Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Ανάλυση

  • Το χρέος της δημοκρατίας

    «Η Ευρώπη χρεάζεται περισσότερη δημοκρατία», δήλωσε πρόσφατα, μιλώντας σε γερμανικό πανεπιστήμιο, η αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βίβιαν Ρέντινγκ. Και αναφέρθηκε τόσο στην τρόικα όσο και σε άλλες «ευαίσθητες αποφάσεις, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, οι οποίες δεν μπορούν να αφήνονται σε χρηματοοικονομικούς τεχνοκράτες χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση»!

    Ακριβώς την επόμενη ημέρα, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επισκεπτόταν την Ελλάδα και επιβεβαίωνε τη στήριξη της χώρας του στο οικονομικό πρόγραμμα μνημονιακής λιτότητας, πλέκοντας το εγκώμιο της δικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου για το πόσο πιστά και καλά το εφαρμόζει.

    Αν δεχθούμε ότι τα δύο προβεβλημένα στελέχη της Ε.Ε. δεν παίζουν «τον καλό και τον κακό μπάτσο», έχουμε μπροστά μας ανάγλυφη την εικόνα σύγχυσης και αδυναμίας που προσδιορίζει τα τελευταία χρόνια αυτό που αποκαλούμε κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Βέβαια, η κ. Ρέντινγκ ούτε την ισχύ του κ. Σόιμπλε έχει ούτε μίλησε ευθέως κατά της γερμανικής πολιτικής. Ο ρόλος της, ωστόσο, δεν είναι αμελητέος. Αλλά από λόγια και υποσχέσεις έχουμε χορτάσει. Γιατί, μόλις κάποιος αξιωματούχος της υψηλόβαθμης ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας τολμήσει να διαφοροποιηθεί από την επίσημη πολιτική, τότε τρέχουν οι έμπιστοι της Μέρκελ και του Σόιμπλε να τον επαναφέρουν στην τάξη, υπενθυμίζοντας σε όλους ποιος είναι το «μεγάλο αφεντικό» της Ευρώπης.

    Αυτό ακριβώς θύμισε με εύγλωττο τρόπο και ο κ. Σόιμπλε κατά την ολιγόωρη παραμονή του στην αστυνομοκρατούμενη Αθήνα. Εκανε μια μίνι προεκλογική περιοδεία, υποτιμώντας τη λογική και την αξιοπρέπεια ενός λαού που υποφέρει από τις συνέπειες της πολιτικής του. Προσέφερε ψίχουλα ελεημοσύνης και αόριστες υποσχέσεις μόνο και μόνο για λόγους εσωτερικής εκλογικής κατανάλωσης.

    Είναι προφανές ότι η βασική ευθύνη για την πορεία της χώρας ανήκει στο εγχώριο πολιτικό σύστημα. Το οποίο όχι μόνο δημιούργησε το αδιέξοδο, αλλά ανίκανο, άβουλο και μοιραίο δεν άρθρωσε κανένα πειστικό εναλλακτικό σχέδιο. Απλώς εναπόθεσε τις όποιες ελπίδες του στις επιλογές της ευρωπαϊκής ελίτ. Προσδέθηκε τυφλά στο άρμα της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής, χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις.

    Τριάντα εννέα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η επέτειος αποκατάστασης της δημοκρατίας βρίσκει τη χώρα βαριά τραυματισμένη. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Ελληνική Δημοκρατία μετά τη χούντα ήταν η ποιοτικότερη πολιτική περίοδος που πέρασε η χώρα. Στο διάστημα αυτό έκλεισαν πολλές πληγές του παρελθόντος, όπως η λειτουργία του παρακράτους ως συμπληρωματική έννοια και πραγματικότητα με το επίσημο εμφυλιοπολεμικό κράτος της Δεξιάς. Η περίοδος της μεταπολίτευσης, παρά τα σημαντικά προβλήματα πολιτικής αντιπροσώπευσης και την παγίωση του δικομματικού, πελατειακού μοντέλου διακυβέρνησης, έδωσε άλλη διάσταση στην άκρως παλαιοκομματική έως τότε και άμεσα εξαρτώμενη από το Παλάτι λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

