Έντυπη Έκδοση

Μίνα Ορφανού

«Τελικά είμαστε πολύ «προχώ»»

Η Μίνα Ορφανού, η τρανσέξουαλ πρωταγωνίστρια της ταινίας «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, ανήκει σίγουρα στα πρόσωπα της χρονιάς. Οταν πριν από δώδεκα χρόνια έφευγε, σχεδόν κυνηγημένη, από τη Ρόδο για να περιπλανηθεί στην Ελλάδα, δεν φανταζόταν ότι θα έπαιζε στον κινηματογράφο. Ούτε και ότι με την πρώτη της εμφάνιση σε ταινία θα έβλεπε τον εαυτό της στην οθόνη του κορυφαίου κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου και τη φωτογραφία της να δημοσιεύεται στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εφημερίδες.

«Το να περπατάς στο δρόμο και να θεωρούν όλοι ότι βλέπουν μια ωραία γυναίκα χωρίς να ξέρουν από πού προήλθε, σημαίνει ότι είσαι ηθοποιός», λέει η Μίνα Ορφανού «Το να περπατάς στο δρόμο και να θεωρούν όλοι ότι βλέπουν μια ωραία γυναίκα χωρίς να ξέρουν από πού προήλθε, σημαίνει ότι είσαι ηθοποιός», λέει η Μίνα Ορφανού Η ρεαλιστική, ανεπιτήδευτη ερμηνεία της στην «Στρέλλα» τιμήθηκε στις 3 Μαΐου και με το σημαντικό βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της νεοσύστατης Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Για τη ζωή της και το πάθος της για τη ζωγραφική μάς μίλησε σε μία από τις καφετέριες της γειτονιάς της, στην Πλατεία Κύπρου της Καλλιθέας.

Τη βραδιά της απονομής των βραβείων της «Ακαδημίας» στο Μέγαρο Μουσικής ήσασταν η μόνη που ανέβηκε να παραλάβει το βραβείο με αέρα χολιγουντιανής σταρ.

«Από τη στιγμή που επέλεξα να είμαι γυναίκα θέλω να είμαι λαμπερή, μέχρι εκεί βέβαια που το επιτρέπει η ηλικία μου. Οταν μεγαλώσω, ελπίζω να είμαι μια λαμπερή κυρία. Τον αέρα τον έχεις από τότε που γεννιέσαι...».

Περιμένατε να πάρετε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου;

«Οχι. Αλλά το ήθελα, όπως το θέλανε σίγουρα όσοι ήταν υποψήφιοι, επειδή κουράστηκαν, όπως κουράστηκα κι εγώ. Μέχρι να ανακοινωθεί το όνομα της νικήτριας η καρδιά μου κόντευε να βγει από το θώρακα. Ηταν πάρα πολύ μεγάλη τιμή να βραβευτώ και μάλιστα στις 3 Μαΐου, την ημέρα των γενεθλίων μου. Δεν περίμενα να με βραβεύσουν επειδή ζούμε και στην Ελλάδα, αλλά τελικά η Ελλάδα είναι πολύ "προχώ". Η μεγαλύτερη δικαίωση θα ήταν βέβαια να πάρει βραβείο ο Πάνος Κούτρας και όχι εγώ. Γιατί στο κάτω κάτω, εγώ πληρώθηκα για τον κόπο μου».

Αφιερώσατε το βραβείο και στους «διαφορετικούς» που βρίσκονται στην αφάνεια.

«Ναι, γιατί υπάρχουν πολλά ταλέντα που βρίσκονται στην αφάνεια. Την αφάνεια, βέβαια, τη φτιάχνουμε και μόνοι μας. Δεν θεώρησα ποτέ ότι ήμουν στην αφάνεια, γιατί τα εικαστικά μου έργα έχουν μπει σε αρκετά σπίτια. Οπως με τίμησε το βραβείο για την ταινία έτσι με τιμά και κάθε σπίτι που έχει έναν πίνακά μου. Με βράβευσαν μορφωμένοι, καλλιεργημένοι άνθρωποι με επίπεδο διαμάντι. Αν ήταν στη θέση τους μια απλή νοικοκυρά μπορεί, αντί για βραβείο, να μου πέταγε έναν κουβά αγιασμό. Δεν είναι όλη η κοινωνία το ίδιο».

Ηταν δύσκολο να γίνετε γυναίκα;

«Δεν ήταν δύσκολο, δεν έκανα πολλές επεμβάσεις και ξεγελάω πολύ κόσμο. Μου κάνει εντύπωση ότι ακόμα και άτομα που με είδαν στην ταινία γυμνή αμφιβάλλουν και δεν πιστεύουν ότι είμαι τρανσέξουαλ».

