Έντυπη Έκδοση

Ο Γιάννης Μηλιώκας γράφει το βιβλίο του

Ο Μαίανδρος και οι κινήσεις των αγαλμάτων

Ελειπε από το μουσικό προσκήνιο για περισσότερα από δεκαεφτά χρόνια και με την πρόσφατη επανεμφάνισή του, εκτός από τα νέα του τραγούδια, μας αποκάλυψε και μια πληροφορία, η οποία για 2.500 χρόνια ήταν χαμένη: το αρχαιοελληνικό σύμβολο «μαίανδρος», το γνωστό, δηλαδή, διακοσμητικό στοιχείο αγγείων, κτηρίων κ.ά. -σύμφωνα με τα λεξικά- είναι στην πραγματικότητα ένα είδος λαβής στο αγώνισμα της πάλης και ταυτόχρονα ουσιαστικό μέσο εκγύμνασης του σώματός μας.

Αντλώντας υλικό από αρχαία κείμενα, ο Γιάννης Μηλιώκας μάς παρουσιάζει, επιπλέον, στο πρώτο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κάκτος, την άγνωστη γυμναστική των αρχαίων Ελλήνων με τρόπο άμεσο και ευανάγνωστο και ταυτόχρονα την άγνωστη πλευρά του, ως ιστοριοδίφη και συγγραφέα.

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ: Πώς ήλθε στη ζωή σας ο «Μαίανδρος» και η ενασχόληση με τη γυμναστική των αρχαίων Ελλήνων;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΩΚΑΣ: Οφείλεται στην παρατηρητικότητά μου, η οποία διατηρεί την παιδικότητά της. Τα παιδιά δεν παρατηρούν με αναστολές και ενδοιασμούς, αλλά με θαυμασμό. Αυτός ο θαυμασμός με έκανε να προσέξω ότι τα αγάλματα είχαν φλέβες, είχαν ανατομία, στοιχεία, βεβαίως, όχι τυχαία, δεν τα δημιούργησε, δηλαδή, ο γλύπτης μόνο για να δείξει πόσο καλός είναι, κάτι ήθελε να πει. Στην προσπάθεια να μιμηθώ κάποιες κινήσεις των αγαλμάτων, κατάλαβα ότι μπορεί να έχω γνώσεις για πολλά θέματα, αλλά αυτό που δεν γνωρίζω είναι το σώμα μου. Ετσι, άρχισα να μελετώ το θέμα. Αναλύοντας τη λέξη «μαίανδρος» μέσα από την αριθμοσοφία, ανακάλυψα ότι έχει τον ίδιο λεξάριθμο, 476, με το νέκταρ. Επιπλέον, διάβασα σε ορισμένα βιβλία ότι είναι σύμβολο αθανασίας, χωρίς, όμως, αυτό να τεκμηριώνεται. Οσο, λοιπόν, αποκωδικοποιούσα το θέμα τόσο έβρισκα απαντήσεις πως ο μαίανδρος είναι ένα τμήμα του σώματός μας, πως υπάρχει ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις την καθημερινή φθορά του σώματος με βάση ένα σωματότυπο που ήδη πρότειναν από τη Μινωική εποχή. Πρέπει να τονίσω δε ότι κανένα από τα σπάνια αγγεία που εξηγούν με ζωγραφιές τη γυμναστική αυτή, δεν βρίσκεται στην Ελλάδα.

Σ.Α.: Το βιβλίο δομείται με ερωτήσεις που δημιουργήσατε ο ίδιος πάνω σε αντίστοιχα χωρία από αρχαία κείμενα, τα οποία λειτουργούν ως απαντήσεις. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τρόπο παρουσίασης;

Γ.Μ.: Γιατί στην εποχή μας, όταν τίθεται κάποιο ερώτημα, απαντά ο κάθε τυχαίος. Αλλη βαρύτητα έχει να απαντούν ο Ιπποκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης.

