Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Ο ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

ΛΕΟ ΠΕΡΟΥΤΣ

«Ο Μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας»

(μετ. Ρ. Ιωαννίδου, εκδ. Κίχλη)

ΒΙΕΝΝΗ, Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 1909. Παραμονές της παρθενικής του αναμέτρησης με τον σεξπιρικό «Ριχάρδο Γ'», ο διάσημος ηθοποιός Ευγένιος Μπίσοπ, ανύποπτος ότι η διεύθυνση του Αυλικού Θεάτρου θέλει να τον ξεφορτωθεί κι αγνοώντας ότι η τράπεζα στην οποία έχει εναποθέσει όλη του την περιουσία έχει μόλις πτωχεύσει, υποδέχεται στην έπαυλή του μια παρέα φίλων και μουσικών οι οποίοι, ενώ προετοιμάζονται για το βραδινό τους κοντσέρτο, τον θερμοπαρακαλούν να τους δώσει μια πρόγευση της ερμηνείας του.

Με τα πολλά, ο Μπίσοπ συναινεί. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, εντοπίζεται νεκρός στο ησυχαστήριό του...

Πρόκειται γι' αυτοκτονία, γιά δολοφονία ή μήπως για έναν συνδυασμό και των δύο; Και πόσο αξιόπιστη είναι η μαρτυρία ενός εκ των συνδαιτυμόνων του γηραιού ηθοποιού, του βαρόνου φον Γιος - ο οποίος είχε υπάρξει για ένα φεγγάρι κι εραστής της συζύγου του Μπίσοπ- για τα «τραγικά συμβάντα» του μοιραίου εκείνου φθινοπώρου;

Οι απαντήσεις κρύβονται εντέχνως στον «Μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας» του Λέο Πέρουτς (μετ. Ρ. Ιωαννίδου, εκδ. Κίχλη), ένα μυθιστόρημα που κατάφερε να διασχίσει αλώβητο τον χρόνο από το 1923, και το οποίο έρχεται να προστεθεί πλάι στο μεταγενέστερο, σπονδυλωτό έργο του ίδιου γερμανόφωνου συγγραφέα, «Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα» (μετ. Ι. Κοπερτί, εκδ. Πόλις). Γεννημένος στην Πράγα από ευκατάστατους γονείς εβραϊκής καταγωγής, ο Λέο Πέρουτς (1882-1957) εγκαταστάθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στη Βιέννη, πρωτεύουσα της ισχυρής ακόμη αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, όπου παρέμεινε ώς το 1938. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη, κι άφησε την τελευταία του πνοή στο Ισραήλ. Ιδιαίτερα δημοφιλής την περίοδο του μεσοπολέμου και πολυμεταφρασμένος, ο Πέρουτς αγνοήθηκε εν πολλοίς μεταπολεμικά, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες το ενδιαφέρον της κριτικής για το έργο του αναζωπυρώθηκε, κι αναγνωρίστηκε δεόντως η συμβολή του στην εξέλιξη της σύγχρονης μυθιστοριογραφίας.

«Ποτέ μου δεν έγραψα αστυνομικό μυθιστόρημα!» διατεινόταν ο Πέρουτς, μπροστά στα εγκώμια που επιφύλαξε για τον «Μαιτρ...» ο Βάλτερ Μπένγιαμιν στο δοκίμιό του «Αστυνομικά μυθιστορήματα στο ταξίδι» (1930). Κι όντως, το βιβλίο του δεν ανταποκρίνεται στις συνήθεις συμβάσεις του είδους. Πίσω από τον αινιγματικό θάνατο του κεντρικού ήρωα, κρύβεται η αινιγματική μορφή κι ο ταραγμένος ψυχισμός του αφηγητή της όλης ιστορίας, του βαρόνου φον Γιος.