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στη Ρόδο;

«Ηταν συμμαζεμένα. Κατάγομαι από μια οικογένεια αξιοπρεπέσταστη, σοβαρή, συντηρητική, με την έννοια ότι όταν οι δυο γονείς είναι συντηρητικοί βγάζουν καλά παιδιά. Εχω άλλα τρία αδέλφια. Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου. Οταν πέθανε, αναγκάστηκα να πάω ξανά στο σπίτι των γονιών μου. Ηταν δύσκολη η προσαρμογή, ένιωθα ξένη στο νέο περιβάλλον και άβολα στο ίδιο δωμάτιο με τον αδελφό μου αλλά προσαρμόστηκα».

Από παιδί αισθανόσασταν διαφορετική;

«Ναι, και ξένη. Ακόμα και σήμερα που κατεβαίνω στη Ρόδο ξένη θεωρούμαι. Ξένη ένιωθα από παιδί αλλά δεν είμαι και Ροδίτισσα, η καταγωγή του πατέρα μου είναι από τη Θήβα. Στο σχολείο οι συμμαθητές μου δεν με παίζανε, δεν με κάνανε παρέα. Δεν ξέρω αν έφταιγε η διαφορετικότητά μου. Αν και σ' αυτές τις ηλικίες τα παιδιά είναι αδιαμόρφωτα, ούτε τα άλλα αγόρια στο Δημοτικό είχαν τρίχες ούτε και σώμα άντρα. Επειδή ένιωθα ότι διαφέρω από τα υπόλοιπα παιδιά ίσως να μην ήθελα κι εγώ να κάνω παρέα μαζί τους. Η καθημερινότητά μου δεν ήταν συνηθισμένη. Μόλις έφευγα από το σχολείο πήγαινα αγγλικά και μετά κατευθείαν στο Μοναστήρι, που η αδελφή της μαμάς μου είναι καλόγρια. Περνούσα όλη την ημέρα στο Μοναστήρι».

Και τι έκανε ένα παιδί στο Μοναστήρι;

«Οι αρχές που έχω αποκτήσει, ίσως να οφείλονται και στις επισκέψεις μου στο Μοναστήρι. Πολλές φορές, έβαζα κρυφά και το ράσο της θείας μου και με μια σκούπα σκούπιζα τις αυλές. Ημουνα η λατρεία τους, το παιδάκι που πήγαινε και βοηθούσε τις μοναχές. Είμαι ακόμα η λατρεία τους, με πήραν τηλέφωνο για να με συγχαρούν για το βραβείο. Το όνειρό τους είναι, βέβαια, κάποια μέρα να επιστρέψω στο νησί και να ζήσω μαζί τους, να γίνω μοναχή».

Η εφηβεία σας ήταν πιο δύσκολη;

«Στο Γυμνάσιο τ' αγόρια άρχισαν να αισθάνονται κάτι διαφορετικό επάνω μου και να σχολιάζουν. Με πονέσανε πολύ. Αλλά αυτά είναι παρελθόν. Οταν κατέβηκα στο νησί πρόσφατα, με αυτή την εμφάνιση, με παρακαλούσαν να πιούμε καφέ. Τώρα που είμαι γνωστή θέλουν να είμαι φίλη τους αλλά δεν γίνεται. Δεν μπορεί κάποιος που κράζει ένα άτομο και το προσβάλλει να το αποκαλεί ξαφνικά φίλη επειδή έγινε γνωστό. Αντί για φίλους τους θεωρώ φίδια».

Είστε ακόμα θυμωμένη; Δεν τους συγχωρείτε; Τα παιδιά είναι συνήθως σκληρά σε αυτή την ηλικία.

«Δεν τα δικαιολογώ, γιατί κι εγώ παιδί ήμουνα και δεν την είχα αυτή τη συμπεριφορά. Και τα αδέρφια μου μικρά παιδιά ήταν και αυτή την προσωπικότητα δεν την είχαν. Μ' έχουν πληγώσει πάρα πολύ. Με είχαν αναγκάσει να μην μπορώ να βγω έξω από το σπίτι μου. Φοβόμουν να κυκλοφορήσω με τη μαμά μου για να μη με κράξουν μπροστά της. Αν ήμουν μόνη, ας με κράζανε. Με τη μητέρα μου όμως δεν το άντεχα, ήθελα ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τότε είχαν περάσει πολλές κακές σκέψεις από το μυαλό μου. Αν είχα τη δύναμη, θα τους έκανα όλους μαύρους στο ξύλο».

Γι' αυτό αποφασίσατε να φύγετε;

«Ναι, αποφάσισα ότι έπρεπε να φύγω. Είμαι 28 χρόνων και λείπω από το νησί δώδεκα χρόνια. Εφυγα κρυφά, χωρίς να το πω σε κανένα. Μπορώ να καταλάβω το σοκ που έπαθε η μαμά μου όταν είδε το κρεβάτι μου στρωμένο και άδειο. Πήγε μεσημέρι, πήγε απόγευμα, πήγε βράδυ, ξημέρωσε, μέχρι που κατάλαβε ότι είχα φύγει. Είναι πολύ σκληρό αυτό που έκανα, το μετάνιωσα, αλλά ο χρόνος είναι γιατρός και τα φτιάχνει όλα. Τώρα έχω την καλύτερη σχέση μαζί τους: η μαμά μου, τ' αδέλφια μου, ο μπαμπάς μου, οι ανιψιές μου μ' αγαπάνε και περνάμε τέλεια».

Οταν φύγατε πού πήγατε;

«Εφυγα με μια βαλίτσα και γύρισα σχεδόν τη μισή Ελλάδα. Δούλευα ως μπαργούμαν, έκανα διάφορες δουλειές για να επιβιώσω. Ημουνα ένας μετανάστης που περιφερόταν από 'δώ κι από 'κεί -Θεσσαλονίκη, Καλαμάτα, Δράμα- και έβγαζε λεφτά αξιοπρεπέστατα για να συντηρεί ένα δωμάτιο και τον εαυτό του. Δεν κινδύνευσα. Κινδυνεύουν αυτοί που θέλουν να κινδυνεύουν. Ολη μου η περιπλάνηση ήταν από την αρχή ως γυναίκα. Είμαι δέκα χρόνια γυναίκα. Δεν άφησα τον εαυτό μου να πάει χαμένος. Και στις οκτώ πόλεις που βρέθηκα έκανα εκθέσεις ζωγραφικής».

Οι γονείς σας σάς αποδέχτηκαν ως γυναίκα;

«Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολο, αλλά μετά το αποδέχτηκαν. Οι γονείς μου έχουν παιδεία, δεν είναι Νεάτερνταλ, έβαλαν το παιδί τους πάνω απ' όλα. Εξάλλου δεν έκανα κάτι που να βλάψει την αξιοπρέπεια της οικογένειας».

Η ιστορία σας είναι εντελώς διαφορετική από αυτή της «Στρέλλας». Μια μερίδα του κοινού «πάγωσε» με την αιμομικτική σχέση της ταινίας.

«Τόσα γίνονται στην πραγματικότητα, κάποιος στην Αυστραλία έκανε παιδιά με την κόρη του. Σε αυτά να "παγώνει" ο κόσμος και όχι σε όσα βλέπει σε μια ταινία. Ως Μίνα, βέβαια, αυτό που έκανε η Στρέλλα δεν θα το έκανα ποτέ. Μόνο στην ιδέα, θέλω να αυτοκτονήσω. Ηταν μια ακραία εκδίκηση».

Κάποιοι επαγγελματίες ηθοποιοί σάς θαύμασαν, λέγοντας ότι στις σκηνές που κλαίγατε στην ταινία ήσασταν συγκλονιστική. Γιατί έμοιαζε να κλαίτε και για τη ζωή σας. Ισχύει;

«Είναι λογικό να θυμάσαι και στιγμές από τη ζωή σου. Δεν πέρασα και λίγα με μια βαλίτσα από 'δώ κι από 'κεί. Δεν ήταν όλος ο δρόμος μου στρωμένος με κόκκινο χαλί».

Ο Πάνος Κούτρας κατάφερε, πάντως, να δείξει μια βαθιά ανθρώπινη πλευρά των τρανς.

«Ναι, και λαμπερή. Αν πας σ' ένα κάμπο καταπράσινο και δεις πέντε κατακόκκινες παπαρούνες, τις κόκκινες παπαρούνες θα κοιτάξεις. Ετσι είμαστε κι εμείς. Το θέμα είναι πώς δημιουργείς τη λαμπερότητά σου. Εγώ δεν γίνομαι δικηγόρος για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό μου, και όχι για όλες τις τρανσέξουαλ. Ο καθένας επιλέγει την πορεία του. Υπάρχουν καλές και κακές τρανσέξουαλ. Τις εκπροσωπώ γιατί έχουν ψυχή και κλαίνε και γελάνε όπως όλοι αλλά δεν ταυτίζομαι με τη ζωή κανενός».

Σας ευχαριστεί η δημοσιότητα των τελευταίων μηνών;

«Αν αύριο δεν υπάρξει σοβαρή πρόταση από κάποιο σκηνοθέτη, η Μίνα Ορφανού θα είναι ένα μπαλόνι που θα ξεφουσκώσει. Δεν θα μπω όμως στο "τριπ" να δημιουργήσω σκάνδαλα για να βγω στην επικαιρότητα. Και πριν από την ταινία με παρακαλούσαν να εμφανιστώ σε εκπομπές και δεν πήγα. Δεν θα πάω τώρα».

