Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • «Εξεγέρσεις» και ελληνική «κανονικότητα»

    Η ουσία της Νέας Διεθνούς Τάξης είναι η δημιουργία της εντύπωσης όχι μόνο μιας ψευδοδημοκρατίας, αλλά και μιας ψευδοαντίστασης, έτσι ώστε κάθε μορφή αγώνα να είναι μπλοκαρισμένη και μάλιστα κατά «δημοκρατικό» τρόπο. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής χαρακτηρίστηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων σε διαφορετικά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη: από τις αραβικές χώρες, μέχρι την Τουρκία και τη Βραζιλία.

    Παράλληλα, αναπτύχθηκαν και μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας («αγανακτισμένοι» σε Ελλάδα και Ισπανία, «κινήματα κατάληψης» της Γουόλ Στριτ, του Σίτι του Λονδίνου κ.λπ.) που δεν έπαιρναν μεν τη μορφή εξεγέρσεων, αλλά είχαν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με αυτές: την έλλειψη κοινών ριζοσπαστικών στόχων ενάντια στην εντεινόμενη συστημική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (διογκούμενη ανισότητα, ανεργία/υποαπασχόληση, φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων κ.λπ.). Ομως, μπορεί να δειχθεί ότι ο βασικός λόγος της μαζικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων ήταν ο αγώνας κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

    Το γεγονός της ανυπαρξίας κοινών στόχων δεν ήταν τυχαίο. Ενώ, ιστορικά, πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων ήταν κυρίως τα λαϊκά στρώματα, στη μεταπολεμική περίοδο και ειδικώς μετά τον Μάη του '68 (όπου η εξεγερμένη νεολαία προερχόταν μεν από τα μεσαία, κυρίως, στρώματα, αλλά ήταν ριζοσπαστικά συνειδητοποιημένη) και ιδιαίτερα σε όλες τις πρόσφατες εξεγέρσεις, τα μεσαία στρώματα παίζουν βασικό οργανωτικό ρόλο-καταλύτη (κοινωνικά δίκτυα, «νεολαία του Facebook, του Twitter» κ.λπ.), ενώ τα λαϊκά στρώματα ουσιαστικά παίζουν το ρόλο των «μαζών». Ετσι, ενώ τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων πάντα στρέφονται κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και υποσυνείδητα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, της οποίας είναι τα κύρια θύματα, τα αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων ουσιαστικά εμπνέονται από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (καταπάτηση δικαιωμάτων, καταπολέμηση της διαφθοράς των ελίτ κ.λπ.), αφού άλλωστε τα στρώματα αυτά συνήθως δεν είναι εχθρικά στην παγκοσμιοποίηση. Αναπόφευκτα, μέσα από παρόμοιο αχταρμά αιτημάτων, ο κοινός στόχος καταντούσε να είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των συμμετεχόντων: «Να φύγει ο Μουμπάρακ, ο Μόρσι, ο Ερντογάν» κ.λπ. Και «κατά σύμπτωση», παρόμοιοι στόχοι συνέπιπταν συνήθως με τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε), που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής χούντας που ελέγχει.

    Ομως, οι εξεγέρσεις, όσο μαζικές -ακόμη και βίαιες- κατά της «νομιμότητας» των ελίτ να είναι, ιστορικά ποτέ δεν οδήγησαν σε ριζοσπαστικές θεσμικές αλλαγές, εάν δεν υπήρχε ένα ισχυρό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα παρόμοιων αλλαγών να τις εμπνέει. Αυτό διδάσκει π.χ. η εξεγερσιακή διαδικασία που οδήγησε στη Ρωσική επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση του κρατικιστικού σοσιαλισμού και, αντίστοιχα, στην Ισπανική επανάσταση του 1936 και την εγκαθίδρυση θεσμών ελευθεριακού σοσιαλισμού (μέχρι τη συντριβή τους από τις φασιστικές ορδές του Φράνκο). Και αυτό ακριβώς το κρίσιμο στοιχείο λείπει από τις σημερινές εξεγέρσεις, που τελικά καταλήγουν να είναι απόλυτα ελεγχόμενες από την Υ/Ε.

