες ορχηστρικές λεπτομέρειες κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον προσφέροντας ένα συναισθηματικά και αισθητικά γοητευτικό υπόβαθρο στο τραγούδι.

Καλή, αν και λίγο άνιση, ήταν η διανομή. Οι γυναίκες υπερείχαν καταφανώς των ανδρών. Η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη έπεισε ως εγκαταλειμμένη Κοντσάντσα με τη μεστή, αισθησιακή φωνή και το εύπλαστο, ευγενικό τραγούδι της, ενώ ως νεαρή και... άμαθη από άνδρες Σύλβια η υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη έλαμψε με το αριστοτεχνικό, εξωστρεφές τραγούδι και την ολόφρεσκη, ηχηρή φωνή της. Ο βαρύτονος Χάρης Ανδριανός ενσάρκωσε με τη γνωστή μπουφόνικη ευκολία του τον Ενρίκο, ενώ ο τενόρος Αντώνης Κορωναίος τραγούδησε αξιοπρεπώς τον ρόλο του συζύγου που χωρίστηκε αθέλητα από την αγαπημένη του.

ΥΓ.: Το Φεστιβάλ Αθηνών ας φροντίσει λίγο καλύτερα τους φιλόμουσους: οι προβαλλόμενοι υπέρτιτλοι ήταν καταφανώς δυσανάγνωστοι και τα κείμενα στο δωρεάν συνοδευτικό φυλλάδιο ελλιπή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική μουσικής
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας
Ο χορός τιμά την τέχνη του ποδοσφαίρου
Εικαστικά
Εκθέσεις και Ελληνικό Φεστιβάλ
Ζοζέ Σαραμάγκου
Ο κομμουνισμός ήταν στις ορμόνες του
Θέατρο
Φεγγαροπαρμένα πιτσιρίκια κατέλαβαν το φεστιβάλ
Συνέντευξη: Ρόμπερτ Στούρουα
Ο Στούρουα πέρασε στους αντικαπνιστές
Μουσική
Χάυδν και ελληνικές κωμωδίες του '60
Τηλεόραση
Δημόσια τηλεόραση και ψηφιακή στρατηγική
Ταχύτητα και εκπλήξεις...