Έντυπη Έκδοση

Ο ΦΗΜΙΣΜΕΝΟΣ ΤΕΝΟΡΟΣ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ

Η Αθήνα -επιτέλους!- υποδέχεται τον Χουάν-Ντιέγκο Φλόρες

Ηχοι ζωντανοί

Η καθυστερημένη γνωριμία με κορυφαίους καλλιτέχνες στην ακμή τους αποτελεί μάλλον πάγιο χαρακτηριστικό της αθηναϊκής μουσικής ζωής των τελευταίων δύο τουλάχιστον δεκαετιών.

Ο Χουάν-Ντιέγκο Φλόρες τραγουδά στο Ηρώδειο, συνοδευόμενος από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, υπό τον Αλεσάντρο Βιτιέλο Ο Χουάν-Ντιέγκο Φλόρες τραγουδά στο Ηρώδειο, συνοδευόμενος από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, υπό τον Αλεσάντρο Βιτιέλο Μάλιστα, όταν τελικά συμβαίνει, συχνά δεν είναι στο πλαίσιο τακτικής μουσικής εκδήλωσης, δηλαδή εκεί που θα ήταν φυσικό και αναμενόμενο, αλλά στο πλαίσιο κάποιας έκτακτης διοργάνωσης, συνήθως φιλανθρωπικού ή άλλου χαρακτήρα, όπου η παρουσία του διάσημου καλλιτέχνη λειτουργεί ως μαγνήτης υπηρετώντας κάποιον άλλο στόχο, άσχετο προς την Τέχνη.

Το γιατί συμβαίνει αυτό έχει να κάνει με τη γενικότερη τροπή της πολιτιστικής μας ζωής. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές έδωσε βεβαίως το υπέροχο ρεσιτάλ -εδώ τα επίθετα εξαντλούνται!- του κορυφαίου ροσίνειου τενόρου των ημερών μας, Χουάν-Ντιέγκο Φλόρες. Ο 35χρονος Περουβιανός τραγουδιστής εμφανίστηκε στο κατάμεστο Ηρώδειο για μια βραδιά στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργάνωσε το ίδρυμα «Θώραξ» υπέρ του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», με την υποστήριξη μειζόνων χορηγών (20/7/2009). Τον συνόδευσε η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τον Αλεσάντρο Βιτιέλο.

Προσπερνώντας, όχι δίχως αίσθημα ντροπής, την τραυματική εμπειρία από την απαράδεκτα χαμηλή απόδοση της ελληνικής ορχήστρας τόσο στη συνοδεία των αριών όσο και στις εμβόλιμες οπερατικές εισαγωγές, θα λέγαμε ότι επρόκειτο για την πιο συναρπαστική μουσική βραδιά της χρονιάς και για μια από τις λιγοστές φορές που η δυομισάωρη παραμονή στα μαρμάρινα εδώλια του Ηρωδείου έρρευσε αβίαστα και αδιαμαρτύρητα! Θα συμπληρώναμε επίσης ότι έδωσε αποστομωτική απάντηση/παράδειγμα στο υπό ποίους όρους τα μεγάλα ονόματα γεμίζουν το Ηρώδειο...

Ελάχιστες φορές έχουμε παρακολουθήσει οπερατικό ρεσιτάλ με τόσο σωστά, γενναιόδωρα και ευφάνταστα φτιαγμένο πρόγραμμα! Επιπλέον, έχοντας ακούσει επανειλημμένα τον Φλόρες σε παραστάσεις στο Φεστιβάλ Ροσίνι του Πέζαρο και αλλού, κατ' αρχήν μας ξάφνιασε το πόσο καλά και άνετα πρόβαλε το τραγούδι του στον ανοιχτό χώρο πίσω και πάνω από την ορχήστρα! Ο διάσημος τενόρος τραγούδησε αποσπάσματα έργων από το ενεργό ρεπερτόριό του. Ξεκίνησε με εκτενείς, δεξιοτεχνικές άριες από κωμικές και σοβαρές όπερες του Ροσίνι. Πρώτη δόθηκε η άρια του Ραμίρο «Principe piu non sei... Dolce speranza» από τη «Σταχτοπούτα», ακολούθησε η άρια του Ιντρένο «La speranza piu soave... Si sperar» από τη «Σεμιράμιδα» και το πρώτο μέρος ολοκληρώθηκε με την περίφημη, υψηλής δεξιοτεχνίας άρια του κόμη Αλμαβίβα «Cessa di piu resister ...Ah il piu lieto» από τον «Κουρέα της Σεβίλλης».

