Έντυπη Έκδοση

Ελενα Πέγκα και το θεατρικό της

Η γυναίκα του Γκόρκι

Θεατρική συγγραφέας, πεζογράφος, σεναριογράφος, σκηνοθέτρια, κινείται ανάμεσα σε δύο γλώσσες, τα ελληνικά και τα αγγλικά, έργα της έχουν παιχτεί και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πάμπολλες γλώσσες. Μερικοί τίτλοι: Βαλς εξιτασιόν, Οταν χορεύουν οι go go dancers, Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά, Οι τυφλοί του Μέτερλινγκ. Με αφορμή τη νέα της παράσταση Η γυναίκα του Γκόρκι, μας μίλησε για το θέατρο, τον πεζό λόγο, την ίδια.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ: Τι πραγματεύεται το θεατρικό σας έργο Η γυναίκα του Γκόρκι;

ΕΛΕΝΑ ΠΕΓΚΑ: Η γυναίκα του Γκόρκι πραγματεύεται ψεύτικες βιογραφίες, πώς μπορεί να αρχίσει κανείς τη ζωή του από την αρχή, ένας άνθρωπος, αλλά και ένας λαός, μια πόλη. Το παρελθόν που μας ακολουθεί ή μπορούμε να το λησμονήσουμε, να το ανατρέψουμε, να το μεταποιήσουμε. Και στην προσωπική μου ζωή με στοιχειώνουν φαντάσματα του παρελθόντος, πρόσωπα, εικόνες, σύμβολα.

Χ.Π.: Το γράψατε στην Αμερική στ' αγγλικά, όπου βρεθήκατε για σπουδές...

Ε.Π.: Οταν βρέθηκα στο Λος Αντζελες σε νεαρή ηλικία για τρία χρόνια, μία 22χρονη γεννημένη και μεγαλωμένη στη Θεσσαλονίκη, εντυπωσιάστηκα από τα μεγάλα τοπία, τον Ωκεανό, τις ερήμους, τους αυτοκινητοδρόμους, και ένιωσα εκτιναγμένη σε ένα ολοκαίνουργο σύμπαν. Για την Αμερική η Ελλάδα και τα Βαλκάνια έχουν έναν εξωτισμό. Συνάντησα ανθρώπους εκεί που δεν γνώριζαν τι είναι η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας, αναφορές αυτονόητες για μένα.

Χ.Π.: Καθώς πρωτοανεβάστηκε εκεί, πείτε μου σε τι διέφερε η αμερικανική εκδοχή από αυτήν που παίζεται τώρα στην Αθήνα;

Ε.Π.: Η εκδοχή που ανέβηκε στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη διέφερε με αυτήν της Αθήνας στην πρόσληψη και όχι τόσο σαν κείμενο. Εκεί μου είπαν πως το θέατρό μου τους θύμισε Ντιράς και Ζενέ, Ευρώπη. Εδώ μου είπαν πως τους θυμίζει σινεμά και Ντέιβιντ Λιντς και Αμερική. Θέλω να πω πως εκεί τους έκανε εντύπωση ο λόγος, που δεν ήταν μιας Αμερικάνας. Εδώ τους έκανε εντύπωση η ατμόσφαιρα μυστηρίου, μεγαλούπολης, ένας χαοτικός κόσμος που δεν τον συναντούν οι Ελληνες στις ελληνικές ηθογραφίες που ανεβαίνουν ως επί το πλείστον, σαν δείγματα ελληνικής γραφής.

Χ.Π.: Υπηρετείτε πράγματι ένα ιδιαίτερο και προσωπικό στυλ στη θεατρική γραφή. Σαν «σενάρια» ανοικτά σε πολλαπλές σκηνοθετικές ερμηνείες. Σε ποια θεατρική παράδοση παραπέμπει;

Ε.Π.: Πράγματι υπηρετώ ένα προσωπικό στυλ, που εμπνέεται από τη σύγχρονη τέχνη, τα βίντεο, τη ροκ και ποπ μουσική, τη Λόρι Αντερσον, την αμερικανική πρωτοπορία, που είναι κυρίως περφόρμανς. Συγχρόνως αγαπώ και το αρχαίο δράμα, τη Σαπφώ, τη συμπύκνωση της ποίησης. Τα έργα μου είναι ανοιχτά σε πολλαπλές σκηνοθετικές ερμηνείες, αλλά επιθυμώ πάντα ο σκηνοθέτης να κρατήσει όλα τα λόγια άθικτα, να μη διαταράξει τη ροή του λόγου.

