Έντυπη Έκδοση

Ντάμα μπαστούνι

Το χέρι που τραβάει ένα φύλλο από την τράπουλα, είναι σαν το χέρι που κουνάει την κούνια του μωρού. Τόσο το φύλλο όσο και το μωρό, για να ανταποκριθούν, πρέπει το χέρι να εκπέμπει έναν συγκεκριμένο μαγνητισμό.

Αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από εκείνους που, ας πούμε, δεν πιστεύουν στις χαρτορίχτρες. Δεν μπορούν να δεχτούν -και λογικά- τη σημασία που μπορεί να έχει ένα χαρτί. Δεν πάει το μυαλό τους στο χέρι, που παίζει τον μοιραίο ρόλο, ενώ η αξία τού κάθε χαρτιού είναι δεδομένη και εξαρτάται από τα υπόλοιπα.

Ο Ρώσος συγγραφέας Αλέξανδρος Πούσκιν πίστευε στο μοιραίο χέρι. Κατ' αρχήν, σ' αυτό που πατάει τη σκανδάλη. Στη ζωή του πήρε μέρος σε αρκετές μονομαχίες, από τις οποίες έβγαινε πάντα ζωντανός. Σε μία απ' αυτές -την τελευταία- τον Φεβρουάριο του 1837, το χέρι του τον πρόδωσε. Ετσι εγκατέλειψε αυτόν τον κόσμο, σε ηλικία 38 ετών. Πίστευε πως κάθε βήμα μπροστά που μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος, ήταν αποτέλεσμα μιας μονομαχίας μ' έναν συγκεκριμένο αντίπαλο, και όχι μόνο με πιστόλια. Στο έργο του Μότσαρτ Σαλιέρι έπιασε το χέρι που γράφει τις νότες. Είχε σχεδιάσει να το κάνει φιλμ ο Σεργκέι Αϊζενστάιν. Δεν πρόλαβε. (Το δανείστηκε τελικά ο Πίτερ Σάφερ και αργότερα ο Μίλος Φόρμαν.) Ο,τι και αν έκανε ο Σαλιέρι, όσο σπουδαίος κι αν ήταν ο στόχος του, ήταν μοιραίο να χάσει από το χέρι του Μότσαρτ, που πήγαινε μόνο του... Στον Ευγένιο Ονιέγκιν έχουμε μια ερωτική σύγκρουση, όπου ο άντρας, που διαθέτει όλα τα ατού, ηττάται τελικά από τη γυναίκα, που του τα 'δωσε απλόχερα. Στην Ντάμα μπαστούνι ο Πούσκιν, ασυνείδητα, προφήτεψε τη δική του τελική ήττα. Ο ήρωας του έργου του έχασε από τη γριά κόμισσα, που ήταν ένα είδος μάγισσας, όπως και ο Μάκβεθ από τις δικές του και αργότερα ο Ρασκόλνικοφ από τη δική του γριά, που ήταν κι αυτή ένα είδος μάγισσας.

Η Ιστορία έχει διδάξει πως η τράπουλα (στα ιταλικά σημαίνει παγίδα εξού και το αγγλικό trap) είναι κάτι πολύ περισσότερο από παιχνίδι. Είναι μια παγίδα για όλους, όμως κατά καιρούς κάποιο χέρι, φορτισμένο με την ειδική ενέργεια, μπορεί να την κάνει να δουλέψει για λογαριασμό του. Ο ήρωας του Πούσκιν κατάφερε να την παγιδέψει δυο φορές, την τρίτη όμως, (το τρία παραμένει σταθερά ένα μοιραίο νούμερο) παγιδεύτηκε ο ίδιος. Το μεγάλο δίδαγμα του συγγραφέα είναι πως το ρίσκο έχει αξία στη ζωή των ανθρώπων, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι ρίσκο, είναι μια προκαθορισμένη πορεία. Είναι σίγουρο ότι θα την ακολουθήσει εκείνος που πιστεύει στην προσωπική του παρέμβαση στα πράγματα. Το θέμα δεν είναι αν στο τέλος θα βγει νικητής ή χαμένος. Το μεγάλο κέρδος που μπορεί να περιμένει -και να πετύχει- είναι, απλώς, να ξεπεράσει τον Πούσκιν! Δηλαδή, να παραμείνει εν ζωή...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Πάσχουσες ψυχές
Γελώντας στο λαρύγγι του θανάτου
Ο ειρωνικός και σατιρικός Ζορζ Μπρασένς
Ο φόβος και η ταπείνωση
Η ευτυχία βλάπτει...
Η φιλοσοφική στιγμή του '60 και η γενναιοδωρία της αγάπης
Η Μικρά Ασία δεν σταματά τα χωρατά στο πανηγύρι
Σε κυκλική και ατέρμονη πορεία
Το ξέφτισμα του κόσμου
Υπονοώντας τον δημιουργικό παλμό της ζωής
Ο ουγγρικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους
Συνέντευξη: Νίκος Μαμαγκάκης
Ζώντας ανάμεσα στον ελληνικό λόγο, τον νέο και τον αρχαίο
Γιάννης Μηλιώκας
Ο Μαίανδρος και οι κινήσεις των αγαλμάτων
Συνέντευξη
Μεγαλοφυΐα ή παραφροσύνη;
"Καταθέτουν" πέντε Ελληνες μυθιστοριογράφοι
Οι 10 εντολές για το μυθιστόρημα
Αφανής αναγνώστης
Οι ήρωες του Μακρυγιάννη
Η τρίτη ανάγνωση
Ντάμα μπαστούνι
Από τις 4:00 στις 6:00
Στο κλαμπ των 70άρηδων
Άλλες ειδήσεις
Ακουσες για τον καιρό;
Μπράβο μας!
Ο σαιξπηρικός Αμλετ και οι προϋποθέσεις μιας δύσκολης επιλογής
Περί λογοτεχνίας, θανάτου και άλλων πραγματικών