Έντυπη Έκδοση

Αυτόπτης μάρτυς

Αυτοβιογραφικός κατά μία έννοια ο Τζορτζ Πελεκάνος, στο «Αδιέξοδο» (μετάφραση Θανάσης Γιαννακόπουλος, εκδ. Πατάκη) περιφέρει τους ήρωές του στα γνώριμα σ' αυτόν τοπία της Ουάσιγκτον. Ο πολυβραβευμένος δεύτερης γενιάς Ελληνοαμερικανός γράφει για έναν κόσμο που γνωρίζει καλά: για την ιστορία μιας οικογένειας ομοφύλων του (τρεις γενιές) που διατηρεί εστιατόριο, όπως διατηρούσε και ο πατέρας του, γράφει λοιπόν για μια λευκή μειονότητα μέσα σε μια κοινωνία λευκών. Και γράφει παράλληλα για τον ρατσισμό κατά των μαύρων, μιας πλειονότητας στην Ουάσιγκτον, αν πάρουμε ως δεδομένο ότι κατά τον Πελεκάνος, στα νεανικά του χρόνια (γεννήθηκε το 1957), ο πληθυσμός της αμερικανικής πρωτεύουσας αποτελούνταν κατά 80% από μαύρους. Είναι το «Αδιέξοδο» αστυνομικό μυθιστόρημα; Τόσο όσο χρειάζεται για να μη χάνει την επαφή του με το είδος ένας από τους μετρ του.

Τρεις έφηβοι, «φτιαγμένοι» με μπίρες και μαριχουάνα, οδηγούν σ' έναν φτωχομαχαλά μαύρων, προσβάλλουν τρεις από αυτούς και, ενώ αισθάνονται απρόσβλητοι μέσα στα σίγουρα γκάζια τους, αίφνης βρίσκονται σε αδιέξοδο. Οι τρεις «αντίπαλοι» τους την έχουν στημένη. Ο ένας από τους λευκούς θα το σκάσει τρέχοντας, ο δεύτερος (ο Ελληνοαμερικανός Αλεξ Πάπας) θα αποκτήσει μια μόνιμη ουλή στο πρόσωπο κι ο τρίτος θα πεθάνει από σφαίρα.

Με ένα άλμα στο χρόνο η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί. Ο Αλεξ είναι πια ένας ώριμος άντρας, έτοιμος να παραδώσει το εστιατόριο στο γιο του, όταν θα βρεθεί ξανά αντιμέτωπος, όχι με τον μαύρο που κρατούσε τότε το περίστροφο, αλλά με τον τρίτο της παρέας, ένα κάθαρμα, λόγω οικογενειακών καταβολών και κοινωνικού περίγυρου. Αρα; Αρα δεν υπάρχει άσπρο μαύρο. Είμαστε αυτό που μας φτιάχνει το σπίτι και οι ευκαιρίες που μας δίνονται.

Ο Πελεκάνος ζει πάντα στην Ουάσιγκτον (παντρεμένος εδώ και δυόμισι δεκαετίες, με τρία υιοθετημένα έγχρωμα παιδιά), κάτι που του δίνει, όπως λέει ο ίδιος, «τις απαραίτητες άκρες. Ξέρω πού να πηγαίνω και πότε πρέπει ν' αποφεύγω συγκεκριμένους δρόμους. Γενικά όμως είμαι άνετος έξω. Βέβαια χρειάζεται να γνωρίζεις τα μυστικά της γλώσσας του σώματος, το πώς να κοιτάς τον άλλο. Το βασικό όμως είναι να σέβεσαι. Ο αυτοσεβασμός είναι ό,τι έχει απομείνει σε κάποιους, κι αν τον προσπεράσεις, τότε σίγουρα θα έχεις πρόβλημα».

