Έντυπη Έκδοση

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: ΑΝΤΙΟ ΜΕ ΣΕΞΠΙΡ

Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» είναι γραμμένο για ανοιχτό θέατρο

«Ελεγα στον εαυτό μου ότι ο ωραιότερος θάνατος θα ήταν πάνω σε μια ρωσική σκηνή με ένα θεατρικό του Τσέχοφ.

Τελικά, θέλω να πεθάνω στην Επίδαυρο παίζοντας Σέξπιρ». Δεν σοβαρολογεί, φυσικά, ο βραβευμένος με Tony Καναδός ηθοποιός Ρίτσαρντ Ιστον, που θα εμφανιστεί σήμερα και αύριο στην Επίδαυρο ως γηραιός βοσκός στο σεξπιρικό «Χειμωνιάτικο παραμύθι», την περίφημη σύμπραξη του αμερικανικού ΒΑΜ (Μουσική Ακαδημία του Μπρούκλιν) και του βρετανικού Old Vic, που σκηνοθέτησε ο βραβευμένος με Οσκαρ Σαμ Μέντες.

Ο 75χρονος θεατρίνος απ' το Μόντρεαλ, που έχει συμπράξει με γενιές και γενιές ηθοποιών, από τον σερ Τζον Γκίλγουντ ώς τον Κένεθ Μπράνα, διατηρεί άσβεστο ένα κομμάτι από τον μύθο και τη μαγεία που είχε κάποτε το επάγγελμά του. Στο «Χειμωνιάτικο παραμύθι», δίπλα στον Ιθαν Χοκ (Αυτόλυκος), τον Σάιμον Ράσελ Μπιλ (Λεόντιος), τη Ρεμπέκα Χολ (Ερμιόνη) και τη Σίνεντ Κιούσακ (Πολίνα), ο Ιστον είναι ο «εξαιρετικά αριστοφανικός», όπως ο ίδιος τονίζει στην τηλεφωνική συνομιλία μας, βοσκός. «Ο χαρακτήρας του ηλικιωμένου βοσκού είναι ένας πολύ απλός ρόλος για ένα γέρο ηθοποιό», διατείνεται.

Και με τον Βολανάκη

Ούτως ή άλλως, ο Ρίτσαρντ Ιστον, επτά δεκαετίες στο θέατρο (τον έχει σκηνοθετήσει στο Λονδίνο και ο Μίνως Βολανάκης, στο «Μπαλκόνι» του Ζενέ), έβρισκε πάντα την ηθοποιία μια εξαιρετικά απλή ιστορία. «Ακούω νεότερους συναδέλφους να βαρυγκομούν "πόσο δύσκολο είναι να είσαι ηθοποιός" και δυσανασχετώ. Δεν χρειάζεται να μάθεις να παίζεις ένα ρόλο, αλλά να τον "μιλάς"».

Θεωρεί ότι ο Σέξπιρ έγραψε το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» για να μιλήσει «για τη ζήλια και την αποτυχία του ανθρώπου. Για τη μη αναστρέψιμη καταστροφή που μπορεί να φέρει η παράλογη ζήλια». Το βασιλόπουλο Αυτόλυκος στην παράσταση του Μέντες είναι ένας κωμικός χαρακτήρας. «Ο Ιθαν βγάζει με την ερμηνεία του την αποτυχία της ανθρώπινης ύπαρξης. Πίσω από την κωμικότητά του είναι μια τραγική φιγούρα. Ισως γι' αυτόν τον λόγο είναι δύσκολο το έργο. Ο κόσμος λέει "θα δούμε ένα μιούζικαλ". Τελικά, βλέπει ένα δράμα», λέει.

Ο Ιστον χαρακτηρίζει «υπέροχη εμπειρία» και «μεγάλη πρόκληση» για τους ηθοποιούς της παράστασης το ότι πρέπει να είναι δισυπόστατοι, αφού το έργο του Σέξπιρ εκτυλίσσεται κατά το ήμισυ στη σκοτεινή, «βαρειά» Σικελία και για το υπόλοιπο μισό στη φωτεινή Βοημία, που είναι «γεμάτη ανθρώπους αθώους και χαρούμενους».