    Ετσι, δειγματοληπτικά, στην Αίγυπτο η Υ/Ε ενθάρρυνε την πρώτη εξέγερση του 2011 για να ανατραπεί το χρεοκοπημένο καθεστώς Μουμπάρακ, ανοίγοντας το δρόμο αναγκαστικά (όπως έδειξα σε προηγούμενο άρθρο) στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία συνέχισε τις οικονομικές πολιτικές Μουμπάρακ, συν την ισλαμική σάλτσα. Αναπόφευκτα, όταν τα λαϊκά στρώματα συνειδητοποίησαν την απάτη κατέβηκαν σε δεύτερη μαζική εξέγερση, για να καταλήξουν σε μια νέα χούντα, που ελέγχει πάλι η ίδια Υ/Ε, με αντιπρόεδρο το γνωστό αδίστακτο όργανό της, τον Μπαραντέι, που το κόμμα του μαυρίστηκε στις προηγούμενες εκλογές (δηλαδή, τον αντίστοιχο... Βενιζέλο της Αιγύπτου!). Στη Βραζιλία, όπου οι «προοδευτικοί» Λούλα και Ρούσεφ (που θαυμάζει και ο... Τσίπρας) εφάρμοσαν τις ίδιες πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, είχαν μια κινεζικού τύπου «ανάπτυξη», η οποία βέβαια κάθε άλλο παρά μείωσε την κοινωνική και οικονομική ανισότητα που είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Τότε, ένα άμορφο «πλήθος» κατέβηκε μαζικά στις πόλεις της Βραζιλίας, χωρίς κανένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ριζικών αλλαγών που να οδηγούν σε ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα ήταν η εξέγερση αυτή να λήξει το ίδιο άδοξα, όπως όλες οι σύγχρονες «εξεγέρσεις».

    Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της Νέας Διεθνούς Τάξης: η δημιουργία της εντύπωσης όχι μόνο μιας ψευδοδημοκρατίας (μέσα από τις κοινοβουλευτικές χούντες που επιβάλλονται παντού), αλλά και μιας ψευδοεπανάστασης και ψευδοαντίστασης, έτσι ώστε κάθε πιθανή μορφή αντισυστημικού αγώνα να είναι μπλοκαρισμένη και μάλιστα κατά «δημοκρατικό» τρόπο!

    Από την άλλη μεριά, στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά διαδικασία εξεγέρσεων εν εξελίξει, παρά τα πιο άγρια μέτρα για τη φτωχοποίηση ενός Λαού που έχουν επιβληθεί σε πανευρωπαϊκό, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και οι λαϊκές αντιδράσεις ποτέ δεν μαζικοποιήθηκαν αρκούντως, ώστε να ξεπεράσουν τα όρια της «νομιμότητας» (τα οποία ορίζουν οι ίδιες κοινοβουλευτικές χούντες που επιβάλλουν και τα μέτρα!) και να φθάσουν τα όρια μιας εξέγερσης. Συγχρόνως, η Αριστερά όχι μόνο αποδείχθηκε ανίκανη να ηγηθεί ενός παλλαϊκού Μετώπου με στόχους την έξοδο από την Ε.Ε., την ακύρωση των Μνημονίων και όλων των σχετικών νόμων και την κατάστρωση ενός προγράμματος οικονομικής αυτοδυναμίας και κοινωνικοποίησης τομέων-κλειδιών κ.λπ., αλλά δεν τόλμησε καν να αποχωρήσει σύσσωμη από τη Βουλή για να σπάσει την ψευδή εικόνα «κανονικότητας» που πλάθουν οι ελίτ και να γίνει ανάγλυφη η σημερινή, συγκαλυπτόμενη, οικονομική και κοινωνική καταστροφή...

  • Ζητείται εθνικό σχέδιο

    Είναι κοινή διαπίστωση ότι στη χώρα μας διακηρύσσονταν, συνήθως προεκλογικά, μεγαλεπήβολα σχέδια οικονομικής, βιομηχανικής, αγροτικής, περιφερειακής ανάπτυξης, σχέδια αναδιάρθρωσης της δημόσιας διοίκησης, σχέδια μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης, του συστήματος υγείας, του φορολογικού συστήματος και άλλα πολλά.

    Στην πραγματικότητα όμως, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, όλα αυτά τα σχέδια έμεναν στο επίπεδο των καλών προθέσεων.

    Τα πολιτικά κόμματα που διεκδικούσαν την εξουσία εκπονούσαν σχέδια για κάθε τομέα και για κάθε μεγάλο εθνικό ζήτημα.

    Ομως, όταν έρχονταν στην εξουσία, φαίνεται ότι εγκατέλειπαν όλα τα σχέδια που είχαν εκπονηθεί και, συνήθως, ο κάθε υπουργός με έναν αριθμό συμβούλων προσπαθούσε, μέσα στην καταιγίδα της καθημερινής διαχείρισης, να σχεδιάσει κάποιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, συχνά πολύ διαφορετικές από αυτές που το κόμμα του είχε προετοιμάσει.

    Προφανώς, δεν περίμενε κανείς να εφαρμοστούν μέχρι κεραίας τα σχέδια που κάθε κόμμα είχε εκπονήσει, καθώς η πραγματικότητα που συναντούσε, όταν ερχόταν στην εξουσία, ήταν συχνά πολύ διαφορετική από αυτή που είχε φανταστεί.

