Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Εν-στάσεις

  • Η χρεοκοπία του συστήματος

    Ηταν άραγε μια χαμένη ιστορική ευκαιρία για τη χώρα η αποτυχία συγκρότησης κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., όπως την αποκάλεσε ο Αντ. Σαμαράς; Και αν ναι, δεν ευθύνεται και ο ίδιος για την αρνητική, κατά τα λεγόμενά του, εξέλιξη;

    Η φαρσοκωμωδία που παίχτηκε την περασμένη Τετάρτη, με τη δήθεν επίδειξη εθνικής ευθύνης από τα δύο κόμματα εξουσίας, απέδειξε περίτρανα την υποκρισία τους. Οπως φάνηκε, το μόνο που τα ενδιαφέρει πραγματικά είναι να μην αποκλεισθούν από την επιχείρηση ανασυγκρότησης του πολιτικού τοπίου.

    ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειές τους από την αναπόφευκτη χρεοκοπία του δικομματισμού, την ελεγχόμενη «πολιτική πτώχευση» του σημερινού συστήματος απόλυτης εξουσίας τους.

    Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αποφευχθούν απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις. Χρειάζεται να απενεργοποιηθούν οι μικρές και μεγάλες εστίες αμφισβήτησης εντός και εκτός των δύο μεγάλων κομμάτων. Να επανασχεδιαστεί, με εσπευσμένη συνταγματική αναθεώρηση, το πολιτικό θεσμικό πλαίσιο.

    Είναι φανερό ότι εν μέσω της σημερινής σαρωτικής κρίσης, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εγγυηθεί την αναπαραγωγή του σημερινού καθεστώτος οικονομικής ισχύος. Αγεται και φέρεται από λάθη και αστοχίες του παρελθόντος. Το μεγάλο δίλημμα είναι αν η απόδραση από το αδιέξοδο επιβάλλει δικομματική συνεργασία ή ελεγχόμενη ολική ανατροπή.

    Η ολιγόωρη κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα διαφυγής του φθαρμένου πολιτικού συστήματος, μια ελεγχόμενη μετάλλαξή του, ένας ιστορικός συμβιβασμός ανάληψης των πολιτικών ευθυνών, που όμως αύξανε τον κίνδυνο καθολικής απόρριψης του βαθιά πληγωμένου δικομματισμού.

    Την προοπτική της συνεργασίας υιοθετεί η εγχώρια οικονομική ελίτ προκειμένου να διασφαλίσει εκ νέου προνομιακή πρόσβαση στη διανομή της «πίτας». Την προπαγανδίζει ως πράξη εκσυγχρονισμού μερίδα του πολιτικού προσωπικού. Την προωθούν οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) συνομιλητές-δανειστές μας. Ομως, τα δύο κόμματα εξουσίας, είτε από ένστικτο αυτοσυντήρησης είτε επηρεασμένα από τη δύναμη της πολιτικής αδράνειας, είναι αποφασισμένα να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Το αποδεικνύει ο αλαζονικός και συχνά εξωπραγματικός τρόπος με τον οποίο εξακολουθούν να μονοπωλούν το δημόσιο λόγο, τη στιγμή που η κοινωνία στενάζει από τη συρρίκνωση εισοδημάτων, την ύφεση και την ανεργία.

    Η απαίτηση «συναίνεσης» είναι τελικά ένα «τρικ», με στόχο τη νόθευση της βούλησης των ατόμων, την αλλοίωση της συνείδησής τους. Το ΠΑΣΟΚ ομολογεί ότι δεν μπορεί πλέον να υλοποιήσει αποτελεσματικά τις επιβαλλόμενες οικονομικές προσαρμογές (διαρκής λιτότητα, απορρύθμιση εργασίας, αποκρατικοποιήσεις). Αλλά την ύστατη στιγμή προτίμησε την εσωτερική κομματική συναίνεση. Με τον ανασχηματισμό, ο «πρωθυπουργεύων» Ευ. Βενιζέλος ανέλαβε τον καταδικασμένο ρόλο του γεφυροποιού, που προσπαθεί, ματαίως, να ενοποιήσει πολιτικά ένα βαθιά διχασμένο (ιδεολογικά και κοινωνικά) κόμμα.