Διατηρώντας αμετάβλητο το γλυκό, φωτεινό της ηχόχρωμα, ακόμη και στην πιο ακραία περιοχή της, η σωστά τοποθετημένη, καλοεστιασμένη φωνή του υπηρέτησε ιδανικά τον Ροσίνι. Ωραία, ρευστή φραστική κατά περίπτωση χαλαρή ή ρυθμικά τονισμένη με χορευτικό «πάτημα», ασύλληπτης καθαρότητας κλίμακες, σαφές, κομψό πλάσιμο φράσεων και σοφή οικονομία δυναμικής, σε συνδυασμό με άψογη τεχνική καθήλωσαν εξίσου επαΐοντες και αδαείς! Επιπλέον, το ροσίνειο τραγούδι του Φλόρες ήταν διαποτισμένο από εύστοχες, ισορροπημένες δόσεις συναισθήματος, γειώνοντας αβίαστα τις διατυπώσεις δεξιοτεχνίας στη δραματική αναγκαιότητα.

Στο δεύτερο μισό της βραδιάς τον τόνο έδωσαν λυρικά αποσπάσματα από όπερες των Μπελίνι και Ντονιτσέτι. Αντιμέτωπος με την πιο ηδυπαθή -πιο «θηλυκή» θα λέγαμε- εκφραστική του μπελ-κάντο, ο τραγουδιστής υιοθέτησε εδώ πιο μαλακιά, εύπλαστη φραστική και, δίχως εκπτώσεις δεξιοτεχνίας, πρόβαλε μελωδία και συναίσθημα στο πρώτο επίπεδο.

Αρχή έγινε με την άρια του Τεμπάλντο από την α' πράξη της όπερας «Καπουλέτοι και Μοντέκοι» του Μπελίνι. Ακολούθησαν οι άριες «Quanto e bella» και «Una furtiva lagrima», από το «Ελιξήριο του έρωτα» του Ντονιτσέτι, στις οποίες ισορρόπησε επιτυχημένα τους μελιστάλακτους συναισθηματικούς τόνους της γραφής, επενδύοντας σε υπέροχη ευγένεια έκφρασης. Το πρόγραμμα έκλεισε η λαμπερή, καταληκτική άρια του Τόνιο «Ah! mes amis...», από την «Κόρη του Συντάγματος» του ίδιου συνθέτη, με τον θεϊκό Φλόρες να εκτοξεύει τα περίφημα οκτώ υψηλά ντο αβίαστα, σαν να εκστομίζει επιφωνήματα χαρούμενης επιβεβαίωσης!

Εκτός προγράμματος μας πρόσφερε επίσης τρία κομμάτια από ρεπερτόριο για σαφώς βαρύτερες φωνές, στο οποίο ίσως στραφεί μελλοντικά. Ηταν οι άριες «Ah! Leve-toi, soleil!», από την όπερα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γκουνό και «La donna e mobile» από τον «Ριγολέτο» του Βέρντι.

Κατ' επίμονη απαίτηση του ακροατηρίου και προφανώς, προετοιμασμένος, ολοκλήρωσε με τη δημοφιλή «Γρανάδα», την οποία απέδωσε με λυρισμό και γλυκύτητα που δεν έχουμε ξανακούσει! *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Ενα τραγούδι απ' το Μάλι
Ενθουσιασμός νεοφώτιστου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Ενα τραγούδι απ' το Μάλι
Ενθουσιασμός νεοφώτιστου
Η Αθήνα -επιτέλους!- υποδέχεται τον Χουάν-Ντιέγκο Φλόρες
Επιχορηγήσεις
Αποσύρεται η ρουσφετολογική διάταξη
Κωνσταντίνος Ρήγος
«Σήμερα τα πάντα στον χορό έχουν τελειώσει»
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Αριστουργήματα από κεχριμπάρι
Εκθεση
Εικαστικό ημερολόγιο διακοπών
Αρχιτεκτονική
Γνώριμα αλλά άγνωστα κτίρια ανάμεσά μας
Θέατρο
Καβαλιώτισσα μάνα στην Αθήνα ψάχνει
ΠΟΣΠΕΡΤ
Παράνομη και καταχρηστική η στάση της διοίκησης της ΕΡΤ
Τηλεόραση
Λιτά γενέθλια Μέγκα