Έντυπη Έκδοση

Ενα «σπίτι» με ιστορία

Μέσα στην πληθώρα των φθινοπωρινών εκθέσεων στα μεγάλα μουσεία, η γκαλερί «Au bonheur du jour», στην καρδιά του Παρισιού, μας προτείνει ώς το τέλος Ιανουαρίου μια διαφορετική έκθεση με θέμα τους οίκους ανοχής που κάποτε κατέκλυζαν τη γαλλική πρωτεύουσα.

Ο λόγος είναι προφανής: η γκαλερί της Νικόλ Κανέ, η οποία ειδικεύεται στην ερωτική φωτογραφία κυρίως του 19ου αιώνα, βρίσκεται κατά σύμπτωση απέναντι από τον αριθμό 12 της οδού Σαμπανέ. Εδώ ως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια λειτουργούσε ένα από τα διασημότερα «σπίτια» της γαλλικής πρωτεύουσας.

Ο πολυτελής οίκος ανοχής άνοιξε το 1878 και γρήγορα αποτέλεσε στέκι όχι μόνο για πολιτικούς, αλλά και για δημοφιλείς καλλιτέχνες, σε αντίθεση με τους μποέμ πελάτες των φθηνών «σπιτιών» της Μονμάρτης.

Ο Κάρι Γκραντ ή ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ λέγεται ότι δεν έχαναν την ευκαιρία για μια επίσκεψη κάθε φορά που βρίσκονταν στο Παρίσι. Φήμες θέλουν ακόμα και τη Μάρλεν Ντίτριχ να προτιμά να περάσει τα βράδια της στο Λουί Κενζ σαλόνι του καταναλώνοντας ποσότητες σαμπάνιας, παρά να πλήττει στο γειτονικό ξενοδοχείο «Ritz».

Η έκθεση που παρουσιάζει η γκαλερί αλλά και το λεύκωμα που εκδίδει με αυτήν την ευκαιρία η Νικόλ Κανέ συγκεντρώνει βέβαια υλικό και από άλλους οίκους ανοχής, προτείνοντας, όπως λέει χαρακτηριστικά η ίδια η γκαλερίστα, «μια αρχαιολογία του ερωτισμού» που φθάνει ώς το 1946, χρονιά κατά την οποία τα 1.500 περίπου «σπίτια» της Γαλλίας κηρύχθηκαν παράνομα και έκλεισαν. Στους κατάλληλα διακοσμημένους χώρους της μικρής γκαλερί (ταπετσαρίες με ερωτικές σκηνές, ροζ χρώμα στους τοίχους, κόκκινα βελούδα κ.λπ.) εκτίθενται πίνακες και σχέδια με θέματα ερωτικά από άγνωστους στη πλειονότητά τους καλλιτέχνες, περίεργα αντικείμενα-φετίχ και, κυρίως, γελοιογραφίες, καρτ ποστάλ και φωτογραφίες.

Αν και στην πλειονότητά τους είναι ανώνυμες, διακρίνονται ανάμεσά τους και κάποιες με την υπογραφή του Ατζέ.

Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι οι εικόνες με τα κορίτσια που δούλευαν στους οίκους ανοχής είναι σπάνιες καθώς ο φωτογράφος, όπως μας πληροφορεί η ιδιοκτήτρια της γκαλερί, δεν είχε παρά ελάχιστες φορές την άδεια να εισχωρήσει στους προσωπικούς τους χώρους. Ο φακός εστιάζει συνήθως στο φουαγέ, τη σκάλα και την είσοδο ή, σπανιότερα, σε ορισμένες λεπτομέρειες της διακόσμησης.

Στην έκθεση δύο ενότητες έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η πρώτη αφορά τα «σπίτια» για άντρες που άρχισαν κάποια στιγμή να λειτουργούν διακριτικά στο Παρίσι. Το διασημότερο απ' αυτά ήταν το «Hotel Marigny» κοντά στην Οπερα Γκαρνιέ, που άνοιξε τις πόρτες του το 1917, προσελκύοντας κυρίως στρατιωτικούς.

Η δεύτερη ενότητα αφιερώνεται στο «Παλάτι της Ανατολής» της πόλης Ρεμς στη βόρεια Γαλλία, ένα «σπίτι» με επιβλητικό ανατολίτικο διάκοσμο, που δίνει την εντύπωση θεατρικού σκηνικού.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε πως το Παρίσι αριθμούσε προπολεμικά περισσότερα από 200 δηλωμένα σπίτια με πλήθος πελατών, μεταξύ των οποίων και πολλούς μαθητές και φοιτητές, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα όταν αυτά έκλεισαν. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Παύλος Γερουλάνος
«Πολλά χρήματα ήταν σε λάθος χέρια»
Συνέντευξη: Φατίχ Ακίν
Ελλάς-Τουρκία συμμαχία
Κινηματογράφος
Απ' την Αμελί στους εμπόρους όπλων
Ερως, ανίκατε γήρας
Συναντώντας τον Κόπολα
Φάουστ αλά Τέρι Γκίλιαμ
Ταινία υπό παρακολούθηση
Θέατρο
Γράμματα και θάματα
Η σκοτεινή πλευρά της σκηνής
Φυλάνε τα χνότα τους
Εκθεση γλυπτικής
Το μπαλέτο του Ντεγκά
Αλυσίδες βιβλιοπωλείων
Οι μικροί, οι μεγάλοι και το βιβλίο
Βιβλίο
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
Γράφοντας στη σκιά του Τείχους
Εκθεση
Ενα «σπίτι» με ιστορία
Μουσική
Η Γκάλας τραγουδά Αγγελόπουλο
Θησαυροί από τη Σάμο
Μουσικό εξπρές
Το τραγούδι ταξιδεύει την Ελλάδα
Σγούρος με την Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων