Ελευθεροτυπία - 22/05/2010
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Πού πάει η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Κριτική αλλά και προτάσεις
Η Αριστερά εδώ και δεκαετίες είναι ένα μωσαϊκό ιδεών. Και αυτό είναι το μεγάλο της πλεονέκτημα, που πολλές φορές όμως έχει μετατραπεί σε μειονέκτημα. Τα κόμματα της Αριστεράς αντιδρούν σε μέτρα όπως αυτά που έχουν ληφθεί, άλλες φορές αντιπροτείνουν, αλλά ακόμη και σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε σήμερα, οικονομικής κρίσης, δεν συσπειρώνει τον κόσμο γύρω της, στον βαθμό που αναμενόταν. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι χώρες όπου τα κόμματα της Αριστεράς συγκεντρώνουν διψήφια ποσοστά μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η αδυναμία αυτή, σύμφωνα με κάποιους από τους αναλυτές της Αριστεράς, οφείλεται σε «κρίση αξιοπιστίας» λόγω της διχόνοιας μεταξύ των μελών της.
Ωστόσο κάποιοι είναι αισιόδοξοι και πιστεύουν ότι η κρίση είναι ευκαιρία για κοινές πρωτοβουλίες όχι μόνον εντός της Ελλάδας αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Υπάρχει όμως και η σταθερή άποψη κάποιων, που βασίζεται στην ιστορική εμπειρία ότι τις μεγάλες νίκες και ανατροπές πέτυχαν τα κομμουνιστικά κόμματα και όχι κόμματα που συνθέτουν ιδέες που προέρχονται από αριστερούς διανοουμένους και θεωρητικούς.
Στην έρευνα της «Ε» για το «πού πάει η Αριστερά», που ξεκίνησε την περασμένη Κυριακή, εξέφρασαν τις απόψεις τους η ευρωβουλευτής από την Πορτογαλία Μαρίζα Ματίας, οι καθηγητές Κώστας Βεργόπουλος, Γιώργος Μαργαρίτης, Ανδρέας Πανταζόπουλος και Κώστας Λαπαβίτσας. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης, τα στελέχη του ΣΥΝ Γιάννης Μπαλάφας, Νίκος Βούτσης, Γιάννης Δραγασάκης και Δημήτρης Στρατούλης, το μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Γαλάνης, ο Γιώργος Πάντζας από το ΔΗΚΚΙ και ο εθνικός συντονιστής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας Πιερ Λοράν. Δύο ήταν τα ζητήματα που αναπτύχθηκαν:
Το πρώτο, όπως είναι αναμενόμενο, αφορά την οικονομική κρίση. Σε όλες τις περιπτώσεις έγινε κριτική στην κυβερνητική πολιτική για τις μέχρι τώρα επιλογές της. Κάποιοι από τους σχολιαστές έκαναν προτάσεις κινούμενοι σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Αλλοι προτάσσοντας την ανάγκη να αλλάξει άμεσα η κατεύθυνση της πολιτικής με ενίσχυση των εισοδημάτων και μείωση των τιμών των προϊόντων και άλλοι περιγράφοντας την ανάγκη να μη μείνει αδιάφορη η Αριστερά για το περιεχόμενο διακυβέρνησης της χώρας.
Το δεύτερο αφορά την ανάγκη να επιτευχθεί ενότητα στους αγώνες των εργαζομένων εναντίον της πολιτικής που ακολουθείται με εναλλακτικές προτάσεις και δίνοντας μάχη στους δρόμους. Ειδικότερα, η ευρωβουλευτής του «Μπλόκου της Αριστεράς» από την Πορτογαλία Μαρίζα Ματίας αλλά και ο εθνικός συντονιστής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας Πιερ Λοράν, αναφέρθηκαν στην ανάγκη να υπάρξουν πρωτοβουλίες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τόσο σε επίπεδο αντίδρασης όσο και σε επίπεδο πρωτοβουλιών που θα φέρουν στο προσκήνιο την άσκηση νέας πολιτικής.
Το ζητούμενο είναι εάν η οικονομική κρίση θα αποτελέσει μια ευκαιρία για τα κόμματα της Αριστεράς να επηρεάσουν και να παρέμβουν ή εάν η εσωστρέφεια θα κρατήσει τα ποσοστά τους χαμηλά.
Ως μέλος μιας οικογένειας που έδωσε (κι εξακολουθεί να δίνει) το «είναι» της στο ΚΚΕ, έδωσα κι εγώ πολλά στους αγώνες του από τα μαθητικά μου ακόμα χρόνια. Είμαι κι εγώ ένα μικρό μέρος της ιστορίας του. Και το λέω με τιμή. Δεν μπορώ όμως να ταυτιστώ με τη σημερινή του ηγεσία και τις επιλογές της. Γι αυτό, άλλο ΚΚΕ κι άλλο Περισσός. Όπως θα λέγαμε π.χ. άλλο να είσαι Ολυμπιακός κι άλλο να στηρίζεις τις επιλογές του Κόκκαλη.
Δεν χρειάζεται να πάω στη… Νάουσα για να μάθω περί του ανύπαρκτου σοσιαλισμού μέσω «αναπολήσεων» και «διηγήσεων», αγαπητέ. Έζησα σε μια τέτοια χώρα αρκετά χρόνια, γνώρισα πολλούς πολίτες της και την καθημερινότητά τους, μοιράστηκα μαζί τους απόψεις, ιδέες, οράματα και αγωνίες… Είναι προφανές ότι εσύ δεν έχεις αντίστοιχες εμπειρίες. Εάν είχες, μάλλον θα ακολουθούσες τη… μοίρα των καθοδηγητάδων μας, οι οποίοι από ακραιφνείς υπερασπιστές, τόσο του ανύπαρκτου, όσο και της κομματικής «καθαρότητας», γυρίζοντας στο Ελλάντα μετατράπηκαν σε καλογυαλισμένα γραναζάκια του συστήματος. Εμείς κρατήσαμε τις ιδέες μας και τα οράματά μας, αυτοί πουλήθηκαν για τριάκοντα αργύρια.
Στο δια ταύτα… Κανείς δεν εκλιπαρεί κανέναν για αριστερή, λαϊκή ενότητα. Κατά την άποψή μου, πρόκειται περί ιστορικής αναγκαιότητας για τη χώρα μας σήμερα. Η «εναλλακτική» αυτής της αναγκαιότητας κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: της συντήρησης, του εθνικισμού κι εντέλει, του φασισμού. Η Ιστορία μάς δίνει μαθήματα. Μας προσφέρει τη γνώση για να αποφύγουμε τα λάθη. Και η Ιστορία, ξέρεις, είναι αμείλικτη. Αν δε σου κάνει κόπο, ξεσκόνισε λιγάκι κανένα εγχειρίδιο Ιστορικού Υλισμού και δώσε έμφαση στα περί «νομοτέλειας».
ΥΓ. Μάλλον δεν το αντιλήφθηκες ακόμα, αλλά ήδη συμμετέχεις σε αυτό το «αφιέρωμα-διάλογο» για την Αριστερά, κάτι το οποίο αρνήθηκε να πράξει ο Περισσός. Δεν είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι εδώ δεν συνέπλευσες με τη γραμμή του; Δεν είναι αυτό άλλη μια απόδειξη ότι «άλλο ΚΚΕ, άλλο Περισσός»;