«Αυτή είναι η δύναμη του έργου», λέει. «Το καταπληκτικό είναι ότι ο ίδιος ο Σέξπιρ το έγραψε διπλά. Οι ρόλοι της Βοημίας, απλοί και άμεσοι, είναι διαφορετικοί από τους ρόλους της Σικελίας».

Στον διπλό θίασο, με τους Αμερικανούς (στη Βοημία) και τους Βρετανούς (στη Σικελία) ηθοποιούς, υπήρξε κάποιο «χάσμα» ή διαφορά στον τρόπο ερμηνείας τού Σέξπιρ, που αποτελεί κομμάτι και κτήμα της βρετανικής παράδοσης;

«Δεν υπάρχουν διαφορές. Αλλά μια παρεξήγηση», απαντά απνευστί ο Ιστον. «Η μοναδική διαφορά είναι ότι οι Βρετανοί έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση -έχουν κάνει περισσότερο κλασικό ρεπερτόριο. Αλλά είναι "κολλημένοι" στη μέθοδό τους». Οι Αμερικανοί; «Εχουν λιγότερη αυτοπεποίθηση, αλλά είναι πολύ πιο ελεύθεροι με τη μέθοδο. Οταν ξεκινούσα το θέατρο οι Αμερικανοί ήταν οι σταρ του σινεμά, παρ' όλο που δούλευαν και στο θέατρο. Κι ωστόσο το μοντέρνο παίξιμο μέσα από το σινεμά προήλθε. Πάντα όμως θεωρούνταν ότι οι Βρετανοί έχουν πλεονέκτημα στον Σέξπιρ».

Χοκ: ο Μπράνα της Αμερικής

Για να καταρρίψει τον μύθο της διαφορετικότητας Αμερικανών και Βρετανών ηθοποιών, φέρνει ως παράδειγμα τον Αμερικανό Χοκ και τον Βρετανό Μπράνα. Ο Ιστον γνωρίζει καλά τα θεατρικά χνώτα του πρώτου και από το «The Coast of Utopia» του Στόπαρντ και του δεύτερου από ένα μακρύ κατάλογο σεξπιρικών έργων. «Ο Χοκ είναι ο Μπράνα της Αμερικής», συνοψίζει με άνεση. Και το εξηγεί: «Είναι πολυσχιδής ακριβώς όπως ο Μπράνα. Δεν παίζει μόνο. Σκηνοθετεί, είχε μια θεατρική ομάδα, γράφει βιβλία. Εχει όμως το μειονέκτημα να είναι Αμερικανός. Εχει ταλέντο, έχει εμπειρία, αλλά αισθάνεται ότι μειονεκτεί στην εκπαίδευσή του. Δεν έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση στο θέατρο. Ο Μπράνα απ' το ξεκίνημά του ήταν στον "σωστό" δρόμο».

Ο ίδιος ως Καναδός, με το ένα πόδι στην Αμερική και με το άλλο στην Ευρώπη, «αισθάνεται πιο κοντά στους Βρετανούς ηθοποιούς». «Δεν έχω ακριβώς τη μέθοδό τους», λέει. «Αλλά δεν είμαι και με την τυπική έννοια Αμερικανός ηθοποιός. Ακόμα και η προφορά μου κλίνει προς την Αγγλία. Ο ηθοποιός πάντα ένα μέσο ήταν. Σήμερα εγώ είμαι ένα παλιομοδίτικο μέσο».

Ποιον θεωρεί, άραγε, «μοντέρνο» ηθοποιό; «Δείτε τον Σάιμον Ράσελ Μπιλ ως Λεόντιο», μας παροτρύνει. «Πραγματώνει το "ταξίδι" του χαρακτήρα, ενώ εγώ παίζω απλώς το έργο. Θέλω να είμαι σίγουρος ότι ακούγεται στον θεατή και η τελευταία λέξη. Αυτό είναι το παλιομοδίτικο».

Δεν φοβάται την Επίδαυρο, μολονότι την αναγνωρίζει «ως το ωραιότερο θέατρο του κόσμου» και ενδέχεται να πρέπει να απευθυνθεί συνολικά, και τα δύο βράδια, σε 15.000 ανθρώπους. «Το "Χειμωνιάτικο παραμύθι" έχει φτιαχτεί για να παίζεται σε ανοιχτό χώρο», μας υπενθυμίζει. «Στο παρελθόν έχω παίξει πολλά έργα του Σέξπιρ σε ανοιχτές σκηνές. Δεν θεωρώ ότι θα υπάρξει δυσκολία στην Επίδαυρο. Δεν φοβάμαι καθόλου την ακουστική. Το αντίθετο, μάλιστα». *

Info:

Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» απόψε και αύριο στην Επίδαυρο στις 9 μ.μ. με ελληνικούς υπέρτιτλους. Η παράσταση διαρκεί 2 ώρες και 45 λεπτά. Δεν γίνεται διάλειμμα. Υπάρχουν ακόμα εισιτήρια (και για τις δύο βραδιές) για τη Β' ζώνη (30 ευρώ ) και το άνω διάζωμα (20 ευρώ ). Πληροφορίες στο: 210-3272000.

Τύραννος ο Σαμ Μέντες, αλλά σπουδαίος

Πώς δούλεψε ο Σαμ Μέντες στις πρόβες; «Η βασική μέθοδος Μέντες είναι οι πολλές πρόβες.

Ημασταν παρόντες όλοι σε όλες τις δοκιμές».

Ο Βρετανός σκηνοθέτης έψαχνε μέχρι την πρεμιέρα «για την ψυχή του έργου» αναζητώντας συγχρόνως τις «κρυμμένες δυναμικές» του. «Ο Σαμ ερευνούσε αν μια φράση, μια λέξη, μια παύση είναι κωμική, ειρωνική, θλιμμένη, δραματική. Πάντα ψάχνει. Αυτό συνιστά ένα είδος καλλιτεχνικής αυτοπεποίθησης» πιστεύει ο Καναδός ηθοποιός.

Ο Ιστον κράτησε στο υποψήφιο για αρκετά Οσκαρ «Δρόμο της Επανάστασης» (2008) του Μέντες, με τους Κέιτ Γουίνσλετ και Λεονάρντο ντι Κάπριο, τον καίριο δευτεραγωνιστικό χαρακτήρα του ηλικιωμένου γείτονα του ζευγαριού, Χάουαρντ Γκίβινγκ, κόσμιου πατέρα ενός διαταραγμένου ενήλικα.

«Ο Σαμ χρησιμοποιεί την ίδια μέθοδο και στο σινεμά και στο θέατρο» είναι το συμπέρασμά του. «Επειδή είναι άνθρωπος του σινεμά, αρχικά φοβόμουν. Με διέψευσε. Ο Μέντες πάντα ψάχνει να βρει τι υπάρχει πίσω από τις λέξεις. Ελέγχει βεβαίως τον ηθοποιό, όπως μία καρέκλα από το σκηνικό». Είναι αυστηρός; «Δεν είναι, αλλά πάντα θα εκτελέσει ακριβώς αυτό που έχει μέσα στο μυαλό του».

Ακούγεται σαν να 'ναι ο τυπικός σκηνοθέτης-δικτάτορας: «Ο Μέντες είναι δικτάτορας» με αποστομώνει ο Ιστον. «Ολοι οι καλοί σκηνοθέτες είναι τύραννοι. Είναι όμως ένας σπουδαίος καλλιτέχνης».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Συνάντηση δύο μοναχικών ανθρώπων
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Ο Χριστόδουλος, ο μοναχός και η σκύλα του
Αρχαιολογία
Για SMS οι Μινωίτες είχαν τις φρυκτωρίες τους
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Το μουσείο - γιαπί ψάχνει νέο εργολάβο
Εικαστικά
Οι γρήγορες, νευρικές, άυλες ακουαρέλες
Θέατρο
Συνάντηση δύο μοναχικών ανθρώπων
Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» είναι γραμμένο για ανοιχτό θέατρο
Κινηματογράφος
Campus για νέα κινηματογραφικά ταλέντα
Μουσική
Μουσικά μεσογειακά κύματα σκάνε στην Ακρόπολη
Φωνή χωρίς συναίσθημα no me importa nada
Τηλεόραση
Θέλουν να σκοράρουν και στην τηλεθέαση
«Η μυστική ιστορία της Αμερικής»
Θάνατος παρουσιαστή στο Ισραήλ
Άλλες ειδήσεις
Μνήμη ιεραποστόλων στη Γερμανία