Η μαρτυρία του τελευταίου, όσο κι αν μοιάζει αληθοφανής, παρουσιάζει πολλά κενά. Σε ποια φαντάσματα αναφέρεται ακριβώς; Ποιος είναι ο αθέατος εχθρός που τον κυνηγάει; Τι βαραίνει τη συνείδησή του; Μήπως η εξιστόρηση του βαρόνου ταυτίζεται με το παραλήρημα ενός ενόχου που αυτομαστιγώνεται επιδιώκοντας τη λύτρωσή του;

Το μυστήριο κρατά ώς την τελευταία σελίδα, κι οι ανατροπές που επιφυλλάσσει ο Πέρουτς, ωθούν τον αναγνώστη ν' αναλάβει αναδρομικά ρόλο... ντετέκτιβ κι ο ίδιος. Οχι μόνο για ν' ανακαλύψει ποιος έκανε το έγκλημα, αλλά για να συλλάβει σε όλη του την έκταση το πείραμα του συγγραφέα: να εξερευνήσει μέσα από μια ιστορία γεμάτη αγωνία και σασπένς, τις ρίζες της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ

ΤΖΙΝ ΑΟΥΕΛ

«Η γη των ζωγραφισμένων σπηλαίων»

(εκδ. Bell)

ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ της υπήρξε απλή υπάλληλος σε λογιστήριο. Στην ωριμότητά της, όμως, η Τζιν Αουελ από το Ορεγκον βάλθηκε ν' αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις για το πώς ήταν ο κόσμος τότε που οι παγετώνες κάλυπταν το ένα τέταρτο του πλανήτη και οι Νεάντερταλ συμβίωναν με τους Κρο Μανιόλ φιλοδοξώντας να δώσει στο πλατύ κοινό μια ρεαλιστική εικόνα των προϊστορικών ανθρώπων, στον αντίποδα των χολιγουντιανών κλισέ που τους θέλουν ημιάγριους, χωρίς λογική κι ανήμπορους να εκφραστούν. Και τα κατάφερε: τα μυθιστορήματα της Αουελ που συνθέτουν τη σειρά «Τα παιδιά της Γης», κι όπου το το ρομάντζο συνδυάζεται με την περιπέτεια και το τεκμηριωμένο πραγματολογικό υλικό με τη φαντασία, έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες ξεπερνώντας σε πωλήσεις τα 45 εκατ. αντίτυπα. Οσο για την ίδια, έχει τιμηθεί από ιδρύματα όπως το Σμιθσόνιαν κι είναι, στα 75 της, επίτιμη διδάκτωρ τριών αμερικανικών πανεπιστημίων.

Η «Γη των ζωγραφισμένων σπηλαίων», που μόλις κυκλοφόρησε από τα «Bell» (μετ. Κλαίρη Λαϊνά), αποτελεί τον έκτο και τελευταίο τόμο της σειράς και κεντρική του ηρωίδα παραμένει η Αϋλα. Το θαρραλέο ορφανό κορίτσι που μας πρωτοσύστησε η Αουελ στο «Ούρσους, το πνεύμα των σπηλαίων», παρακολουθώντας στη συνέχεια τις περιπέτειές της στην Ευρώπη των Παγετώνων (βλ. «Οι κυνηγοί των Μαμούθ», «Τα πέτρινα καταφύγια»), διάγει τώρα μια γαλήνια ζωή με τον σύντροφό της Τζονταλάρ και την κόρη τους. Και καθώς η πνευματική ηγέτιδα της φυλής της την διαλέγει για διάδοχό της, η Αϋλα ξεκινά ένα ταξίδι μαθητείας στα ζωγραφισμένα σπήλαια της περιοχής... Οπως έγραψε η «Ουάσιγκτον Ποστ», «το φινάλε της ιστορίας είναι πραγματικά τρυφερό, μιας και γίνεται σαφές ποια είναι η κληρονομιά που αφήνει η Αϋλα στον κόσμο -τον δικό της και το δικό μας. Πολλά άλλαξαν εδώ και τριάντα χιλιάδες χρόνια, αλλά όχι η δύναμη της ανθρώπινης αγάπης».