    Η εξέλιξη αυτή συνοδεύθηκε από μια διαρκή οικονομική άνοδο των μικρών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία ταυτίσθηκαν και στήριξαν το συγκεκριμένο μοντέλο εξουσίας, προσκολλημένοι σε πρόσωπα που υπηρετούσαν αυτό το σκοπό (Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου). Το γεγονός ότι στο ίδιο πλαίσιο αναπτύχθηκαν και γιγαντώθηκαν τα επικίνδυνα φαινόμενα της διαπλοκής, των οικονομικών σκανδάλων, των εθνικών προμηθευτών του Δημοσίου, των ανεξέλεγκτων πολιτικών χορηγιών, των στενών δεσμών όλης της πολιτικής τάξης με τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, περνούσε σε δεύτερη μοίρα. Η πελατειακή εξυπηρέτηση των ψηφοφόρων και η ανοχή στη γενικευμένη μικροδιαφθορά ήταν η ανομολόγητη αντιπαροχή του πολιτικού συστήματος για να μένει ανέλεγκτο και ατιμώρητο.

    Αυτή η κοινωνική συμφωνία της μεταπολίτευσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις τωρινές εξελίξεις. Είναι ίσως η βασική πολιτική αιτία (μαζί με τις διεθνείς συγκυρίες ευνοϊκής αντιμετώπισης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου) για τη δημιουργία του υπέρογκου χρέους που μας πνίγει όλους και βυθίζει μεγάλα στρώματα στην ανέχεια και την εξαθλίωση. Ποιος περίμενε ότι το μεταπολιτευτικό όνειρο θα κατέληγε σ' έναν ατελείωτο εφιάλτη;

    Το χρέος πλήττει καίρια, όμως, και την ουσία της δημοκρατίας. Και μάλιστα με διπλό τρόπο. Η επιβολή της τρόικας ως εξωθεσμικού υπερ-οργάνου, το οποίο ελέγχει πλήρως βασικές κρατικές λειτουργίες μιας ανεξάρτητης κατά τα άλλα χώρας, δημιουργεί μείζον πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης της εξουσίας. Αυτό που έθιξε η κ. Ρέντινγκ.

    Η άλλη πλευρά αφορά την ίδια τη θεσμική εμπλοκή της δημοκρατίας. Νόμοι έρχονται μ' ένα άρθρο ή με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, η Βουλή δεν συζητά επί της ουσίας, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα υφίστανται εκπτώσεις, εγκληματικά μορφώματα διεκδικούν πολιτικό λόγο. Ως πότε;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Τρεις εκβιασμοί και μία λίστα
Το Μαξίμου «στρώνει» εκλογικό χάρτη...
Η κυβέρνηση, τα ζόμπι και η διαγραφή του χρέους
Από τη γερμανική «αυστηρότητα», στην αμερικανική «επανεξέταση»
ΣΥΡΙΖΑ
«Κάνει λάθος ο Σόιμπλε για τις επ ανορθώσεις, ανοιχτό το θέμα»
Υποχωρήσεις πολλές, ηττημένος κανένας...
ΚΚΕ
«Συνεργασία εντός Λαϊκής Συμμα χίας, μέσα από τις δομές της»
ΑΣΕΠ
70.000 εκτός μέσω... ΑΣΕΠ
Ελεγκτικό Συνέδριο
Και οι επίορκοι δικαιούνται σύνταξη
ΔΗΜΑΡ
Σε ασκήσεις δύσκολης ισορροπίας η ΔΗΜΑΡ
Πολιτικοί αρχηγοί
24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 Η Μεταπολίτευση, ο Καραμανλής και ο ναύαρχος
Κύπρος
ΚΥΠΡΟΣ Ο «Αττίλας» των δανειστών φέρνει καζινο-καπιταλισμό
ΣΕΕΔΔ
Εκπαραθυρώνουν όσους μπήκαν από το παράθυρο
Παγκόσμια Τράπεζα
Από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» στην Παγκ. Τράπεζα
ΠΑΣΟΚ
Ο Πάρις που έκλεψε την ωραία... Ιπποκράτους