Έντυπη Έκδοση

Ελλάς-Τουρκία συμμαχία

Με ταινίες όπως «Μαζί, ποτέ» (Χρυσή Αρκτος στο φεστιβάλ Βερολίνου) και «Η άκρη του ουρανού» (βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Κανών), ο τουρκικής καταγωγής γερμανός σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν κατάφερε να γίνει πασίγνωστος στο χώρο του σινεμά και περιζήτητος σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, με τις ταινίες του να σημειώνουν επιτυχία σε διάφορες αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο.

Αντίθετα με τα σοβαρά, συχνά καταθλιπτικά θέματα των προηγούμενων ταινιών του, στην τελευταία του με τίτλο «Soul Kitchen», ο 35χρονος σκηνοθέτης στράφηκε πρώτη φορά στην κωμωδία.

Βραβευμένη με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας, η ταινία γυρίστηκε στο Αμβούργο, με πρωταγωνιστή έναν έλληνα εστιάτορα της πόλης (που τον ερμηνεύει ο Αδάμ Μπουσδούκος, ένας Ελληνας πρώην εστιάτορας και νυν ηθοποιός και φίλος του Ακίν).

Εδώ παρακολουθούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ζήνος, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου «Soul Kitchen», όταν επιστρέφει από τη φυλακή ο μεγαλύτερος αδερφός του. Ο Ακίν, τον οποίο προσκάλεσε φέτος το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μας μίλησε για την ταινία του, που θα δούμε στους κινηματογράφους στις 17 Δεκεμβρίου.

- Ηταν δύσκολο να γυρίσετε αυτή την ταινία;

«Πέρασα πέντε χρόνια στρες και υστερίας για να φτάσω εδώ. Και τελικά κατάφερα να την τελειώσω και να φτάσω στη Βενετία».

- Γυρίσατε την ταινία στο πραγματικό εστιατόριο;

«Οχι, ήταν σκηνικό. Το δικό του εστιατόριο ήταν πολύ μικρό, η κουζίνα του ήταν πάρα πολύ μικρή. Χρειαζόμασταν πολύ χώρο. Και μας κόστισε πολύ. Ευτυχώς έγινε πριν από την οικονομική κρίση... (γελά)».

Η Γερμανία άλλαξε

- Το χιούμορ στην ταινία δεν μοιάζει με το χιούμορ που συναντάμε στις άλλες γερμανικές ταινίες...

«Η Γερμανία έχει πολλές διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ιδιαίτερα από το 1989 όταν έπεσε το Τείχος. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να καταλάβουμε ότι η Γερμανία μετατράπηκε σε μια νέα χώρα. Και από το 2000 και μετά τα πράγματα άλλαξαν με μεγαλύτερη ακόμη ταχύτητα. Μαζί και το χιούμορ».

- Βάλατε κάτι από τον εαυτό σας στους χαρακτήρες της ταινίας;

«Σε όλους. Ο ιδιοκτήτης του ρεστοράν, ο Αδάμ, είναι φίλος μου. Στην πραγματικότητα εκείνος παίζει εμένα. Τώρα πούλησε το ρεστοράν σε κάποιους Αλβανούς. Απ' ό,τι έμαθα έχασε το μαγαζί, έχει χάσει την ψυχή του».

- Γιατί διαλέξατε αυτή τη φορά την κωμωδία;

«Ο Ομπάμα είπε... ν' αλλάξουμε. (γελά) Επειτα από τόσες σοβαρές ταινίες σκέφτηκα ότι ήταν καιρός να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι ανάλαφρο. Οταν γυρίζεις σοβαρά και θλιμμένα θέματα, αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο όπως στις ταινίες σου. Ο άλλος λόγος είναι ότι θέλω να γίνω καλός σκηνοθέτης. Και δεν μπορώ να το πετύχω με το να είμαι σκλάβος της επιτυχίας μου και να επαναλαμβάνω τα ίδια θέματα. Ούτε θέλω να έχω ένα μόνο στιλ. Μπορεί μια μέρα να γυρίσω ένα γουέστερν, μια άλλη φορά μια ταινία τρόμου ή ένα μιούζικαλ. Οπως κάνει ο Ανγκ Λι».

- Δηλαδή, τι ετοιμάζετε μετά; Μια ταινία δράσης;

«Οχι. Θα είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας μου, που ξεκίνησε με το "Μαζί, ποτέ" και συνεχίστηκε με την "Ακρη του ουρανού"».

- Χρησιμοποιείτε συχνά τους ίδιους ηθοποιούς...

«Ναι, γιατί έτσι γινόμαστε φίλοι και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Ακόμη και ο Μπουσδούκος είχε παίξει σε μια παλιότερη ταινία μου, το 1998. Βέβαια, τους ηθοποιούς μου από παλιές ταινίες προσπαθώ να τους αναμειγνύω με νέους».