Χ.Π.: Πώς είναι να γράφει κανείς σε δύο διαφορετικές γλώσσες; Και κυρίως, πώς επιλέγετε ποιο θέμα σας προσφέρεται για θεατρικό έργο και ποιο για πεζό;

Ε.Π.: Το να γράφω σε ξένη γλώσσα, όπως στα αγγλικά, με κάνει να θέλω να είμαι ακριβής με τα νοήματα, καθώς αισθάνομαι λιγότερο τη μουσικότητα του λόγου. Στα ελληνικά νιώθω πιο πολύ τη μουσική των λέξεων και τους ρυθμούς των φράσεων. Τα πεζά μου είναι σαν στιγμές που εκτινάσσονται, αλλά δεν σηκώνουν ανάπτυξη. Τα θεατρικά εμπεριέχουν την ανάπτυξη, είναι πιο σύνθετες κατασκευές, λιγότερο αυθόρμητες θα έλεγα, που μου ζητούν από μόνες τους να κάνω έρευνα και να ασχοληθώ με αυτές σε βάθος χρόνου. Τα θεατρικά έχουν καταστάσεις, συγκρούσεις, εξέλιξη, δραματουργία.

Χ.Π.: Συχνά οι ήρωές σας μοιάζουν άνθρωποι αβοήθητοι και χαμένοι σε τόπους - τοπία εξαρθρωμένων κόσμων. Ενας κατακερματισμένος κόσμος, πόλεις, κοινωνίες μετέωρες. Τι σας οδηγεί να δημιουργείτε τέτοια περιβάλλοντα;

Ε.Π.: Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει για όλα μου τα έργα και όλους τους ήρωες. Ισως έτσι αντιλαμβάνομαι τη ζωή, σαν κάτι τόσο συγκεκριμένο και συγκεκριμένα ρυθμισμένο, από τη μια, αλλά και τόσο ευάλωτο και φευγαλέο, από την άλλη.

Χ.Π.: Επανέρχεστε με ένα καινούριο βιβλίο με πεζά, το Σφιχτές ζώνες και άλλα δέρματα (Αγρα). Υπάρχει κάποιο στοιχείο που το συνδέει με τα προηγούμενά σας βιβλία ή με κάποιο από τα θεατρικά σας έργα;

Ε.Π.: Είναι μια νουβέλα που αποτελείται από 35 πορτρέτα ανθρώπων, μέσα από τυχαίες ή μοιραίες συναντήσεις σε στιγμές αποκαλυπτικές. Συνδέεται με τα θεατρικά μου έργα, επειδή είναι σαν να έχω μαζέψει ή επινοήσει χαρακτήρες έργων, χωρίς όμως το έργο. Πρόσωπα που δεν έγιναν έργο. *

Σημ.: Το θεατρικό έργο της Ελενας Πέγκα Η γυναίκα του Γκόρκι παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία της ίδιας, στο στούντιο «Κινητήρας», Ερεχθείου 22, Ακρόπολη/Φιξ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Πτυχές μοναχικότητας
Η επιστροφή του φόβου
Ο συναρπαστικός υπερατλαντικός διάλογος
Στα μετόπισθεν των ειδώλων
Μόδα και σιωπή και το '21
Η εξέλιξη του ελληνικού στοχασμού
Δυο ερωτευμένες μοναξιές
Η επιστημονική φύση του ολοκληρωτισμού
Η ιστορία της δισκογραφίας με τα μάτια ενός ερευνητή
Οντε νηστεύω το νερό, ρακή βάνω και πίνω...
Συνέντευξη: Ελενα Πέγκα
Η γυναίκα του Γκόρκι
Λογοτεχνία
Περιοδικό «Κυμοθόη»
Από την πλευρά του ορίζοντα
Ζώντων και τεθνεώτων
Τελευταία πνοή
«Ο τυχερός λύκος»
Η σπηλιά
Από τις 4:00 στις 6:00
Αλλαξε την τζαζ όσο λίγοι...