    Η συναίνεση με το ζόρι δεν συνιστά όμως μόνο δημοκρατική εκτροπή από την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Είναι μορφή πολιτικής εξαπάτησης, μια de facto επιβολή καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, χωρίς ίχνος λαϊκής νομιμοποίησης, για λόγους υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος (δηλαδή εξυπηρέτησης των συμφερόντων των δανειστών και μόνο).

    Μέσω αυτής επιδιώκεται η άμβλυνση των εσωτερικών κοινωνικών αναταραχών, η μείωση των πιστωτικών κινδύνων, η απρόσκοπτη υλοποίηση των ανειλημμένων συμβατικών δεσμεύσεων. Δηλαδή, η χωρίς παλινωδίες εφαρμογή του προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης (φτώχειας) και αποκρατικοποιήσεων. Αυτό είναι το διακύβευμα του Μνημονίου 2.

    Αλλά σ' αυτά, η συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων είναι δεδομένη. Οι λεονταρισμοί του κ. Σαμαρά είναι για το θεαθήναι. Οχι μόνο συμφωνεί στο μεγάλο πλιάτσικο, αλλά επαυξάνει. Με αντίδωρο τις λαϊκίστικες «κλάψες» του για λιγότερη φορολογία των επιχειρήσεων!

    Ο ρόλος του «καλού» που επέλεξε, για να διαχωρίσει τεχνητά τη θέση του και να επιβιώσει πολιτικά, ζητώντας δήθεν μερική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, είναι αστείος και ατελέσφορος. Δεν πιάνει ούτε στις πλατείες ούτε στους Ευρωπαίους φίλους του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Βουλή
Συναινετικοί στον εκβιασμό
Ψήφος εμπιστοσύνης με τα κουκιά μετρημένα
Η δόση έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης
Στη Βουλή οι δικογραφίες για ΑΓΡΟΓΗ-ΕΟΤ
Κυβέρνηση
Τα «θα» του Μεσοπρόθεσμου
Στοιχήθηκαν και οι διαφωνούντες
Μέχρι 30 Ιουνίου η ψήφιση Μεσοπρόθεσμου και εφαρμοστικού νόμου
Οικονομική κρίση
Ολοι φοβούνται το πέταγμα της ελληνικής πεταλούδας
Αναπόφευκτη η νέα στήριξη της Ελλάδας
Ευρωζώνη
Μπαρόζο: Το «ναι» φέρνει κονδύλια από το ΕΣΠΑ
Σόιμπλε: Η Ελλάδα να εξάγει τον... ήλιο της
Συμβούλιο της Επικρατείας
Συνταγματικό το Μνημόνιο αποφάσισε το ΣτΕ
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Νέους φόρους - δημοτικά τέλη βλέπει η ΚΕΔΚΕ
ΠΑΣΟΚ
Σχολιασμός κυβερνητικού εκπρόσωπου
Νέα Δημοκρατία
Μπαράζ γερμανικών επιθέσεων σε Σαμαρά
Αριστερά
Κατά, ΚΚΕ-ΣΥΝ
Δημοσκοπήσεις
Προβάδισμα Ν.Δ. σε 2 δημοσκοπήσεις
Υπουργείο Εθνικής Αμυνας
Δυσαρέσκεια αξιωματικών και αποστράτων για Μπεγλίτη
Υπουργείο Οικονομικών
Με περιτύλιγμα συναίνεσης και κοινωνική κορδέλα
Άλλες ειδήσεις
Διαγραφή χρέους
Καμπανάκι για εξωτερική πολιτική