Η υποκριτική σάς ενδιαφέρει επαγγελματικά;

«Οι παλιοί ηθοποιοί δεν ήταν από σχολές. Δεν θέλω να δικαιολογηθώ αλλά μπορώ να πω, χωρίς να ακουστεί εγωιστικό, ότι είμαι δώδεκα χρόνια ηθοποιός. Ξέρετε γιατί το λέω; Επειδή όταν εγώ βγαίνω επί έξι χρόνια με μια φίλη και αυτή δεν έχει καταλάβει ότι είμαι τρανσέξουαλ, σημαίνει ότι είμαι ηθοποιός από την ανώτερη σχολή που υπάρχει. Το να περπατάς στο δρόμο ή να κάθεσαι σ' ένα τραπέζι 50 ατόμων και να θεωρούν όλοι ότι βλέπουν μια ωραία γυναίκα χωρίς να ξέρουν από πού προήλθε σημαίνει ότι είσαι ηθοποιός. Ακόμα και κάποιος που παριστάνει τον ανάπηρο και σε πείθει να του δώσεις λεφτά είναι ηθοποιός».

Τι ρόλους θα θέλατε να παίξετε;

«Δεν θέλω να παίξω ξανά ρόλο τρανς. Εκανα αυτό που είμαι, βραβεύτηκα, τελείωσε. Ας με δοκιμάσουν και σε κάτι άλλο. Και χιούμορ έχω και κλάμα. Τι διαφορετικό έχει το κλάμα μου από μιας γυναίκας; Τα κλάματά μου δάκρυα βγάζουν, δεν βγάζουν μπριγιάν. Πιστεύω ότι είμαι ικανή να υποστηρίξω γυναικείους ρόλους. Περιμένω προτάσεις αλλά να είναι σεβαστές. Εκανα κάτι που ήταν τέχνη και δεν θα ήθελα στον επόμενο ρόλο να το ξεφτιλίσω». *

Θέλω μια αγάπη αληθινή

Τι σας αρέσει να ζωγραφίζετε;

«Είμαι λαϊκή ζωγράφος, δεν μου αρέσει η αφηρημένη ζωγραφική. Είμαστε γήινοι και όχι εξωγήινοι, για αυτό πρέπει να βλέπουμε και γήινα θέματα. Δεν είναι επίσης όλοι οι άνθρωποι καλλιεργημένοι. Θέλω να μπορεί να δει τα έργα μου και μια γιαγιά και να τα θαυμάσει. Να δει ένα βάζο με λουλούδια και να πει: Τι ωραίο βάζο με λουλούδια! Τα θέματα της ζωγραφικής μου είναι παραδοσιακά. Κάνω και κατασκευές με αντικείμενα που "ξερνά" η φύση. Δημιουργώ εικαστικά έργα με κερί, ρίζες, ξηρούς καρπούς, ρόδια, άμμο και κοχύλια».

Από την προσωπική σας ζωή είστε ευχαριστημένη;

«Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Γνωρίζεις ένα παιδί και δεν ξέρεις αν τον λένε Παύλο ή Δημήτρη. Τον βάζεις μέσα στο σπίτι σου και δεν ξέρεις αν γυρίσεις μετά τη δουλειά και το βρεις "καλοκαιρινό". Σχέσεις ήταν αυτές του μπαμπά μου και της μαμάς μου, τρεις δεκαετίες πριν. Τώρα θέλουν οι άνθρωποι να είναι μαζί, αλλά οι σχέσεις δεν διαρκούν πολύ. Θέλω σίγουρα έναν άνθρωπο για να έχω στήριξη και μια αγάπη αληθινή. Τώρα, αν γεράσουμε μαζί καλώς. Οποιος προλάβει και φύγει πρώτος, τυχερός θα 'ναι. Μια σχέση είναι πάντοτε ωραία».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Μίνα Ορφανού
«Τελικά είμαστε πολύ «προχώ»»
Παράσταση
Μια τζαμαρία... πριν από το τέλος του κόσμου
63ο Φεστιβάλ Κανών
Το «ελληνικό ζήτημα» στις Κάνες
Κριτική θεάτρου
«Ω, πόσο βαριέμαι!»
Μια, κάπως ποπ, «αυτοκτονία»
Συνέντευξη: Ελ. Τοβάρνικα
«Εχουμε την Ελλάδα στο αίμα μας»
Συνέντευξη: Ζαν Μισέλ Ζαρ
«Δημιουργήστε ξανά την εικόνα του μέλλοντος»
Συνέντευξη: Στέλιος Ράμφος
Η Ελλάδα... πάσχει από ένα «ξεχειλωμένο θέλω, ποθώ, προσδοκώ»
«Ιερά Σινδόνη» του Τορίνο
«Αxειροποίητη» τέχνη