    Ομως, μια γενικότερη συμμόρφωση με τις γενικές γραμμές των εκπονηθέντων σχεδίων θα αναμενόταν, όχι τόσο για να υπάρχει συνέπεια προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών πράξεων, εφόσον οι πολίτες στη χώρα μας ελάχιστη σημασία αποδίδουν στις προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων, αλλά περισσότερο για να διευκολυνθούν τα κόμματα στην άσκηση της εξουσίας, δίχως να αυτοσχεδιάζουν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

    Είναι βέβαιο ότι η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να είχε οδηγηθεί σε πιο σταθερή οικονομική ανάπτυξη με ανταγωνιστικούς παραγωγικούς τομείς -αγροτικό και βιομηχανικό- με καλύτερη εκπαίδευση και αποτελεσματικό σύστημα υγείας, με παραγωγικό δημόσιο τομέα αν είχαν εφαρμοστεί, έστω και σε γενικές γραμμές, όλα αυτά τα σχέδια που κατά καιρούς εξαγγέλθηκαν από τα διάφορα πολιτικά κόμματα σε προεκλογικές κυρίως περιόδους.

    Δυστυχώς, τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη. Η χώρα έφθασε στο χείλος του γκρεμού, όταν, με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, αποκαλύφθηκε το μέγεθος της αυταπάτης της ανάπτυξης. Τότε εμφανίστηκαν όλες οι παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και ανακαλύφθηκαν τα «κρυμμένα» προβλήματα σχεδόν σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, με αποκορύφωμα τα τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό και στις εξωτερικές πληρωμές. Η κοινωνία ζούσε σε μια πλασματική καταναλωτική ευμάρεια και η οικονομία είχε πήλινα πόδια.

    Ηοικονομική κρίση στη χώρα μας σήμανε το τέλος των ψευδαισθήσεων. Θα έπρεπε όμως να σημάνει και γενικό συναγερμό για όλους. Για το πολιτικό σύστημα, που επωφελήθηκε ή/και συνέβαλε στη μακαριότητα της ελληνικής κοινωνίας, για τις επιχειρηματικές ελίτ, που απολάμβαναν τον κρατικό εναγκαλισμό, και για τις πνευματικές ελίτ, που είχαν αφεθεί στη «ραστώνη του μεσογειακού ήλιου». Δυστυχώς, συναγερμός δεν σήμανε όσο δυνατά και «τρομακτικά» έπρεπε. Διακηρύχθηκε βέβαια από όλους ότι η επερχόμενη κρίση ισοδυναμεί με έναν ιδιότυπο πόλεμο, χωρίς όμως στην ουσία να αλλάξουν οι συμπεριφορές, ώστε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Αμεση προτεραιότητα θα έπρεπε τότε να είναι η κινητοποίηση και η συμφωνία όλων των δυνάμεων του έθνους, εντός και εκτός Ελλάδας, ώστε να εκπονηθεί και να εφαρμοστεί επιτέλους χωρίς καθυστέρηση ένα εθνικό σχέδιο (με επιμέρους εξειδικεύσεις) για την έξοδο από την κρίση.

    Τέτοιο σχέδιο δεν φαίνεται να υπήρξε ποτέ, με αποτέλεσμα να υποχρεώνεται η χώρα μας να ακολουθήσει για τη σωτηρία της το σχέδιο άλλων, δηλαδή των εταίρων και δανειστών της (αν υπήρξε ποτέ τέτοιο σχέδιο), με αποτέλεσμα να βρίσκεται στο έλεός τους.

    Δυστυχώς, ούτε και σήμερα, που η κοινωνία έφθασε στα όριά της, οι πολιτικές, επιχειρηματικές και πνευματικές δυνάμεις έχουν κατορθώσει να συμφωνήσουν, να προτείνουν και να εφαρμόσουν ένα εθνικό σχέδιο για τη σωτηρία και την ανάπτυξη της χώρας μας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Τρεις εκβιασμοί και μία λίστα
Το Μαξίμου «στρώνει» εκλογικό χάρτη...
Η κυβέρνηση, τα ζόμπι και η διαγραφή του χρέους
Από τη γερμανική «αυστηρότητα», στην αμερικανική «επανεξέταση»
ΣΥΡΙΖΑ
«Κάνει λάθος ο Σόιμπλε για τις επ ανορθώσεις, ανοιχτό το θέμα»
Υποχωρήσεις πολλές, ηττημένος κανένας...
ΚΚΕ
«Συνεργασία εντός Λαϊκής Συμμα χίας, μέσα από τις δομές της»
ΑΣΕΠ
70.000 εκτός μέσω... ΑΣΕΠ
Ελεγκτικό Συνέδριο
Και οι επίορκοι δικαιούνται σύνταξη
ΔΗΜΑΡ
Σε ασκήσεις δύσκολης ισορροπίας η ΔΗΜΑΡ
Πολιτικοί αρχηγοί
24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 Η Μεταπολίτευση, ο Καραμανλής και ο ναύαρχος
Κύπρος
ΚΥΠΡΟΣ Ο «Αττίλας» των δανειστών φέρνει καζινο-καπιταλισμό
ΣΕΕΔΔ
Εκπαραθυρώνουν όσους μπήκαν από το παράθυρο
Παγκόσμια Τράπεζα
Από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» στην Παγκ. Τράπεζα
ΠΑΣΟΚ
Ο Πάρις που έκλεψε την ωραία... Ιπποκράτους