Σ.Α.: Πόσο εύκολο είναι για τον σύγχρονο άνθρωπο να αντιμετωπίσει τις «προκλήσεις» της ζωής και να ακολουθήσει τις συμβουλές των αρχαίων για έναν υγιεινό τρόπο ζωής;

Γ.Μ.: Θα απαντήσω με αυτό που έλεγε ο Πλάτων: είναι καλύτερο να είσαι φτωχός, γιατί, παρ' όλο που έχουμε μυαλό, δεν είμαστε σε θέση να αρνηθούμε στο στομάχι μας. Γιατί το στομάχι είναι ένα θηρίο, που το έχει απομακρύνει η φύση από τον εγκέφαλο, για να μην ακούει τους θορύβους και τις επιθυμίες του στομαχιού, να σκέφτεται ελεύθερα. Ο Πλάτων δεν έλεγε μόνο, αλλά έπραττε. Εκτός από φιλόσοφος, ήταν και παλαιστής, ονομάστηκε δε Πλάτων γιατί είχε ευρύ στέρνο, λόγω της γυμναστικής. Οταν, μάλιστα, ήσουν καλεσμένος στο σπίτι του για φαγητό, την άλλη μέρα ήσουν καλά...

Σ.Α.: Ο ιστορικός και συγγραφέας Μιχάλης Καλόπουλος σας κατηγορεί για κατάχρηση πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς υποστηρίζει ότι αυτός πρώτος στο βιβλίο του «Βιβλική Θρησκεία, Το Μεγάλο Ψέμα», 1995, ερμηνεύει τον μαίανδρο, όχι ως διακοσμητικό σύμβολο, αλλά ως «λαβή μαχητών». Τι απαντάτε;

Γ.Μ.: Κατ' αρχάς, ότι είναι χαρμόσυνο το γεγονός πως επιβεβαιώνεται η λανθασμένη εντύπωση που είχαμε για τον μαίανδρο και κατά δεύτερον, ότι μόνο τα αρμόδια δικαστήρια μπορούν να δώσουν τελική απάντηση. Κανέναν δεν μπορείς να δικάσεις, αν δεν ακούσεις τη γνώμη και των δύο.

Σ.Α.: Τι πρόσημο έχουν τα δεκαεφτά χρόνια απουσίας σας από τη μουσική σκηνή;

Γ.Μ.: Στα πρώτα πέντε χρόνια απουσίας έφτασα πάλι στο σημείο που ήμουν, να με γνωρίζουν, δηλαδή, οι πέντε φίλοι μου και οι συγγενείς μου. Το αρνητικό του πράγματος το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Το θετικό είναι πως έζησα πάλι σαν καθημερινός πολίτης και τρίφτηκα μέσα στην καθημερινότητα. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν τεράστιες δυνάμεις καλού μέσα σε αυτήν την πόλη και ότι, όπως η Ιστορία έχει δείξει, όταν υπάρχει εξωτερικός εχθρός, γινόμαστε μια γροθιά. Στις μέρες μας, αυτή η γροθιά σχηματίζεται και έρχεται. Στην επανάσταση, όμως, αυτή δεν θα ματώσει ρουθούνι.

Σ.Α.: Μήπως η επανάσταση θα ξεκινήσει και από το «στομάχι» μας;

Γ.Μ.: Ναι, όταν υποταχθεί στον δημιουργό του, σε αυτόν που το ελέγχει, δηλαδή στον εγκέφαλο. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Πάσχουσες ψυχές
Γελώντας στο λαρύγγι του θανάτου
Ο ειρωνικός και σατιρικός Ζορζ Μπρασένς
Ο φόβος και η ταπείνωση
Η ευτυχία βλάπτει...
Η φιλοσοφική στιγμή του '60 και η γενναιοδωρία της αγάπης
Η Μικρά Ασία δεν σταματά τα χωρατά στο πανηγύρι
Σε κυκλική και ατέρμονη πορεία
Το ξέφτισμα του κόσμου
Υπονοώντας τον δημιουργικό παλμό της ζωής
Ο ουγγρικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους
Συνέντευξη: Νίκος Μαμαγκάκης
Ζώντας ανάμεσα στον ελληνικό λόγο, τον νέο και τον αρχαίο
Γιάννης Μηλιώκας
Ο Μαίανδρος και οι κινήσεις των αγαλμάτων
Συνέντευξη
Μεγαλοφυΐα ή παραφροσύνη;
"Καταθέτουν" πέντε Ελληνες μυθιστοριογράφοι
Οι 10 εντολές για το μυθιστόρημα
Αφανής αναγνώστης
Οι ήρωες του Μακρυγιάννη
Η τρίτη ανάγνωση
Ντάμα μπαστούνι
Από τις 4:00 στις 6:00
Στο κλαμπ των 70άρηδων
Άλλες ειδήσεις
Ακουσες για τον καιρό;
Μπράβο μας!
Ο σαιξπηρικός Αμλετ και οι προϋποθέσεις μιας δύσκολης επιλογής
Περί λογοτεχνίας, θανάτου και άλλων πραγματικών