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΛΕΟΝΙΝΤ ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ

«Εκείνος και Το Κόκκινο Γέλιο»

(μετ. Κ. Αγγελάκη-Ρουκ, εκδ. Αγρα)

Η πιο φιλόδοξη και πειραματική νουβέλα του ρώσου συγγραφέα, το «Κόκκινο γέλιο» (1905), όπου πρωτοεμφανίστηκε η τραχιά, πυρετώδης γραφή του, και το παραληρηματικό αφήγημά του «Εκείνος» (1913), που λες και συνδιαλέγεται με τις αλλόκοτες ιστορίες του Πόε, συγκεντρωμένα σ' έναν τόμο, σε μετάφραση από το πρωτότυπο. «Η διορατικότητά του για οτιδήποτε άγγιζε τις σκοτεινές πτυχές της ζωής, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής ή τους αναβρασμούς του ενστίκτου, ήταν μοναδική», δήλωνε ο Γκόργκι γι' αυτόν τον μεγάλο λησμονημένο της ρωσικής λογοτεχνίας, που μετά τον θάνατο του Στάλιν, ξαναβρήκε τη θέση του στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.

ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΚΡΟΜΠΙ

«Τα δάκρυα δεν είναι για το ουίσκι»

(μετ. Π. Μοσχοπούλου, εκδ. Αλεξάνδρεια)

Πρώτη γνωριμία με μια τεξανή συγγραφέα που στήνει περίτεχνες ιστορίες μυστηρίου εμπνευσμένες από τις περιηγήσεις της σε Αγγλία και Σκοτία, κι έχει αποσπάσει αρκετές διακρίσεις για το είδος που υπηρετεί. Σταθερή πρωταγωνίστρια των βιβλίων της η επιθεωρητής Τζέμα Τζέιμς που, εδώ, καθώς μυείται στο παρελθόν μιας στενής της φίλης, έρχεται αντιμέτωπη και με το ζοφερό μυστικό που μοιράζονται επί εκατό χρόνια δύο παλιές οικογένειες παραγωγών ουίσκι στα Χάιλαντς, εγκλωβισμένες σ' έναν κύκλο αίματος με απρόβλεπτες συνέπειες ώς τις μέρες μας.

ΑΛΑΝ ΦΕΡΤΣ

«Οι κατάσκοποι των Βαλκανίων»

(μετ. Χ. Σακελλαροπούλου, εκδ. Πατάκη)

Δεξιοτέχνης του ιστορικού κατασκοπευτικού μυθιστορήματος, ο νεοϋορκέζος συγγραφέας ζωντανεύει την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στη Θεσσαλονίκη παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ακολουθώντας βήμα προς βήμα ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της ελληνικής αστυνομίας, τον επιφορτισμένο να χειρίζεται πολιτικές υποθέσεις «ειδικού» ενδιαφέροντος, Κώστα Ζαννή. Μυστικοί πράκτορες, πολιτικά παιχνίδια, βαλκανικοί ανταγωνισμοί, μοιραίες γυναίκες κι επιχειρήσεις φυγάδευσης εβραίων προς την Ανατολή, σ' ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο που διαβάζεται απνευστί.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΚΟΥΡΜΟΥΣΗΣ

«Μπουρδελολογίες»

(εκδ. Οδυσσέας)

Μια περιπλάνηση στη δεκαετία του '50, την τόσο στερημένη σεξουαλικά, επικεντρωμένη στους οίκους ανοχής, με άφθονες πληροφορίες για την οργάνωση και τη λειτουργία τους και με σπαρταριστά στιγμιότυπα από τις μπουρδελότσαρκες που συνήθιζαν οι νεολαίοι της εποχής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Ατζέντα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βινύλιο
«Θησαυροί» από βινύλιο για συλλέκτες με χοντρό πορτοφόλι
Κινηματογράφος
Νέες ταινιες, νεότεροι σκηνοθέτες
«Θα ήθελα να σκότωνα τον Μπερλουσκόνι»
Θέατρο
Το ευρωπαϊκό θέατρο της νέας εποχής
Εικαστικά
Ζενέ σε δύο πράξεις
Λογοτεχνία
Οι καρποί του φθινοπώρου