Ο συγγραφέας, που πιτσιρικάς είχε όνειρα κινηματογραφιστή και εντέλει χρειάστηκε να περάσει από το «μολύβι και το χαρτί», για να γράψει σενάρια και να κάνει παραγωγές, έχει μάθει από πρώτο χέρι για ό,τι γράφει: «Μαθαίνω ακούγοντας. Κι έτσι η μέθοδος "έρευνάς" μου είναι φορές που συμπυκνώνεται στο να μπαίνω σ' ένα μπαρ, να παραγγέλνω μια μπίρα και να κρατάω τ' αφτιά μου ανοιχτά. Δεν θα αναφερθώ ποτέ στη δουλειά μου, αλλά αν με ρωτήσουν, θα πω την αλήθεια. Είναι κάποια πράγματα που μπορούν να φανούν επικίνδυνα σε κάποιον που δεν ξέρει πώς παίζεται το παιχνίδι, όχι σ' εμένα όμως. Σε ό,τι αφορά το "Δίλημμα δικαίου" [εκδόσεις Οξύ] χρειάστηκε να περάσω αρκετές μέρες σ' ένα σπίτι όπου πουλούσαν κρακ. Δεν ένιωσα να απειλούμαι από τους χρήστες. Οι έμποροι όμως είναι σίγουρα επικίνδυνοι».

Και θα πει ακόμα: «Συχνά μετά τα μεσάνυχτα συμμετέχω σε περιπολίες με τους αστυνομικούς, κάτι που αποδεικνύεται πολύτιμο, αφού βρίσκομαι σε μέρη όπου δεν θα τολμούσα να πάω μόνος. Κι ακόμα, αφού είναι δικαίωμά μου ως πολίτη, παρακολουθώ πολλές δίκες που έχουν να κάνουν με ιδιαίτερα βίαια εγκλήματα».

Ο Ομπάμα έχει δηλώσει ότι περιμένει πώς και πώς το επόμενο μυθιστόρημα του Πελεκάνος ως συντροφιά για τις διακοπές του. Πώς γράφεται όμως ένα μυθιστόρημα, από κάποιον που, έχοντας εργαστεί σε κατάστημα υποδημάτων ή ως μπάρμαν ή και σε εστιατόριο πλένοντας πιάτα, έγραψε το πρώτο του το 1992;

«Γράφω εφτά μέρες την εβδομάδα, αρχίζοντας νωρίς το πρωί και σπρώχνοντας τη διάθεσή μου για το γεύμα όσο πιο πίσω γίνεται, αφού αν κάτσω στο τραπέζι, ξέρω πως μετά δεν πρόκειται να συνεχίσω. Το βράδυ διορθώνω ό,τι έγραψα, έτσι ώστε να είμαι έτοιμος να συνεχίσω την επόμενη. Βεβαίως αυτό μπορεί να ακούγεται ειδυλλιακό αλλά δεν είναι. Πολύ συχνά το πρωί περιφέρομαι στο σπίτι, ακούγοντας μουσική ή παίζοντας με μια πλαστική μπάλα. Δουλειά είναι και το να εφευρίσκω τους χαρακτήρες και την πλοκή, να σκέπτομαι. Οταν φτάνω σ' αυτό το σημείο, τότε επιταχύνω και φτάνω στο σημείο να γράφω συνεχώς επί δέκα ή δώδεκα ώρες. Τότε όμως είναι που αληθινά το απολαμβάνω». 7

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Αποκαθήλωση μιας σχέσης
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
«Οι φόβοι μου έχτισαν το «Wall»»
Πίσω από το «Τείχος»
Κινηματογράφος
Ενας άθεος στο Βατικανό
Κόντρα ρόλος
Μουσεία
Τα άγνωστα μουσεία
Κριτική θεάτρου
Ο «θυρωρός» στη σκηνή
Θέατρο
Το Θεατρικό Μουσείο υπό διωγμόν
Ο ρατσισμός δεν έχει πατρίδα
Φεστιβάλ Αθηνών
Το δίκαιο και το ηθικό
Τα απρόοπτα του Φεστιβάλ
Έκθεση
Ενας αιώνας, δύο εισβολές
ΔΕΣΤΕ το βραβείο
Βιβλίο
Αποκαθήλωση μιας σχέσης
Αυτόπτης μάρτυς