- Την ελληνική μουσική την ψάξατε μόνος σας ή με τον Αδάμ;

«Μαζί. Ο Αδάμ είναι, όπως κι εγώ, συλλέκτης μουσικής. Στο ρεστοράν έπαιζε πάντα ωραία μουσική. Είναι ο ίδιος και μουσικός, τραγουδά πολύ ωραία. Είναι και πολύ καλός κριτικός ταινιών».

- Το χιούμορ της ταινίας είναι συνδυασμός του ελληνικού με το τουρκικό...

«Ναι, είναι του Αδάμ η ταινία, πίστεψέ με! Το δικό του μωρό».

- Γιατί ο γερμανικός κινηματογράφος αγνοούσε τόσο καιρό αυτή την πολυπολιτισμική πλευρά της Γερμανίας;

«Δεν ξέρω. Στις ταινίες μου προσπαθούσα πάντα να δώσω αυτή την πλευρά χωρίς να το σκέφτομαι. Τώρα στη Γερμανία δεν το σκέφτονται ούτε το βλέπουν έτσι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα και σιωπηλά τα τελευταία χρόνια. Τώρα έχουμε αφρικανούς και τούρκους παίκτες στις ποδοσφαιρικές ομάδες και κανένας δεν δίνει δεκάρα. Αυτό παλιότερα δεν θα γινόταν. Ο Αδάμ δεν σπούδασε τη μέθοδο του Ακτορς Στούντιο, ούτε είναι κανένας χαμαιλέοντας.

Προσπαθήσαμε, εξάλλου, να αφαιρέσουμε όλα τα φολκλοριστικά στοιχεία, δεν θέλαμε να φτιάξουμε μια ταινία όπως το "Γάμος αλά ελληνικά". Θελήσαμε περισσότερο να είναι σαν τις αμερικανικές black-exploitation ταινίες, που εκμεταλλεύονται τα στοιχεία των μαύρων, όπως στις ταινίες με τον Shaft. Να μοιάζει με ταινίες της δεκαετίας του '70, με ταινίες όπως εκείνες του Μπρους Λι, "Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ" και τέτοιες...».

- Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα στο να σκηνοθετήσεις κωμωδία;

«Δεν ξέραμε αν θα πετύχει. Το καταλάβαμε μόνο όταν η ταινία προβλήθηκε στις Κάνες. Στη Γερμανία, όταν κάναμε προβολές σε αβάν-πρεμιέρ μου έλεγαν όλοι, μαζί και ο παραγωγός μου, "αυτή είναι πολύ τοπική ταινία, το χιούμορ είναι του Αμβούργου, ακόμη κι ο τρόπος που μιλούν, δεν θα την καταλάβουν αλλού". Τους έπεισα να κάνουμε προβολή μακριά από το Αμβούργο και η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία».

Η άλλη όψη της πόλης

- Το Αμβούργο που παρουσιάζετε φαίνεται πολύ αληθινό...

«Γύρισα την ταινία μου για τη μουσική στην Κωνσταντινούπολη, "Διασχίζοντας τη γέφυρα: οι ήχοι της Κωνσταντινούπολης". Δεν ζω εκεί, και οι άνθρωποι μου έλεγαν πως τους έδωσα μια εικόνα της πόλης που οι ίδιοι δεν έβλεπαν. Αυτό για μένα ήταν κομπλιμέντο. Στη Γερμανία όμως ζω. Και προσπαθώ να διδάξω στον εαυτό μου να βλέπω την πόλη πάντα με φρέσκο μάτι. Κάποιος μου είπε, αν θέλεις να φτιάξεις μια ταινία για την πόλη πρέπει να τη δείξεις από τις στέγες. Γι' αυτό έφτιαξα μια σκηνή από τις στέγες, με τους γερανούς, γιατί δείχνουν πως η πόλη αλλάζει. Πως η παλιά πόλη του Αμβούργου καταστρέφεται».

Σημ.: Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αρχίζει την καριέρα της στις αίθουσες στις 17 Δεκεμβρίου. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Παύλος Γερουλάνος
«Πολλά χρήματα ήταν σε λάθος χέρια»
Συνέντευξη: Φατίχ Ακίν
Ελλάς-Τουρκία συμμαχία
Κινηματογράφος
Απ' την Αμελί στους εμπόρους όπλων
Ερως, ανίκατε γήρας
Συναντώντας τον Κόπολα
Φάουστ αλά Τέρι Γκίλιαμ
Ταινία υπό παρακολούθηση
Θέατρο
Γράμματα και θάματα
Η σκοτεινή πλευρά της σκηνής
Φυλάνε τα χνότα τους
Εκθεση γλυπτικής
Το μπαλέτο του Ντεγκά
Αλυσίδες βιβλιοπωλείων
Οι μικροί, οι μεγάλοι και το βιβλίο
Βιβλίο
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
Γράφοντας στη σκιά του Τείχους
Εκθεση
Ενα «σπίτι» με ιστορία
Μουσική
Η Γκάλας τραγουδά Αγγελόπουλο
Θησαυροί από τη Σάμο
Μουσικό εξπρές
Το τραγούδι ταξιδεύει την Ελλάδα
Σγούρος με την Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων